Sönglað í Salz

Hugleiðingar

2011-12-19T11:13:00.006Z

Nú eru 5 dagar til jóla og ég stend í miðjum Sörubakstri. Búin að skreyta að mestu og halda tvö barnaafmæli, gera pakka dagatal og svo kíkja jólasveinarnir auðvitað í heimsókn hingað til Salzburgar. Síðast bakaði ég Sörur áður en ég eignaðist Matthildi mína. Þá var ég svo tímanlega í öllu til að hafa allt tilbúið fyrir komu dótturinnar. Við Halldóra Björg náðum sem betur fer að eiga góða aðventu saman og bökuðum og föndruðum fjöldan allan af jólakortum sem svo aldrei fóru í póst... Desember 2009 var sérstaklega erfiður tími hjá okkur fjölskyldunni. Líf okkar breyttist á einni nóttu og var okkur kippt inn í atburðarás sem var okkur algerlega ókunnug. Á sama augnabliki fundum við hvernig þéttur veggur myndaðist í kringum okkur af fjölskyldu og vinum.
Halldóra Björg náði sem betur fer að njóta jólanna í faðmi fjölskyldunnar á Íslandi á meðan við, mamma og pabbi, fylgdumst með litlu systur hennar og öðrum litlum veikum börnum, berjast við að halda lífi í annars mjög svo veikum kroppum. Sumir töpuðu baráttunni en Matthildur barðist og barðist þar til hún sigraði örugglega. Í desember 2010 varð Matthildur aftur lasin og var lögð inn á spítalann hér í Salzburg. Það gerðist 14. des eða daginn fyrir 7 ára afmælisdaginn hennar Halldóru Bjargar. Ég mun aldrei gleyma því þegar ég sagði Halldóru Björgu að við yrðum aftur á spítala á afmælinu hennar og við yrðum að færa afmælispartýið þar til í janúar. Hún tók því eins og ekkert væri og faðmaði mömmu sína... Matthildur dvaldi á spítalanum í viku og Halldóra Björg bakaði súkkulaðiköku og gaf hjúkkunum á afmælisdaginn :) Við náðum að eiga yndisleg jól þar sem Matthildur náði sér á mettíma. Mér var hins vegar ómótt allan desembermánuð...
Nú í desember 2011 eru allir við hestaheilsu. Halldóra Björg búin að halda afmælispartý og Matthildur stjórnar öllu hér eins og herforingi. 15. des. fór Matthildur svo í 2 ára skoðun hjá barnalækninum sínum sem var hæstánægður með hana þar sem þroskinn er fullkomlega eðlilegur.
Nú heldur hinn árlegi jólaundirbúningur áfram en með öðrum áherslum en áður. Ég er breytt manneskja, ég finn það svo vel. Ég var alveg ógurlegt jólabarn og er það sjálfsagt enn en á allt annan hátt. Hef upplifað jólin í einmanaleika án barnanna minna sem kenndi mér að það er ekkert mikilvægara en að eiga góða fjölskyldu og njóta þess sem maður á. Jólin koma án þess að þess að búið sé að skúra eða klára Sörurnar og án þess að kaupa dýrar og fínar gjafir. Allt þetta skiptir engu máli. Lífið skiptir máli og það erum við sem kennum börnunum okkar lífsins gildi.
Það er skrítið að vera endalaust þakklát en það er einfaldlega þannig sem mér líður. Þakklát fyrir allt sem ég á og hef áorkað.

Gleðileg jól !

Harpa

Því miður...

2011-04-12T21:50:00.002Z

Því miður hefur facebook unnið, ... lengsta reglulega mánaðarbloggi íslandssögunnar er hér með lokið. Ég komst ekki til að skrifa neitt í mars og hef ekkert að segja núna, reyndar frá nógu að segja en mig skortir orðin, frumkvæðið og kraftinn. Held meira að segja að ég skrifi þessi síðustu orð fyrir vindinn einann því hingað lítur varla nokkur maður lengur inn. Við svo búið blæs ég rykið úr gluggakistunni á þessu litla bloggherbergi sem lengi var fullt af hlátri og kommentum en gleymdist í öllu facebook fjaðrafokinu. Ég kem stólnum haganlega fyrir á sínum stað, ef ég skildi nokkurn tíma koma aftur og ríf niður köngulóarvefinn í síðasta sinn sem kemur alltaf milli eldhússkápsins og gluggakarmsins. Liggur enn eitthvað í draslskúffunni við innganginn? Ég veit það ekki, það er annarra að komast að ef einhver finnur þennan kofa í allri uppbyggingunni. Hérna skil ég eftir allar hálfkláruðu smásögurnar, allar minningarnar og alla vitleysuna. Loka hurðinni og sný lyklinum í ryðgaðri læsingunni. Hér var gott að vera. Ég geng niður að bílnum og lít í átt að blogginu, .. "Ætli honum hafi liðið svona manninum sem læsti hurðinni á síldarvinnslustöðinni í Djúpuvík á ströndum í síðasta sinn". Ég hætti að hugsa um það. Nú eru hér öll ljós slökkt og úti tekið að rökkva. Háuljósin lýsa mér leiðina á facebook. Þar er alltaf bjart og allir heima.

Janúar liðinn, fullt búið að gerast og tíminn þeysist áfram

2011-02-05T22:30:00.003Z

Tíminn hefur svo svakalega stungið mig af það sem af er þessu ári að mér finnst eiginlega sjálfum að ég ætti að fara að segja ykkur af áramótunum, þrettándanum og skólabyrjun, en það er nú þegar allt orðið old news sem allir eru búnir að gleyma. þannig að ég hef ákveðið að stinga niður það sem sendillinn bankar upp á með nýju plötuna.

kafli 3. hier brauche Ich deine unterschrift bitte.

Er Haraldur hafði nýlokið við að greiða sítt hárið og klóra sér letilega í flóknum bringuhárunum þar sem hann stóð fyrir framan vaskinn, hryngi dyrabjallan. "Ist hier jemand wer warted auf ein sendung von sony?" Heyrðist sagt í gegnum dósahljómandi dyrsasímann undir háværu feedbakki, hjartað tók kipp og Haraldur sveiflaði hárinu frá augunum og sagði, "elskan, diskarnir eru komnir". Gréta lagði frá sér morgun sígarettuna, blés út og beit í þurrkt brauðið sem lá á diski við hlið öskubakkans, "m hm.." heyrðist tautað út um munnvikið. Haraldur klæddi sig í leðurvestið, tók utan um brúnt, slétt hárið með hægri hendinni og lagði það yfir öxlina fram á brjóstið og tvíssté framan við spegilinn í forstofunni er hann hlustaði á þungt fótatak sendilsins í stigaganginum. "og hvað ætlarðu síðan að gera við allar þessar plötur? eru þetta ekki 5000 stykki?" spurði Gréta útum um annað munnvikið án þess að líta á hann. Haraldur starði í spegilinn og lyfti nasavængnum öðru megin Billie Idol style er hann hugsaði hið augljósa svar "..meikaða.." Bláklæddur sendill á miðjum aldri rétti Haraldi staðfestingu, reikning og móttöku eyðublað er hann gekk rakleitt inn í teppalagða forstofuna og settist við símaskenkinn, andaði þungt frá sér og bennti með breiðu nefinu á efsta blaðið í bunkanum í höndum Haraldar og sagði "Hier brauche ich deine unterschrift bitte". Sendillinn boraði kröftulega í nefið með þumlinum meðan Haraldur beygði sig hæglega yfir símaskenkinn, þannig að slétt hárið hékk báðum megin höfuð hans niður og sveiflaðist í takt við hrynfastar hreifingar pennans. Sendingin var komin, Haraldur flýtti sér niður og opnaði á göngu upp stigann fyrsta pakkann, 25 stykki í pakka af "where the fire burns" með -Lost At Sea-. Haraldur horfði einbeittur á logandi eldtungur umslagsins er þær liðuðust í kringum svart mannshjarta og sveiflaði hárinu til hliðar, Gréta gladdist ekki, hún hataði að þeir hefðu skrúfað fyrir rafmagnið.

Ah sorry, þetta var víst önnur hljómsveit og annar Haraldur, en ég ákvað að segja ykkur af honum þar sem tíminn leið svo hratt í janúar að ég man bara eiginlega ekki neitt. Þeir sem þekkja okkur vel, geta hrngt í Hörpu og fengið nánari upplýsingar um það sem gerðist í janúar og hinir verða bara að geta í eyðurnar, eða skrifa nýja sögu.

H.

sorry, sorry, sorry lesendur góðir...

2011-01-13T08:59:00.002Z

Hæ. Einu sinni sagði ég nú að ég ætlaði ekki að hætta að halda úti þessarri "dagbókar" síðu úti, þrátt fyrir gríðarlegar vinsældir facebook þar sem allt kemur fram of þar sem allir eru, en einhvernveginn tókst mér samt að falla í þá djúpu grifju. Í síðasta mánuði var auðvitað margt um að vera, við fluttum í nýju íbúðina okkar í Münzgasse 4, í miðbænum, í byrjun mánaðarins og auðvitað var það mikið verk að koma öllu í stand. Síðan komu elskulegir tengdafpreldrar mínir og fengu sér skammt af gubbepest fjölskyldunnar, en Valdi slapp þó fyrir horn.

Þau voru varla stigin inn en upp kom verkfæra taskan og hafist var handa við ýmsar uppsetningar, upphengingarnar, skipulag og jólaeldamennsku, þvilíkir dugnaðarforkar ! Eftir heimsóknina voru jólin bara komin, eldhúsið fullt af ný steiktu laufabrauði, pörtum, hangikjöti rjúpum og grænum ORA banum, þvílík hátíðarstemmning. En þá vektist músin, fékk slæma vírus sýkingu og þurfti að leggjast inn á Landes krankenhaus, rett örfáum dögum fyrir jól. Við það vöknuðu strax óþ´gilegar minningar síðasta árs, sem til allrar lukku eru bara minningar. Matthildur buslaði sér í gegnum veikindin og fékk að fara heim 3 dögum fyrir jól. að var mikill léttir en varð til þess að afmæli Halldóru Bjargar var frestað fram á nýtt ár.

Jóla matseldin tókst vonum framar og hátíðarstemmning var í sófanum er við horfum á Mackauley Culkin lumbra á ræningjunum í Home alone...

Síðan fórum við í 5 daga upp í Speiereck og vorum yfir áramót á skíðum og í mjög góðu yfirlæti hjá góðum vinum okkar Dodda og Þuríði.

Það sem af er Janúar höfum við verið í hvað mestri ró, notið nýja heimilissins og hvers annars, allir í fríi. Núna hins vegar er allt farið af stað aftur, Halldóra Björg í Fransiskaner , Harpa og Matthildur í Mozarteum og ég í vinnuna. Groundfloor er að klára nýju plötununa, ".. this is what´s left of it" og heldur nokkra tónleika í Austurríki um mánaðarmótin jan/feb.
nánar af því seinna.

endilega lesa, kommenta og vera hress, fress segir bless.

Húffh allt að gerast !

2010-11-18T20:11:00.002Z

Jibb, og þá var kátt í höllinni ! Nú erum við loksins að hafa okku í að byrja að pakka og vesenast, ekki seinna vænna þar sem við fáum nýju íbúðina í MUNZGASSE 4 eftir eina viku. Við erum næstum búin að palla í alla kassagerðarkassana sem við keyptum fyrir flutninginn yfir á meginlandið 2006 og þó sést varla að við séum nokkuð byrjuð, ætli búslóðin fylgi verðbólgu og vísitölubreytingum?... mér finnst við ekkert hafa verið að kaupa svona mikið en einhvernvegin hefur höfu'stóllinn vaxið umfram minn skilning. Það hefur reyndar fjölgað um einn í fjölskyldunni en hingað til hefur mér ekki fundist hún leyta neitt meira í búðir en önnur 11 mánaða börn og ætti það ´vi ekki að skýra þessa öflugu inanstokksaukningu heimilisins.

En við slíkan búferla flutning eru þó oft ansi margir kostir, (sem er oft höfuðástæða búferlaflutninga) og í þessu tilviki er erum við mjög meðvituð um helstu kosti flutningsins, einna helstur kostur annars margra, er að í Munzgasse er nefnilega engin geymsla, og neyðist maður þess vegna til að hafa enga geymslu til að sjá um... í Schwarzstrasse er afar stór geymsla og var ákveðinn maður skipaður í það verkefni að halda henni skikkanlega til haga, fenginn til að raða skipulega inn skíðum, verkfærum, töskum, flöskum og umbúðakössum. Eftir annars ágæta byrjun yfirmanns geymslumála, lagerstjóra, framkvæmdastjóra og hleðslumanns (allt sami starfsmaðurinn) sem náði yfir hornborðsmíði úr gömlum skáp og smíði á forláta hillu ásamt uppsetningu fór áhuginn dvínandi og metnaðurinn fyrir "hinni fullkomnu" geymslu hrindi alveg, þegar, .. hillan hrundi með öllu sem á henni var... eftir að geymslustjórinn hafði hennt inn á mitt gólf geymslunnar gömlum bláum sófa og meðfylgjandi pullum svo að ómögulegt var með öllu móti að stíga fæti innar í geymsluna en sem nam eins og hálfum metra, og eftir að sú staða kom upp, var ekki aftur snúið. Stafsmanninum hefur verið sagt upp og er nú geymslan í umsjá okkar saman, okkar hjónanna, saman, mín OG Hörpu. Ég fæ vonandi bíl ur vinnunni um helgina til að fara með geymsluna á haugana.

Í Munzgasse er engin geymsla, engin þörf á sérstakri manneskju til að sjá um "geymslumál" engin rifrildi um hver eigi að klifra þessi 77 þrep upp og niður til að ná í töskur fyrir ferðalagið, engin spurning um hver eigi að halda á tómu bjórflöskunum niður í geymsluna, því maður þarf ekki einu sinni að fara niður nné í geymsluna. ég sé fyrir mér hamingjuríkt líf í Munzgasse 4.

Mitt í öllu þessu erum við Harpa að spila á fullu, gigg um hverja helgi og allt í stuði. Endilega chekkið á Sound Post á facebook og hlustið á efnið okkar sem við höfum smellt þar inn. kærar kveðjur,
fyrrverandi framkvæmdastjóri geymslumála og hleðslu, viðtöku og afgreiðslu geymslu afurða, herr, doktor Haraldur Gudmundsson.

veturinn er kominn með allt sitt kvef og allann sinn kulda

2010-10-28T17:31:00.003Z

Hæ segi ég og sýg upp í nefið, í dag er fimmtudagur og Matthildur grætur inn í rúmi meðan rökkrið færist hljóðlega yfir. Hún er hóstandi og hnerrandi í kapp við okkur hin en slefið kemur í ofan á lag hjá henni, þannig að Mattan okkar er oft ansi hreint slímug.

í þessarri viku hef ég fengið margar mjög góðar hugmyndir, aldrei þessu vant, og ætla ég að taka ykkur í stuttann rölt um hugarheima mína...

Eftir annars ágætt start á nýja verkefninu okkar Hörpu, "Sound Post", hef ég að sjálfsögðu fengið margar hugmyndir um hvernig væri best að koma því almennilega á koppinn og hef nú þegar bókað ansi skemmtilega tónleika staði sem gætu hugsanlega veitt okkur gott start í næsta ár. Við erum strax farin að hugsa um að taka upp prógrammið sem spannar hatt í 16 tilbúin jazzlög. Harpa hefur nú ekki verið sérlega þekkt í jazzheimum en hún gerir þetta sérlega vel, fer vel með textana og fraserar eins og þær bestu, ég er afar stoltur af henni. Sound Post byrjaði nú ansi forvitnilega, ég var núinn að bóka annað jazz trío, "BaadRoots"sem spilar einnig eingöngu mínar lagasmíðar, en þeir félagar mínir komust ekki settann dag, því var að annað hvort að hræra í nýtt project í hvelli og æfa upp rpógram eða afsegja gigginu. Harpa hafði auðvitað hlustað á mig gaula þetta kvöld eftir kvöld og þekkti nú þegar flest allar melódíurnar og meiripart textana og þar sem hún er sjálf söngkona, var hún ráðin, en fékk ekki að vita það fyrr en seinna. því næst leitaði ég að gítarleikara og fann hann, Julian Urabl, lítinn trítil úr Salzburg sem spilar eins og engill.

Á meðan á öllu þessu stendur þá er Harpa að koma sér aftur inn í skólann eftir hlé síðasta vetur og hljómar alveg glimrandi vel, kennararnir í heild sinni afar ánægði með útkomuna og keppast um að eigna sér heiðurinn af hinni nýju breyttu Hörpu, .. en ég veit nú betur, heiðurinn af framförum Hörpu á óperusviðinu á hin litla slefandi Matthildur, með allri sinni baráttu og sigrum og sínum óbugandi karakter hefur hún haft ótrulega mikil áhrif á okkur foreldrana. Við gerum okkur frekar grein fyrir því að það sem við tökum okkur fyrir hendur skaðar engann þó það gangi ekki upp né að góður árangur veiti nokkuð öryggi um ævarandi hamingju, þess vegna göngum við mun léttar til verks og þar af leiðandi gengur okkur einfaldlega betur. Einu sagði ég, þegar allt var sem erfiðast hjá Matthildi, að ég hefði nú lært það að það væru engin alvöru vandamál nema þau sem snéru beint lífi eða dauða, þessi skoðun mín hefur aðeins slípast til frá þ´vií janúar en í grunnvallaratriðum óbreytt, þökk sé þessarri litlu mús.

Matthildur er farin að skríða út um öll gólf og dundar sér við að rífa og tæta nótur, jazz tímarit og Bo Bedre... þegar hún dettur niðra góða uppskrift, nú eða jafnvel gott gítarsóló ú Down Beat þá á hún það til að leggja sér þær kræsingar til munns.

Harpa og Halldóra Björg fóru í skvísuferð til Linz í dag, Linda og Helga, listamennirninr okkar í Linz buðu okkur að koma yfir í smá veislu sem mæðgurnar þáðu með þökkum, ég reyndar þáði það líka en við Matthildur slefandi og fnæsandi horslummum í allar áttir myndi varla hæfa í svo fínu boði sem þessu. Ég mæli með að þeir sem ekki hafa skoðað leyti þær systur uppi í netheimum og skoði gallerýið þeirra, sérlega skemmtilegar skúlptúr myndir, fataframleiðsla úr íslensku hráefmni og skartgripir, síðan eru þær líka sjálfar svaka skutlur fyrior karlmennina. "Atelier einfach MÝR design" check them out.

a... ég er búinn að blaðra svo mikið að ég ætla bara að halda hugmyndunum öllum fyrir mig, það kemur allt í ljós seinna.. en bíddu ! ,... bling ! Var að fá hugmynd, ... panta sushi, einhver með?

H

engin kæra, ekkert gaman.

2010-10-10T20:34:00.003Z

Kæra dagbók, ég er hættur við að kæra fólk sem sinnir sínum daglegu salzbúrgísku störfum og kæri mig ekki lengur um að kæra þá sem sinna sínum daglegu störfum í kæruleysi. í kær fór ég... í gær ákvað ég að blogga í dag, því í gær átti ég stutta samtal við virðulegan mann sem táraðist bara og grét þegar ég svaraði spurningum hans. Hann sem sagt spurði bara um Matthildi, hvernig þetta hefði allt veirð og hvernig hún væri núna og hvernig ég héldi að hún myndi verða. Við öll mín svör roðnuðu augu hanns og fylltust af tárum, og í hvert skipti sem ég tók eftir því reyndi ég að "hugga" hann án þess þó að taka utan um hann og klappa honum á bakið og hvísla í eyrað að þetta yrði allt í lagi, heldur með að segja eitthvað ferskt og bjartsýnt og glaðlegt um reynslu okkar. Það kallaði bara fram meiri tár hjá aumingja manninum, sem varð til þess að ég þakkaði honum kærlega fyrir að fyrlgjast með okkur fjölskyldunni, styðja okkur í hugsunum og að hafa komið að hlusta... þegar ég gekk í burtu heyrði ég enn að hann snökkti.

Það er allt kreisí hérna á svörtugötu núna ! Við fundum æðislega fallega íbúð í miðbænum og skrifum líklega undir í vikunni. Settum auglýsingu um okkar íbúð í blaðið og bara BOMM komin læknisfjölskylda með fullt af börnum sem segja bara "hættið að auglýsa við viljum flytja inn á morgun", við auðvitað himinlifandi, blásum til *Dirndl veislu og höldum upp á (einnig auðvitað til að hella salzburgaríslendingana nógu fulla til að þeir samþykki að hjálpa okkur að halda á öllu helv.. draslinu okkar aftur niður af 4 hæð... 77 þrep !) en þá hryngir síminn og allt aftur í baklás, leigusalinn vill ekki leigja læknunum og börnunum hans, "af því þau eru of MÖRG", hið týpíska austurríska yndæli. þannig að við erum ekkert að fara flytja í bráð heldur að halda áfram að leyta eftir **nachmieter.

Oktober er kreisí að gera í tónlist, fullt að tónleikum að spila, með Hörpu án Hörpu á Hörpu og slaghörpu, Hörpu slag, Harpa í slag og ég er með slag á hjartaásinn og allt ásamt því að fara á tónleiak þess á milli sem maður á frí kvöld. Þetta gerist ekki oft svona, en november er einnig að verða líklegur kandidat í þess háttar spilabrjálæði, það er bara mjög gaman.

Við Harap höfum sett saman nýtt project sem gengur vonum framar, búin að spila eitt gigg með Julian Urabl, ungum austurrískum jazz gítarista, og erum búin að taka upp smá demo sem við ætlum að brenna sjálf og ljósrita umslögin, líma sjálf og dreifa frítt á tónleikum, sem eru nokkuð margir framundan.

jæja, vinna á morgun, verð að hætta, Matta, HBH, Harpsíkord og ME the MAN, biðjum fyrir KÆRUM kveðjum til allra ykkar sem fylgjast með okkur. H.

*austurríksur þjóðbúningur, a.k.a. Heiða með brjóstin uppúr
**eftirleigjandi

Hversdagsleikinn...

2010-09-14T07:01:00.002Z

Ég verð bara að fá að tjá mig um gleði mína í dag...
Fyrsti skóladagur vetrarins hjá frumburðinum, Halldóru Björgu, er runninn upp og hversdagsleikinn þar af leiðandi einnig. Við vöknum snemma. Halli er farinn í vinnuna, Halldóra Björg tekur sinn tíma í að vakna en litli maurinn fær að sofa alveg þar til við förum af stað. Skólinn er í 5 mín. fjarlægð þannig að við Matthildur getum farið út án morgunverðar þar sem þessi heimsókn tekur mjög skamman tíma. Halldóra Björg var mjög ánægð með sig í morgun og dauðfegin að vera byrjuð aftur í skólanum. Matthildur og ég örkuðum svo heim og fengum okkur yndælis morgunmat og sprelluðum. Núna situr Matthildur á gólfinu og leikur sér með dótið sitt á meðan ég kíki á netmiðlana með góða kaffið mitt. Fyrir ÞETTA, nákvæmlega þetta sem ég lýsi hér er ég ólýsanlega þakklát. Hversdagsleikinn er eitthvað sem við teljum sjálfsagðan hlut en er það svo óneitanlega ekki... Það að Matthildur sé svo kröftug og staðráðin í að lifa lífinu sínu eins hamingjusöm og hún er, er ólýsanleg tilfinnig. Það að Halldóra Björg sé svo hamingjusöm og kát, ánægð með systur sína sem hún dröslast með um alla íbúð eins og ekkert hafi í skorist, er ómetanlegt. Það að við fjölskyldan getum lifað eðlilegu lífi saman og notið hversdagsleikans er algerlega ómetanlegt og best í heimi !!!

Ég býð ykkur góðan daginn og njótið !

Harpa

Ævintýri fjölskyldunnar gerast enn !

2010-09-12T09:57:00.002Z

Eftir að ég bloggaði síðast leit allt út fyrir að erfiðleikar, flækjur og vandamál yrðu fjarri okkur næstu vikur og mánuði og okkar biði næstum eðlilegt fjölskyldulíf, sem það hefur næstum verið að frátöldum nokkrum minniháttarpústrum við kerfið eins og ég ætla mér hér stuttlega að rekja.

Við fjölskyldan höfum farið hús úr húsi í leit að hinni fullkomnu íbúð, nú skal hvergi slakað í kröfum um frágang, staðsetningu, nágranna, útlit utanhús, fúggalykt eða í öðrum ógreindum smáatriðum. Meira að segja ég hef lagt lóð mín á vogarskálarnar í leit á netinu að hentugum stað til að búa á fyrir okkur, en yfirleitt og alltaf er það hin tölvufróða Harpa sem sér um þessa hlið mála og ég um að tala fyrir hönd hópsins, sem hér eftir kallast flumbruvallafjölskyldan.

Eftir mikla leit og póstsendingar fengum við boð um að skoða íbúð á besta stað í bænum, rétt við Neutor göngin, við hlið hins rómaða veitingastaðar Poseidon. Við þrömmuðum þangað í stórum hópi og garðurinn einn og sér hefði verið okkur nægjanlegur að búa í, svo flottur og fullkomlega snyrtur var hann. Er inn í íbúðina kom, sáum við strax að þessi íbúð henntaði okkur vel, tvö stór herbergi, risa stofa, svalir, snyrtilegur kjallari, vel einangruð íbúð, vel skipulögð og privat. (sem þýðir að maður þarf þá ekki að borga fasteignamiðlara laun sem eru yfirleitt tveggja mánaða leiga umþb 3000 evrur) eftir nánari skoðun og spjall, ákváðum við að loksins væri drauma íbúðin fundin og létum vita að hér vildum við búa. Örfáum klukkustundum síðar fengum við símatal þar sem okkur var tjáð að börn væru ekki æslkileg í húsinu né í garðinum og við fengum því ekki þarna að búa. Svo við röltum döpur í bragði aftur heim á leið, með fúlan pabba, svekkta mömmu og tvö grátandi börn.

Við ákváðum að reyna að slaka á og snúa okkur aftur að venjulegu amstri hvers dags. Ég fór að mála glimmer á klósettveggi moldríkrar þýskrar eðalfjölskyldu og Harpa fór að kaupa skó á Halldóru Björgu. Þegar skórnir höfðu verið fundnir, teknir og borgaðir og þær mæðgur voru á leið heim, var Harpa nöppuð miðalaus af miðaverði í strætó. Þar sem hún tróðst í gegnum vagninn í átt til bílstjórans, eftir að hafa gengið örugglega frá börnunum, til að borga stökk á hana grimmileg, en samt smeðjuleg miðaldra kona og rukkaði hana glottandi um 72 evrur, þrátt fyrir að fólkið staðfesti að hún væri ný innstigin og hefði verið að ganga frá börnunum, ekkert dugði og allir fúlir. Ég auðvitað alveg drullufúll þegar Harpa sagði mér af þessu og hugsaði allt sem ég vildi segja við þessa helv... kellingu, ef ég sæi hana. Á leiðinni heim úr vinnunni, tók ég eftir skuggalegum náunga sem sat rólegur í vagninum og skoðaði fólk... allt í einu spratt hann upp úr sætinu veifaði strætó skýrteini og öskraði "fahrschein kontrolle!", ég sýndi miðann minn og hallaði mér aftur upp að glerinu og hugsaði allt sem ég hefði sagt ef þetta hefði verið þessa fúla miðaldra kellingarálft sem glottandi rukkaði Hörpuna mína fyrr um daginn, en svo var ekki, ... enn.

Þegar ég kom á stoppistöðina mína, steig ég út á eftir skuggalega rukkaranum og út um hinn enda vagnsins, kom þessi kjagandi kellingarálft... ég hitnaði allur í framan og hugsaði, nei nú fær hún að heyra það... ég gekk upp að henni og sagði, "entschuldigung, ... was ist deine name bitte?" Hún sagðist ekki bera neitt nafn, bara strafsmannanúmer, ég hélt ró minni og sagði henni hver ég væri, maður konunnar minnar og faðir þessara tveggja barna sem voru með henni í för og vildi vita hvert maður snéri sér til að "klaga" undan hennar vinnubrögðum. (þar sem ekki er hægt að stíga inn að framan með barnavagna, verður maður að stíga inn eftast í vagninum þar sem er pláss, binda barnavagnana og troða sér síðan í gegnum vagninn til að borga fargjaldið hja ökumanninum) Maðurinn gaf mér upplýsingarnar sem ég þurfti til að klaga starfsmanninn, ég sagði bless og gekk heimn nokkuð brattur.

Harpa hryngdi daginn eftir og fékk fund með yfirmanni þessa starfsmanns. Þegar þangað var komið úthúðaði hann Hörpu og sagðist hafa ætlað að leggja niður sektina ef maðurinn hennar hefði ekki hótað því að LÖGSÆKJA starfsmann sinn, með ókurteisi og leiðindum. ég hótaði ekki að lögsækja einn né neinn, eða svo hélt ég og fór yfir samtal okkar í huganum.... allt sem ég sagði var rétt og auðskilið en aðeins efins var ég um oriði "að klaga" þar sem ég notaði það í samskiptum okakr, sló ég því upp í þýðingarforriti og þar stóð "LÖGSÓKN, LÖGSÆKJA, EIÐILEGGJA MANNORÐ, LÖGREGLUMÁL, LÖGFRÆÐINGAR, HLEVÍTIÐ VESEN, ANDSKOTANS ROSALEGT HELVÍTIS VESEN" og svo framvegis. ég sem sagt notaði ekki BEklagen heldur ANklagen í samskiptum okkar og á "be" og "an" er áðurgreyndur munur, að kvarta og að LÖGSÆKJA. Við borgum bara sektina og ég ríf aldrei aftur kjaft við strætórukkara.

En sama dag skoðuðum við aðra íbúð, aftur á besta stað í bænum og nokkuð stór. Eftir skoðunina þar sem öllum okkar spurningum hafði heiðarlega verið svarað og rétt áður en við kvöddum, byrjuðu varirnar á mér að titra, þær bara uðru að segja eitthvað... ég barðist við að halda þeim saman eftir það sem áður var á gengið en einhvernvegin út um pínulítið gat við annað munnvikið skriðu orðin út "ég vill ekki vera dónalegur en ég verð að spyrja, er ekki hægt að semja eitthvað um þessi ógeðslega háu miðlunarlaun þín, hvernig er það? Ha? Ha?" Hjarta mitt brann er eyrun hlustuðu á orðin sem bergmáluðu í marmaraklæddum stigaganginum og virtust aldrei ætla að hætta að berast. Harpa svitnaði og börnin fóru aftur að gráta, aumingja maklerinn sem hafði verið svo jákvæður og yndæll horfði alvarlegur á mig meðan hann hugsaði hvernig væri hægt að svara þessu ... "makler launin eru alltaf að lækka" sagði hann, "en við ættum að geta náð einhvernskonar sanngjörnum samningi ef þið viljið íbúðina, en ég get ekki lækkað þau um 50 prósent, það er of mikið"... eftir þessi svör, þakkaði ég blaðrandanum í mér þar sem hann virtist hafa unnið til baka þessar 72 evrur sem hann tapaði um morguninn.

Fjölskyldufaðir flumbruvalla fjölskyldunnar í Svörtugötu, Flumbri.

Allir loksins komnir heim.

2010-08-28T07:37:00.003Z

Það var yndislegt að fá Halldóru Björgu til baka eftir ansi langt frí frá mömmu og pabba á Íslandi. Það tók líka mikið á að vera án Hörpu þessa fimm daga hér heima en , .. við redduðum því. Fyrstu dagarnir voru auðvitað pínu stressó þar sem ég var að læra mörg sérhæfð handtök í meðförum á móðursjúkum börnum en eftir fyrsta daginn hafði móðurástin mikið minnkað og ég var tekinn í þokkalega sátt. Við lifðum auðvitað ekki alfarið eftir öllum fyrirfram settum reglum en það er okkur orðið tamt, að aðeins að svegja frá forskrifuðum uppskriftum um daglegt brauð. Matthildur unni sér vel hjá pabba og ég meira að segja náði að æfa með hljómsveitum á meðan hún svaf vært og blítt í rúminu sínu.

En miklir fagnaðarfundir urðu loksins þegar þær mæðgur komu heim, loksins öll saman á ný í hvað mest eðlilegum fjölskyldu aðstæðum. Það hefur okkur þótt afar gott að upplifa. Harpa er komin á gott skrið í söngnum og stefnir ótrauð áfram í skólanum í haust. Einnig hefur hún ýtt úr vör gömlu soló projecti frá því hún vanns em húspíanisti og söngvari á veitingarstaðnum Skólabrú, árið áður en við fluttum hingað út. Nú er hún búin að bóka gigg sem "the girl at the piano" á Mattseer Stiftskeller í November og ætlar eitthvað aðeins að vinna það prógram með náminu og fjölskyldunni. Í fjarveru Óla (Groundfloor) stofnaði ég nýtt jazz trío utan um mitt eigið efni og höfum við í "Baad Roots" verið að æfa í sumar og komum til með að deputera programmið á jazzhátíðinni "Jazz and the city" í miðbæ Salzburgar í Oktoberlok. Það verður stórt skref fyrir mig sem lagasmiður að flytja fullt prógram af mínum eigin lagasmíðum.

Eins og stendur eru Harpa og Matthildur á spítalanum, Matthildur hefur verið með hita undanfarið og virðist hann ekkert vera að lækka, svo þær fóru á ambulaz í morgun. En við Halldóra Björg erum á leið til Guðbjargar að mála og laga í íbúðinni hennar, hún flytur til Hollands á morgun, það verður mikill missir úr annars góðri flóru fólks hér í Salz. Hennar verður sárt saknað.

Bestu kveðjur, allir saman, flumbruvalla foringinn, Halli.

feðginin á flumbruvöllum

2010-08-13T15:56:00.002Z

Nú er hér allt í kross og óskipulagi, borðað og drukkið á undarlegustu tímum og hangið í plötubúðum allann daginn í skjóli fyrir rigningunni semnú herjar. Já, mamma er flogin til Íslands að sækja Halldóru Björgu... og við Matthildur því ein í kofanum. Hvorki ég né hún höfum verið sérstaklega þekkt fyrir reglu og skipulag. Annað okkar meira að segja svo að hjartað er ekki einu sinni í röð og reglu, en það er önnur saga. Í dag er fyrsti dagurinn liðinn af fimm sem til stendur að við eigum að vera ein heima, en það kæmi mér ekki á óvart þó að Harpa og Halldóra Björg þyrftu að flýta för sinni aftur heim vegna flumbrugangs og kunnáttuleysis í reksti góðra heimila. Við Matthildur vöknuðum allt of snemma í morgun, og til hvers, .. jú til þess eins að bíða eftir að við sofnuðum aftur. Þá fyndidt mér nú miklu betra að einfaldlega sleppa þ´vi að vakna þarna um hálf sjö leytið og sofa bara beint fram til 10 og fara SVO í plötubúðina, en þar er einmitt eitt að reglulegum embættisverkum okkar feðgina þessa vikuna, að athuga hvort ekki sé allt í röð og reglu í rekkunum. Matthildur unir sér þar vel, og kann ég henni fyrir það bestu þakkir. Hún hefur borðað heilann banana í dag og hálfa krukku af, bæði, spagetti með mozarella og bio kalbs braten í krukku, með hrísgrjónum. Allt soðið niður í yndælis barnamauk sem pabbi ber síðan lystilega fram í plastskál. Matthildur er búin að skipta tvisvar sinnum um alklæðnað í dag, eins og helstu skvísurnar, en þó aðallega fyrir subbulegar matarvenjur frekar en stíl.

Við sjáum hverju fram vindur næstu daga og er nú að renna í aðra nótt okkar Matthildar ein heima, allt getur gerst.

Fylgist spennt með Spagettíætunni Matthildi og þjóninum Haraldi í "feðginunum á flumbruvöllum"

ekkert gengur en þó gengur allt

2010-07-11T10:31:00.002Z

Ekkert gengur í íbúða leit okkar hjóna. Við sitjum hér, næstum nakin utan bróka sem hylja okkar heilögustu staði, kvöld eftir kvöld að leyta að kaldara heimili. Það er í raun af nógu að taka, fullt af íbúðum svo sem, en þar sem Halldóra Björg er í skóla í miðbænum (mjög góðum kaþólskum skóla) og ég þarf að taka lest frá haubtbahnhof til vinnu á morgnanna verðum við helst að búa hér í miðbænum. Sérstaklega þar sem við eigum engan bíl. En þess ber að nefna að í sambúð okkar Hörpu höfum við átt nokkra bíla, ENGINN þeirra hefur verið yngri en model ´87 og ber þess að geta að það er ekki árið sem við fluttum til Salzburgar, við fluttum 2006. Við áttum nokkra pjúgotta og ég segi nokkra af því það er satt, Harpa átti pjúgott og síðan áttum við saman bláan pjúgott og þegar Halldóra Björg fæddist keyptum við okkur "fjölskyldu" station pjúgott. keyptum sem sagt gamlan vinnubíl af bróðir útrasarvíkings um miðja nótt fyrir lítið fé. Keyrðum honum heim þar sem hann bilaði... (sem var í um 20 mín.) komum okkur aftur í samband við frægann pjúgott viðgerðarmann í kópavogi sem hafði oft reddað okkur áður og byrjuðum viðgerðaferlið. Við létum skipta um slöngur og sílsa, spindla og skrúfur, borða og bindi og ekkert gekk. Alltaf varð sá gamli pjúgott bilaðari og verri. Við hentum í hann 100ús kalli (sem þótti mikið á þá tíð) áður en við ákváðum að við gætum ekki boðið nýfæddri Halldóru Björgu upp á bíl með engu gólfi, hann var nebblega líka að ryðga í gegn. Að svo stöddu skildu leiðir fjölskyldunnar við pjúgott að svo stöddu. Við fórum til baka á kunnar slóðir og keyptum okkur Spánýútlítandi Toyota Camri sem hafði þó ekki verið framleiddur frá ´91. Hann var góður og kom okkur hvert sem við vildum fara. Þangað til við fluttum. frá Toyotu Camri ´87 höfum við ekki átt bíl og líkar okkur það vel þar sem almenningssamgöngurnar hér eru með besta móti.

Þess vegna, verðum við að búa í miðbænum, og hér virðist ekkert vera laust.

Halldóra Björg, stóra duglega stelpan okkar er núna á íslandi í sumarfríi, má þakka fyrir að vera ekki hér í bakaraofninum Schwarzstrasse 41, mér er skapi næst að sletta í stóra uppskrift af pönnukökum og hella því yfir gólfið og komast í heimsmetabók guinness, þetta er svo hrikalegt. Matthildur, Harpa og ég vorum þessa helgi í mjög rausnarlegu og góðu yfirlæti hjá Barböru Bonney söngkennara Hörpu. Hún bauð okkur upp í sumarhúsið sitt við Wallersee. Við gistum í "boathousinu" sem stendur við vatnið. Lítill kofi með svefnaðstöðu, eldhúsi, sauna, sturtu, klósetti og bryggju fyrir litla báta... og auðvitað verönd með útsýni yfir vatnið. Hún er yndislega hlý og góð manneskja hún Barbara og skemmtileg, hún meira segja bauð okkur að koma upp eftir þegar við vildum í sumar þó hún væri í Japan, Svíðþjóð eða Bandaríkjunum, hún myndi bara skilja eftir lykil fyrir okkur... Matthildur og Luna (hundurinn hennar Barböru) náðu ótrúlega vel saman og Luna færði ekki einu sinni andlitið þegar Matthildur reyndi að kroppa úr henni augun. Það var undarlega yndislegt að sjá þessi samskipti milli golden retriever og ungabarns, mjög fallegt.

Við Harpa erum nú komin heim eftir frábæra helgi sem endaði með maraboði hjá Juttu og Christian og Moritz í grilli og bjór.

Allt gengur eins og í sögu nema að finna íbúð.

Halli, Harpa og ofurstelpur.

Íbúðaleit í svitaklístri

2010-06-27T15:04:00.002Z

Sumarið kom með hágæða hitabylgja og vandræðin byrjuðu. Matthildur, sem er á hröðum batavegi, þoldi hitann illa á sjúkrahúsinu sína síðustu daga þar og enn ver eftir að heim var komið. Ég bjóst til baráttu við enn eitt náttúru undrið og keypti tvær öflugar viftur. Þær gengu báðar allann sólarhringinn með litlum árangri, báráttunni við sólina er víst vænlegast að hætta og sætta sig við tapið. Síðan höfum við sagt upp íbúðinni og þegar skoðað nokkrar. Íbúðarleit í Salzburg er engin sérstök skemmtun, við leigjum nú þegar háu verði og ætluðum okkur ekki að bæta svo miklu við en framboðið er ekki mikið... undanfarna daga hefur Matthildur á yndislega daga með okkur heima. Hún drekkur vel, borðar grauta, slefar, veltir sér næstum, hlær mikið og .... (mjög mikilvægt) þyngist. Halldóra Björg hins vegar sýnir skiljanleg skólaþreytu merki og bíður íslandsferðarinnar með mikilli tilhlökkun. Hitinn hér er henni ekkert sérstakt uppáhald. Við erum jú Íslendingar. Og síðan er það samdóma álit margra á Hörpu, meðal kennara, vina og eiginmanna hennar og annarra kvenna að hún komi ákaflega vel undan þessarri óskipulögðu söngpásu síðasta hálfa árið. Hún hljómar mjög vel og er klárlega aftur á réttri braut. Hún er aftur byrjuð í tímum hjá góðum fjölskyldu vini og listamanni, Barböru Bonney og vinna þær einkar vel saman. Ég hins vegar hef verið í löngu málningarfríi sem ég hef nýtt í músík vinnu, hef spilað töluvert og einbeitt mér af tónsmíðum (of stórt orð fyrir þá músík sem ég geri). En mörg þeirra laga sem ég hef undanfarið samið hafa endað á prógrammi jazz trío Baad Roots, sem er nýstofnað píano trio utan um mín lög. Fyrsta gigg 3. september Jazzit.

Núna erum við Halldóra Björg flúin úr svitaklístraðari íbúðinni okkar og leikum okkur í sundlaugargarði í Leopoldskron. Mamma og Matthildur í þriðja partýinu um helgina og allur bjartsýnir og glaðir með framtíðina, vonandi finnum við íbúð fljótt því vifturnar hafa ekki við...

Kv Sólsveitti Halli og stelpurnar hans.

Matthildur komin heim, sólin skín og vinaheimsóknir.

2010-06-12T07:04:00.002Z

Matthildur er loksins komin heim á Schwarzstrasse eftir næstum tveggja mánaða sjúkrahús vist. Hún fór í aðgerð í Munchen (DHZ) í apríl og átti hún að liggja á Landes Krankenhaus rétt í nokkra daga áur en hún færi síðan heim. En svo fór það ekki. Hún átti í erfiðleikum með öndun og fékk svo slæmt kvef í ofanálag. Því fylgjandi gekk læknum mjög erfiðlega að þynna blóðið í rétt horf og hún missti vigt. Það þýddi ekki heim í bráð. Sem varð raunin. Berkjurnar í hægra lunga tóku að þrengjast og gerðu henni afar erfitt mað andadrátt sem var til þess að hún fékk súrefnisgleraugu sem tók langan tíma að losna undan. Eftir um einn og hálfan mánuð á sjúkrahúsinu, þar sem við Harpa skiptum vöktumst á að vera hjá henni dag og nótt, fengum við loksins að fara heim. En þó með magasondu fyrir mjólkina sem hún vill enn ekki drekka.

Síðustu helgi komu til okkar hressar Hvammstanga pæjur, þær Sirrý, Helga, Jóhanna, í heimsókn sem gerði okkur öllum mjög gott. Einstaklega þægilegt að fá ferskan andvara góðra vina í annars þungbúið ástand. Stelpurnar drógu Hörpu með sér í bæinn, út að borða, kaupa föt og kjöftuðiu fram á nótt. Eins og stelpum einum er lagið. Munnlegt slúður um nágrannan sem og innbundið slúður úr ´séð og heyrt´ skemmti okkur óslúðruðum salzburgingum. Ég tók lengri vaktir á spítalanum meðan stelpurnar pæjuðust og var það bara ágætt, við Matthildur náðum vel saman og við yndislegt starfsfólk LKS.

Nú eru stelpurnar farnar, Matthildur komin heim og Gummi kominn til okkar í smá heimsókn frá Danmörku. Það er frábært að fá til okkar góða vini til að létta andann eftir annars mjög erfiðar undanfarnar vikur. Við Gummi nýttum tímann vel og skelltum okkur strax út að borða og upp í kastalann sem vakir yfir borginni ásamt smá "pöbba rölt". Dagurinn er tekinn snemma í dag og við Gummi erum að gera okkur klára í skógarferð í hitanum. Við ætlum upp á kaputzinerberg að finna leynitréið og finna lítinn veitingarstað með heavý cool útsýni. það verður nett.

Annars eru bara allir kátir og ánægðir að vera öll saman heima. Það er yndisleg tilfinning að hafa alla heima. .. En í næstu viku förum við aftur til Munchen í eftirskoðun, það verður líklega bara eins dags stopp. Aðeins að kíkja á æðarnar og aðgerðina og síðan bara send heim. Við látum vita.

Takk fyrir að fylgjast með og styðja okkur áfram. Kveðjur Halli, Harpa, Halldóra Björg og Matthildur Ofurmús.

Pàlmi Gunnarsson fòr með rangt màl.

2010-06-03T06:30:00.001Z

Èg hef komist að þeirri niðurstöðu eftir langar og miklar vangaveltur sìðustu nàtta hèr à spìtalanum, að ekki er allt svo allskostar rètt sem haft er frammi ì fjölmiðlum og/eða lagatextum. Ennþà òmar mèr ì minni hin eldhressa laglìna Magnùsar Eirìkssonar ùr Gleðibankanum þar sem því er staðfastlega haldið fram að tìminn lìði hratt à gervihnattaöld. Nema að gervihnattaöldin sè liðin og hvergi sèu neinir manngerðir hnettir à sveimi virðist okkur Matthildi að þessi staðhæfing eigi við engin rök að styðjast og sè gripin algerlega ùr lausu lofti höfundar texta lagsins.
Sem fyrrum stuðningmaður Vinstri Grænna finnst mèr það forkastanlegt að tækifærið hafi ekki verið nýtt ì stjòrnarsetunni að banna, með einfaldri lagasetningu, (hefði getað verið gert ì skiptum fyrir að samþykkja aðildaumsòkn að esb) þess hàttar opinberar lygar, sem gagngert miða að breyttu lìfsviðhorfi og vonbrigðum.
Èg er þess til dæmis òviss hvort við Matthildur hefðum einfaldlega samþykkt að eyða hèr à spìtalanum eins mörgum nòttum og við höfum gert nema fyrir þà einföldu trù okkar að tìminn, à þessari öld gervihnatta liði hraðar en ella.

Listamenn, rithöfundar, blaðamenn þò svo að Vinstri grænir hafi misstigið sig ì lagasetningu um màlið, boðum betri heim fyrir komandi kynslòðir, skrifum ekki lygar og òsannsögli ì textum til opinberrar birtingar.

Með þökk fyrir lesturinn Halli og Matthildur,
langholtsvegi 4
600 Akureyri

Fræinu hefur verið falslega sáð..

2010-05-24T15:57:00.006Z

Nú eru liðnar 4 vikur síðan Harpa og Matthildur komu frá Munchen eftir aðra hjartaaðgerð Matthildar. PCPC aðgerð, þar sem efri hluti blóðhringrásar líkama hennar var tengdur við lungnaslagæðina, með hennar eigin lífrænu æðum. Aðgerðin sjálf tókst vel, æðarnar hennar sem notaðar voru, voru heldur grannar fyrir þennan blóðflutning en virðast þó (til þessa) vera að uppfylla raunhæfar kröfur. Við aðgerðina sködduðust taugar til þindarinnar sem stjórna öndun og hefur Matthildur átt við erfiðleika í hægra lunga, og enn er óvíst hvort hún komi til með að ná sér af því og geta notað hægra lungað að fullu, í ofanálag fékk hún mikið kvef á spítalanum og hefur verið að berjast við það undanfarnar tvær vikur, á síðustu dögum höfum við merkt mikinn sjáanlegan bata. Matthildur er nú hin hressasta og hlær mikið og leikur sér. En enn þarf hún súrefni í nefið á meðan hún er að veja sig við minnkaða getu veika lungans. Ég hef ekki verið í málaravinnu undanfarnar vikur (þökk sé fjárhagslegum stuðningi velunnara okkar get ég verið með Hörpu á spítalanum) og þannig höfum við getað staðið vaktirnar saman ég og Harpa, við erum hjá Matthildur 24/7, nótt sem dag. Hún finnur ró og traust í okkar nærveru og það sjá allir og finna sem koma að umönnun hennar. Við Harpa höfum fundið fyrir ýmiskonar streytu einkennunm, sem ég persónulega hélt í eina tíð að væru húmbúkk og kjaftæði, en hef nú sjálfur upplifað sterkt og höfum við komið okkur ágætlega í gegnum það. Batnandi mönnum er best að lifa. Það hefur reyndar varla liðið sá dagur frá fæðingu Matthildar að ég hafi ekki lært eitthvað nýtt, svo það er vel.

Í öllu þessu róti og umstangi hef ég þó unnið músíktengda vinnu, spilað tónleika og undirbúið og skipulagt annað, þar á meðal fyrstu opinberu tónleika Hörpu sem Jazz/popp söngkona ásamt mínu eigin jazz projecti, "Baad Roots", titlað eftir einu af mínum eigin hugverkum. Ég náði góðu sambandi við verta hér í bæ sem vill hafa live tónlist hjá sér einu sinni í viku, alltaf á þriðjudögum og hef ég verið tvisvar sinnum með tónlist hjá honum. Bókaði gigg fyrir Hörpu sem "the girl at the piano" í Júni og mitt eigið "Baad Roots" á morgun 25.05. Æfingar hafa staðið yfir hjá okkur Hörpu undanfarið og ætluðum við svoleiðis að "kick some ass" með gæðum og góðu prógrammi og ætluðum við að vera vel undirbúin fyrir fullkomna tónleika. En þá kom sumarið, helvítis sumarið. Vertinn minn afbókar alla tónlist fram til haustsins, fram í lok september ! vegna veðurs, segir sumarið vera komið og enginn vilji hanga inni og hlusta á live músík... I guess he´s right.. En fræinu hefur verið sáð, falslega fyrst um sinn en sáð engu að síður.

Projectin "Baad Roots" og "the girl at the piano" eru rótföst og seig, nú verður ekki hætt við með hálfnað verk. Ég og Dominik (B.R.) ætlum að taka upp demó með lögunum mínum sem ég ætlað að nota í markaðsvinnu, mér verður ekki haggað. Eins hefur Harpa unnið heilmikið af nýju efni eftir Óla (Groundfloor) sem hljómar mjög vel og á fyllilega rétt á sér í músíkmenninguna hér. Hvar eða hvenær við komum fram er auðvitað óráðið enn, þar sem sumarið kom bara í dag og kollvarpaði tilveru okkar. En við ætlum, viljum og gerum.

Með viljann að vopni komum við okkur í gegnum erfiðleika Matthildar, eins og skyndiárás sumarsins !

Þar til næst. Halli.

Veturinn er kominn, .. ans...

2010-05-17T07:08:00.002Z

Hæ, mér er drullu kalt og sit hér í ullarpeysu, ullarsokkum og í rauðum dúnskóm frá Hörpu, með rauðann nefbrodd og rjúkandi kaffi. Nei, ég er ekki í helgarferð á norðurheimskautinu heldur heima hjá mér, ansk... brr.

Harpa átti afmæli í gær og naut hún þess mjög, þetta var meira að segja stórafmæli því hún skellti sér á 30 stöffið og uppskar vel. Gestir komu færandi hendi, gjafir og kökur á Schwarzstrasse, meðan við Matta nutum lífsins á spítalanum. Eftir að Matthildur var búinn að koma sér þægilega fyrir í rúminu sínu með dúnsængina og með fullann maga af ylmandi þurrmjólk, kyssti ég hana bless og hvarf á braut. Hitti síðan Hörpu (30) heima og við skelltum okkur út að borða. Áttum yndislegt kvöld, með barnapíjur heima, með Halldóru Björgu, og Matthildur í sælum svefni. Eftir matinn röltum við okkur síðan í hátíðarklæðnaði á spítalann og ég kyssti Möttu góða nótt og Harpa tók vaktina, enda afmælisdagurinn búinn og við tók "venjulegt" líf.

Í gærkvöldi voru haldnir söngtónleikar í félagsheimilinu á Hvammstanga, til stuðnings okkur fjölskyldunni vegna veikinda Matthildar. Hún verður örugglega glöð að heyra það seinna hvernig fólk á öllum aldri tók sig saman og söng fyrir hana án þess nokkurn tíma að hafa séð hana. Við hlökkum (ég hlakka, mér hlakkar, þér hlakkar, við hlakkar, véð hlukkum, véð hlykkjumst, .. hvernig var þetta nú aftur rétt?..) mjög til þess að segja henni af öllu sem fólk hefur gert, gefið og sagt í sambandi við hana. Einnig verður það okkur kært þegar við loksins getum komið með hana í "heimahagann", rölt með hana smjattandi á túttu í kaupfélagið, kíkt með hana í Bardúsu, útí Hrútey eða niður á klappirnar í Blöndu og sýnt henni ykkur, þetta sterka, samheldna samfélag sem hún á ættir í að rekja. Ykkar stuðningur hefur haft svo mannbætandi áhrif á okkur öll og ég segi það nú hátt og skýrt að fólk er yfirleitt gott í eðli sínu og velþenkjandi, þó það gleymist stundum í amstri dagsins. Þetta er lærdómur okkar af reynslu síðustu mánuða og verður megininntak í uppeldi Matthildar í framtíðinni.

Lengi lifi íslendingar, lengi lifi Húnvetningar og nærsveitamenn, Lengi lifi stórsöngvara framtíðarinnar úr leikskólanum Ásgarði og Lengi lifi Matthildur ! Kv Halli.

Svar til Guðrúnar

2010-04-25T11:34:00.000Z

Hæ Guðrún. Það gleður mig að heyra að barninu þínu vegnar vel, hvert lítið barn sem dafnar vel gefur okkur aukna trú á að allt fari vel hjá Matthildi að lokum. Fyrir mér eru öll þessi litlu kríli sigurvegarar og hetjur.

Jú eins og þú gast þér réttilega til erum við fjölskyldan með lögheimili í Salzburg Austurríki og Matthildur fæddist á fæðingardeild spítalans hér. Það var ekki vitað um gallann fyrr en heilsa og lífshorfur Matthildur voru komin í afar krítíska stöðu svo hún var send á þann hjartaspítala sem þeir hér senda sína sjúklinga til í skyndi. Landspítalinn vinnur með Hjartaspítalanum í Boston og sendir sína sjúklinga þangað en Salzburg vinnur með Deutches Herzzentrum Munchen og sendi hana því þangað, sem ég held að sé ekkert síðri en Boston spítalinn eða aðrar topp hjartalækningastofnanir í heiminum. Við erum allavega mjög ánægð með aðstöðu, starfsfólk og allar upplýsingar þar, þó oft eigum við í smá erfiðleikum með læknaþýskuna en þá fáum við bara þýtt á ensku.

Auðvitað eru öll börn og sjúklingar undir samam hatti þegar út í baráttuna er farið en við eigum ekki öll sömu fjölskyldur og vinahópana og það eru þau sem hafa staðið mjög duglega á bak við okkur meðal annars með að setja á fót fyrir okkur styrktarreikninga heima og hér úti, haldið tónleika og sýningar henni og okkur til góða og komið þessu í fjölmiðla. Við svörum bara símtölum blaðamanna ef þeir vilja tala við okkur og/eða fylgjast með. Við leitumst ekki eftir fjölmiðlun á stöðu okkar enda um nóg annað að hugsa eins og þú skilur. En við neitum auðvitað heldur ekki því þetta er allt saman sett upp okkur til stuðnings.

Við höfum átt í miklum erfiðleikum að koma okkur inn í kerfið hér, heilbrigðis og skattakerfið en rétt náðum því að fá okkar búseturétt viðurkenndan áður en Matthildur fæddist, við erum ekki í samtökum foreldra hjartveikra barna í Austurríki og ekki heldur á íslandi en ég er vissu að það sé rétt sem þú segir um einstaklega góða aðhlynningu hjartveikra barna á Íslandi en þar eigum við tæpast heimangengt þar sem við búum ekki á Íslandi lengur eða vinnum þar.

Það eru auðvita öll börn og allar fjölskyldur undir samam hatti þegar að þessum málum lítur en við Harpa eigum sterkann og drífandi vinahóp sem dregur baráttuna svona áfram og erum við þeim öllum ótrúlega þakklát, hvort það lúti að blaðaviðtölum, fjársöfnunum eða tónleikahaldi.

Megi barnið þitt og fjölskyldan áfram njóta góðs gengis og hamingju saman.

takk fyrir velgengisóskirnar, ég sendi þær aftur. kv Halli.

Næsta stóra aðgerð

2010-04-09T23:04:00.002Z

Hæ, við erum öll róleg hérna heima, Matthildur brosir bara og hlær upphátt á milli þess sem hún berst við að þurfa ekki að drekka. Annars er hún mjög vær og sæl. Halldóru Björgu hlakkar mjög til í að eyða tveimum vikum með ðmmu Erlu sem hún vonast til að dekri við sig alveg allann tímann, hún er nefnilega aðeins farin að kalla á athygli greyið. Við reynum eftir okkar fremsta megni að veita henni athygli, leika við hana og hugga, því nú skyndilega er alltaf eitthvað að hjá henni greyinu. Maður skilur það svo sem. Hún er samt ekkert til neinna vandræða, jafn dugleg og áður, aðeins óhlýðin en við erum að vinna í því og alveg jafn þreytt upp á morgnana. Sjáum hvernig amma Erla tæklar það. ... Þannig að þessa stundina erum við ágæt.

Auðvitað læðist að okkur áhyggjur af næstu stóru hjartaaðgerðar Matthildar. Litli snúðurinn á að mæta á þriðjudaginn á DHM til rannsókna fyrir aðgerðina sem áætlað er að verði gerð á miðvikudag. Við erum svo "heppin", þ.e. lán í óláni að einn virtasti barnahjartaskurðlæknir Þýskalands kemur til með að framkvæma aðgerðina á Matthildi, ekki það að við treystum ekki hínum læknunum á DHM þá er þetta samt einhvernvegin aaaaaðeins betra. A hæla hins merka listamans skokka svo þáttagerðamenn þýsku sjónvarpsstöðvarinnar ZDF með myndavélar og hljóðnema til að taka upp verkefni hans. Það er liður í klukkutíma langri heimildamynd sem er verið að gera um hann og annan lækni um vinnu, líf og verkefni þeirra á einu ári. Hann kemur til með að tala við okkur og skýra fyrir okkur hvað verður gert í aðgerðionni, hverjar hugsanlegar afleiðingar þær gætu haft í för með sér sem og ákjósnalegustu markmið hennar, fyrir framan vélarnar... hm?... jæja, svoan er það bara... við fáum hæfni hans og nákvæmni fyrir örfáar sekúndur í þýsku sjónvarpi, þats að fair deal.

Við Óli komum fram í fyrsta skipti í Groundfloor sideprojecti sem heitir "mr. Henry and the drunk poet" og einbeitum við okkur að frumsömdum ljóðaflutningi við bassaundirleik í þessu verkefni. Með búningum, effectum, smá gítar og nóg af wiskýi tókst okkur vel upp og þeir fáu sem höfðu áhuga á ljóðlestri þetta kvöld nutu flutnings okkar vel. En fyrst og fremst nutum við sjálfir hans mjög, og það skiptir okkur mestu. Harpa er búin að bóka fyrsta sóló giggið sitt, "the girl at the piano" í Júni og stefnir hún á að frumflytja fullt af nýju efni ásamt einhverju töku efni, en hjá henni hljómar allt eins og maður heyrir það best. Ætlunin er síðan að taka upp plötu þegar tækifæri gefst á því, hugsanlega á næsta ári. ... Þannig að við erum ágæt eins og stendur og reynum að halda ótta, stressi og neikvæðni sem lengst frá okkur og horfum fram á veginn. Horfum til gleðistunda með Matthildi þegar hún kemur aftur heim af spítalanum, gleðistunda og stórsigra í músíkheimum og gleðistunda með stórunni okkar og hinum endalausa orku sjóði sem við eigum í vinum okkar. Þann sjóð er ekki hægt að tæma innanfrá hversu slóttugur útrásarvíkingur maður er... Þennan sjóð getur enginn leitað í nema við og það gerir okkur ríkust allra, að eiga svona stórkostlegt fólk að baki okkur.

kærara þakkir til allra sem fylgjast með okkur og hugsa til okkar, við finnum vel fyrir jákvæðninni og velferðaóskunum og biðjum við ykkur virkilega um að hugsa vel til okkar og sérstaklega Matthildar á miðvikudaginn komandi.

Með ást og hlýju og óskum um heilbrigði og gæfu, Skipstjóri Orkuskipsins, sem bíður löndunar fullfermis í Munchen, kapteinn Haraldur Guðmundsson og áhöfn.

næstu skref

2010-03-20T06:45:00.004Z

Matthildur kom ágætlega út úr hjartaþræðingunni og var ótrúlega fljót að ná sér. Það er skrítið að litla 3 mánaða barnið manns sé orðið vant því að einhverjir eru að troða einhverju inní hjártað á því. Ég sem hélt að svoleiðis byrjaði fyrst alvarlega á unglingsárunum og væri huglægra einhbvernveginn. En Matthildur beit þetta af sér á tveimur dögum og nú erum við öll heima aftur. Ég er að vinna hjá Ernst og lífið gegnur afar eðlilega fyrir sig og eru það eingöngu hinar tíðu lyfjagjafir sem minna okkur á veikindin, en það er líka allt að venjast og verða okkur eðlilegra. Fljótlega eftir rannsóknina í Munchen fengum við dagsetningu á aðgerð númer tvö hjá Matthildi. Við eigum að mæta á DHM 13 apríl og aðgerðin verður líklega þann 14 eða 15 apríl. Við erum öll uppfull af bjartsýni og von um að allt fari vel. Matthildur er ákveðin, sterk og viljug í að koma sér vel í gegnum þessi stóru inngrip. Við fjölskyldan með góðum utanadkomandi stuðningi fjölskyldu og vina stöndum líka strek við hlið hennar. Groundfloor var með bókaða stærstu tónleika á ferli bandsins í Róm og Carpi á Italiu frá 17-20 april sem ég sagði mig frá og við Óli plönuðum að Groundfloor færi til Rómar án mín og Hörpu, með austurræiskum session bassaleikara. Það var mjög skrítin tilfinning að skipuleggja það en tónleikahakdararnir niðurfrá canselluðu tónleikunum vegna aðstæðna og ætla að reyna að bóka bandið aftur í Róm á næsta ári. En af Groundfloor er það að frétta að mitt í öllum hasarnum tókum við Óli upp nýja plötu með frábæru nýju efni og Harpa, Þorri og Julía Czerni voru með okkur. Við stefnum á útgáfu á nýju plötunni í haust. Síðustu tónleikar Groundfloor fyrir reglulegt hlé hljómsveitarinnar verða á sunnudagskvöldið Í Urban keller í Salzburg. Síðan ætlum við Óli að deputera á litlum klúbbi hérna í borg með nýtt side project í byrjun apríl, áður en við förum til Munchen og Óli fer aftur heim. Þetta nýja project heitir Mr. Henry and the drunk poet" og verður kontrabassa/ljóða dúett, þar sem Óli les ljóð og texta eftir okkur báða og ég spila bassalínur undir ásamt einstaka gítargripum til skreytinga. Við erum orðnir mjög spenntir að kynna þessa nýju hlið fyrir okkar fólki hérna í Salzburg. Af Hörpu er það helst að frétta að hún er aðeins að byrja að syngja aftur eftir langt hlé, og kemur afar vel raddlega undan pásunni. Hún hljómar einstaklega vel og stefnir á að nema áfram hjá Barböru Bonney þegar m0guleikar gefast en annars taka sér frí úr skólanum. Halldóra Björg stendur sig áfram mjög vel í skólanum sínum þó hún sé ansi oft þreytt eftir erfiðar nætur og hasar heima við. Hún stendur sig vel.

takk allir fyrir að fylgjast með aðstæðum okkar og styðja við bakið á okkur í þessum undarlegu kringumstæðum.

Halli og stelpurnar í Svörtugötu

Stórkostlegir tónleikar ! Takk fyrir okkur !

2010-03-08T19:09:00.005Z

Við erum bara orðlaus af góðmennsku fólksins okkar, .. og styrki þeirra til að láta eitthvað svo stórkostlegt gerast eins og þau íslensku vinir okkar hér í Salzburg stóðu fyrir á sunnudaginn. Þetta litla samfélag íslendinga kom saman einum af merkilegustu viðburðum í lífi okkar litlu fjölskyldu, eitthvað sem við komum aldrei til með að gleyma. Strax er við höfðum fregnir af því að það stæði til að halda tónleika til styrktar okkur í baráttunni við veikindi Matthildar, vorum við afar fegin og fannst okkur við svo rík að eiga svona góða og sterka vini, en margt átti enn eftir að koma í ljós. Á þeirri stundu gerðum við okkur engan veginn grein fyrir hversu stórt verkefnið kæmi til með að vera og hversu mikil áhrif þetta kvöld kæmi til með að hafa áhrif á okkur. Ég, eins og ég er, dómharður elli dauðarokkari með kjaft, hugsaði að þetta yrði ábyggilega notaleg stund á litlu kaffihúsi í bænum, Harpa hjalpaði til við að baka ofan í gestina og ég að spilaði með öllum sem kæmu fram, fyrir fáa en góða áheyrendur. En svo sannarlega ekki. Mér var rétt svo troðið inn í prógrammið, fékk að spila örlítið með, spilaði með Óla, nýtt Groundfloor lag og með Ensemble Úngút og naut þess mjög. Aðrir sem komu þarna fram eru atvinnutónlistarmenn eða Virtuósar í þróun.

Blásaraoctett Mozarteum Orchester byrjaði með ylhýrum og spunakenndum klassískum verkum sem ég kann engin deili á en voru einstaklega vel leikin og vel til fallin að byrja þetta frábæra kvöld. Næst á svið var hin glæsilega frábæra söngkona Barbara Bonney, hún þrumaði í nokkur Grieg lög sem bráðnuðu hlýlega um ístaðið. Á svona stundum heyrir maður glökkt hvað skilur að "fína" söngvara og þá sem "meika" það. Síðan kom Arnþór vinur okkar og plokkaði einhverja fallega melódíu á gítarinn, sem mér fannst einhvernvegin falla afar vel að stemmningu kvöldsins og held ég að ég verði að mæla með þessu fyrir róleg kvöld við kertaljósið.. (helst samt í flutningi hans) ´Cancion de cuna´eftir Leo Brouwer. Frábært. Síðan söng Kládía gamall samnemandi Hörpu og þar næst var eitthvað píanó pís sem ég missti af vegna anna í bakherberginu, (Með Matthildi ekki Hörpu). Síðan komu þær, verðandi dívur vinahópsins, þær Arnbjörg María og Guja Sandholt og bombuðu í blómadúettinn sem var mjög cool, þær voru cool, og lagið er cool. en dívu dúettum kvölssins var hvergi nærri lokið. Næst á sviði gekk afar lítil asísk stelpa á sviðið með risastóra ameríska undirleikaranum sínum. Hún er Virtuós. Hún þessi litla stelpa spilaði svo vel, fraseraði svo fallega og spilaði af svo mikilli innlifun að fólk sem þekkti ekkert til táraðist og hreifst með. Hún var æðisleg. (Gaman að segja frá því að við í Groundfloor leituðumst einu sinni eftir að fá hana til að spila með okkur á tónleikum, hún var til en tímasetningin passaði ekki). Næst á svið var Marthan okkar, ég segi okkar af því að við elskum Mörthu eins og gamlan vin, við eigum margar minningar út Linzergasse þar sem við enduðum fjögur í sófanum og drukkum rauðvín blaðrandi um jazz, dauðarokk, mjúka góminn og hnífaárásir í Brooklyn. Hún er Marthan okkar.

Eftir hlé komu "strákarnir okkar", þessir "strákarnir okkar" geta ekki rassgat í handbolta en þeir geta sungið og látið eins og fífl, sem var nákvæmlega það sem þeir gerðu, létu eins og fífl og gerðu það miklu betur en ef "strákarnir okkar" hefðu gert það, það var sniðugt. Næst kom hápunktur kvöldsins, engar dívur, engir kjólar, ekkert píanó, bara rokk. Við Óli rendum í eitt nýtt laga af komandi plötu, "how all things end" rann ljúflega í gegn, og svo ljúflega að sumir hreinlega misstu af flutningnum í hugarró sinni. Á eftir okkur komu allir söngkrakkarnir og nelgdu í nokkrar skemmtilegar kórperlur. Klassíkerar eins og Vísur Vatnsenda Rósu (einkennislag okkar Hörpu), Krumminn, Sofðu unga og fleira flott stuff. það tókst afar vel og hlutu þau mikið og gott lófaklapp. Rósa kynnti dagskránna eins og henni einni er lagið, hnyttin og skemmtileg, en í lokin tróð hún upp sem söngkona og við Peter Arnesen spiluðum undir fyrir ofurkonuna og kraftaverka pæjuna Rósu Kr. Bald. við þrumuðum í lög af prógramminu okkar og gekk það bara vel, nema fyrsta lagið sem ég spilaði í rangri tóntegund og komst ekki inni í fyrr en undir lokin, en vegir kontrabassans eru órannsakanlegir, ég renndi mér til og frá upp og niður í nótnahreinsunaræfingum og enginn virðist hafa tekið eftir neinu. (Allavega sagði enginn neitt). Eftir uppklapp komu þær merku konur, Barbara Bonney og Martha Sharp og kýldu alla kalda með einhverjum fallbyssu dúett í lokin sem ég kann engin deili á. Við Harpa gengum síðan á svið með Matthildi í fanginu og salurinn tók andköf, við þökkuðum fyrir okkur og stigum niður.

Kvöldið var afar vel heppnað, húsið troðfullt og miklu færri komust að en vildu, 320 stólar í Solitaire hátíðarsal Mozarteum setnir og andyrið fullt af fólki að fylgjast með af skjá. Snittur og kampavín innbyrt og mikil stemmning í hópnum. Við fjölskyldan vorum einnig afar ánægð með að amma Lilla og afi Valdi voru með okkur að upplifa töfrum líkast yndislegt kvöld sem gaf okkur ómældan kraft í framtíðina.

í lokin vil ég þakka öllum enn og aftur fyrir mjög mikilvægan stuðning, án ykkar allra væri okkur þetta svo mikið mun erfiðara. Hver einasta jákvæða hugsun, hver einasta króna, hvert einasta símtal, hvert einasta sms og hvert einasta faðmlag fyllir okkur undraverðum krafti og bjartsýni.

Kærar þakkir.
Halli, Harpa, Halldóra Björg og Matthildur Ofurmús.

(sorry hvað þetta var langt)

"ef ég myndi.." og, "ég myndi ef að.."

2010-02-27T11:14:00.004Z

Hæ allir. "Ef ég myndi.." og "ég myndi ef að..." er eitthvað sem allir þekkja, við höfum öll sett okkur í spor einhvers og hugsað hvernig við myndum bregðast við í þeim aðstæðum sem umræðir. Allir hafa lent í því að ákveða að "ef þetta kæmi fyrir mig, þá" og "ef ég væri hinsegin þá myndi ég" o.s.frv... Við höfum nú lært að slíkar hugsanir og bollaleggingar eiga sér yfirleitt enga stoð í rauninni, svoleiðis lagað er ekki sannreynt fyrir en þesssar aðstæður slá mann aftan frá í höfuðuð og maður verður að bregðast fljótt og örugglega við, án "yfirvegaðra/heima í stofu með kaffið við tölvuna" þægilegheita. Við hefðum ekki getað ýmindað okkur hvernig við stórfjölskyldan höfum þjappast saman og orðið að einum óstöðvandi orkuhnetti tilbúin Matthildi til handa í aðstæðum sínum. Við hefðum heldur ekki getað ýmindað okkur hvernig við sjálf brugðumst fyrst við þegar þessar fréttir voru okkur kunngerðar, auðvitað var sjokkið mikið en einhvernvegin, einhverstaðar frá fundum við innri ró og rödd skynseminnar í hverju spori. Við hefðum heldur ekki getað ýmindað okkur hvernig Matthildur sjálf ynni sig út úr næstum óvinnandi stöðu á einum tímapunkti og hvað þá gátum við gert okkur í hugarlund að núna 3 mánaða væri hún hérna heima hjá sér í ró, heima hjá okkur hjalandi, svöng eins og önnur börn, óþolinmóð eins og önnur börn, þreytt eins og önnur börn og glöð eins og önnur börn. Hún er fánaberi árangurs, samvinnu og samkenndar vina og fjölskyldu. Hún sýnir okkur að tapleikir í handbolta á HM, framhjáhöld lykilleikmanna í enskaboltanum og mislukkaðar brjóstastækkunaraðgerðir frægra hollywood leikara og önnur "fjölmiðlavandamál" eru hlægileg og hégómaleg, jafnvel fjárhagstaða íslenska ríkissins virðið hjákátleg í samanburði við vanda Matthildar.

Hún hefur unnið fyrstu orrustuna við dauðann, um lífið, og hefur með því skotið öðrum hetjum fortíðar ref fyrir rass með kænsku sinni og styrk. Matthildur hefur ekki bara barist í gegnum þetta ein, og ekki bara með okkur heldur öllum ykkur sem hafið sent okkur hugskeyti, símskeyti, komið til okkar, styrkt okkur fjárhagslega og andlega. Hlátur hennar er sameiginlegur árangur og verðlaun allra sem hafa hugsað til okkar undanfarið. Okkar reynsla segir okkur að undir engum kringumstæðum ættum við að "efégmynda" eða "égmynda", frekar bara að fókusa á okkar eigin stöðu í hvert sinn og einbeita okkur á að taka réttar ákvarðanir í okkar eigin stöðu, í okkar eigin lífi.

Matthildur kemur vel undan reglulegu eftirliti hér í Salzburg, þ.e.a.s. engin teikn á lofti um versnandi ástand sem má teljast afar jákvætt miðað við þær aðgerðir sem þó eru nauðsynlegar í framtíðinni. Ég er byrjaður aftur að vinna hjá Ernst Muthwill en enn þó svolítið stopult, ég var viku heima með Hörpu, Halldóru Björgu og Matthildi þegar HBH var í skólafríi og síðan var ég í viku vinnu við upptökur á nýjustu plötu Groundfloor, sem verður by the way... rosalega flott. Við spiluðum tónleika hérna í Salzburg til kynningar á nýja efninu og eins og áður var alveg uppselt og fjölmargir sem biðu við dyrnar í von um tilfallandi ósóttar pantanir. Það var góð tilfinning að spila aftur fyrir fullu húsi í salzburg við afar góðar undirtektir. Það sannarlega gefur okkur bensín fyrir framtíðar áform Groundfloor. Ernst hefur verið okkur afar stuðningsríkur og hefur lánað mér bíl frá fyrirtækinu svo ég geti komið og farið eins og mér sýnist, sem er ómetanlegt.

Ég læt þennan pistil duga í bili, takk fyrir stuðninginn og endilega haldið áfram að hugsa til okkar í framtíðinni. Kveðjur úr Svörtugötu, Halli og pæjurnar þrjár !

P.s. Ný myndasíða og nýjar myndir 2010

Loksins sameinuð fjölskyldan !

2010-02-06T23:07:00.002Z

Síðustu dagar hafa verið eins og í draumi, yndislegir. Matthildur og Harpa komu heim á þriðjudaginn síðasta. það var stressandi eftir allan þennan tíma á spítalanum og eftir svona rosalega náið og strangt eftirlit, og eftir allar þessar ströngu umgengnisreglur, að fá hana heim og láta bara eins og ekkert hefði ískorist og ekkert amaði yfirleitt að. Læknirinn sagði okkur, einmitt, að við ættum að hugsa um hana eins og ekkert væri að og reyna að umgangast hana sem heilbrigða litla stelpu, fyrir utan lyfjagjafirnar. Þetta plan hefur gengið afar vel. Hún drekkur vel og sefur ótrúlega vel, kúkar og pissar sem vindurinn og skoðar allt í kringum sig með áhuga. Við fundum það fljótt og vel á henni eftir að hún kom heim, og svaf í rúminu sínu, að hér er hún einhvernvegin mun rólegri og virðist njóta þess að vera komin heim. Þó hún viti kannski ekkert um það þá er hún mun rólegri hér en hún hefur verið annars. Hún finnur það líklega í gegnum okkur að hér eigum við heima. Halldóra Björg er afar ánægð yfir því að vera búin að fá litlu systur heim, hún er afar góð við hana og vill alltaf vera að hjálpa til og knúsa Matthildi, það er yndislegt að upplifa það. Við Harpa tökum bara einn dag í einu og njótum hverrar stundar í návisst Matthildar, í vöku sem og svefni, jafnt í gráti og gleði. Hún hefur svo sterka og jákvæða áru að hún virðist hugga mann og hughreystir alla í kringum sig, sumir bresta í grát bara við að sjá hana, hún er ótrúleg. Hún horfir þessum stóru dökku augum sínum út um heiminn, og finnst það ekkert tiltökumál það sem hún hefur nú þegar gengið í gegnum, og nýtur augnabliksins. Hún hefur kennt okkur margt á þessum stutta tíma, það er eins og hún segi svo margt án þess að tala, einhvernveginn með ósýnilegum orðum eða hugskeytum, orkusendingum eða áru, ... við skiljum ekki líðanina sem við upplifum þegar við erum með henni, hún sjálf huggar okkur og hughreystir mest af öllum, hún er kraftmikil og svo sterk að við óttumst ekki framtíðina, né fortíðina, við erum ekki bitur og spyrjum aldrei "af hverju við", við erum í raun hreikin og stolt af því að vera foreldrar þessarar merku mannseskju sem Matthildur er. Hún er hetjan okkar.

Heimilislífið gengur áfram sinn vanagang, Halldóra Björg er komin í miðsvetrar frí í skólanum og verður í fríi í næstu viku. Þá verð ég líka heima. Hún fékk mjög góðan vitnisburð úr skólanum og hélt upp á það á föstudaginn með nammi áti og tattoo álímingum, rosa pæja. Óli, Groundfloor, er fluttur hingað út og við erum farnir að lemja saman útsetnigar fyrir næstu plötu sveitarinnar, sem vonandi kemur út seint á þessu ári. Við eigum allavega studiotíma eftir eina viku sem síðan endar með kynningar giggi fostudaginn 19 feb. Tónleikarnir verða í litlum sal í miðbænum. Það er spennandi og skemmtileg vinna og afar nauðsynlegt að koma höfðinum út úr heima lyfja, ólæknandi sjúkdóma og óskiljanlegra greininga, inní í skapandi og skemmtilegt umhverfi sem Groundfloor bíður upp á. Harpa ætlar að reyna að vera með okkur í studioinu og leggja nokkur píanólög ásamt því að syngja fyrir okkur líka. Hún stendur sig svakalega vel í öllu sem þarf að gera í sambandi við Matthildi hér heima, hún er alger hetja.

Takk fyrir allann stuðninginn, þar til næst, Kv Halli og stelpurnar hans.

Matthildur flutt heim.

2010-01-27T22:57:00.002Z

Músin okkar Matthildur er komin á Landes krankenhaus í Salzburg eftir 7 vikur á gjörgæsludeild Deutches Herzzentrum Munchen eftir afar flókna en vel heppnaða hjartaaðgerð að morgni 10 des. Hún braggast bara sæmilega vel eftir allt sem yfir er gengið og er sátt og sæl með friðinn í nýja herberginu á ungbarnadeildinni hér. Harpa er búin að vera með henni allann tímann og ég kem alltaf við þegar ég hef lausann tíma. Það er mér mjög erfitt að geta ekki verið alfarið við hlið Hörpu og Matthildar á þessum stundum og jafn erfitt fyrir Hörpu að standa við rúm Matthildar ein, en lífið heldur áfram og við hugsum fram á við.

Halldóra Björg stendur sig afar vel, enda skynsöm með eindæmum og virðist skilja mun meira en maður gerir sér grein fyrir. Hún spyr okkur mikið og segir síðan frá stöðunni og systur hennar í skólanum. Hún fékk litla mynd af Matthildi frá okkur í dag sem hún geymir í skólatöskunni til að sína öllum vinum sínum og kennurum. Harpa kom heim í kvöldmat og stoppaði í umþb. tvo tíma með okkur, það gaf okkur öllum mjög mikið að geta átt saman eðlilega kvöldmáltíð. Síðan fór hún aftur upp á spítala þegar Halldóra Björg fór í rúmið. Við stefnum á að reyna gera þetta svoleiðis áfram. Ég byrjaði að vinna í síðustu viku en hætti því jafnharðan aftur, enda ekkert gaman að vinna. Ég byrja aftur á mánudaginn næsta. En þess ber að geta að Ernst Muthwill, yfirmaður minn, er einn af okkar sterkustu stuðningsaðilum hér úti, hann gerir okkur kleift að einbeita okkur vel að Matthildi og Halldóru Björgu eins og sakir standa. Hann er einn af þeim fjölmörgu sem við getum aldrei þakkað nóg.

Nýjar myndir á myndasíðunni eins og ég lofaði. ást og virðing til ykkar allra, frá okkur fjölskyldunni Schwarzstrasse. H.

skrítnir tímar

2010-01-22T08:04:00.002Z

Hæ. Ég sit í rökkri morgunsins og skrifa. Halldóra Björg er komin í skólann að nýju og gestirnir sofandi inni í herbergi. Harpa komin upp á herbergi til Matthildar í Munchen og við bíðum með kvíðahnút í maga þess sem dagurinn ber í skauti sér.

Mamma og pabbi komu með Halldóru Björgu frá Íslandi fyrir viku síðan, það var yndislegt að fá hana aftur eftir svona langa fjarveru. Hún stendur sig vel skvísan okkar, komin vel áfram í heimanáminu eftir dvölina á Íslandi og dansar um allt í nýju rapp skónum frá ömmu. Sem betur fer hefur hin mjög svo breytta fjölskyldumynd ekki haft svo neikvæð áhrif á hana hingað til. Þökk sé einstaklega sterkri, samheldinni og ástríkri fjölskyldu hennar á Íslandi, sem tóku hana að sér yfir hátíðarnar. Vinir okkar hér úti lögðu líka mjög mikið af mörkum við að mýkja hið þunga högg í byrjun desember sem var okkur afar dýrmætt og gleymist aldrei.

Ég sjálfur byrja að vinna við áframhaldandi litaheilanir moldríkra austurríkismanna í næstu viku og hef fengið lítinn, tveggja sæta bíl til notkunar frá fyrirtækinu. Ég kem til með a vinna mun stopulla en ég gerði áður og einnig styttri vinnudaga, þar sem ég fer með og sæki HBH í skólann á tilsettum tímum í framtíðinni. Við vonum þó að innan einhverra fárra vikna fái Matthildur að leggjast á deild hér í Salzburg, þar sem Harpa gæti komið heim og og hvílt sig hjá okkur og við HB ættum greiðari aðgang að Matthildi. Saman erum við fjölskyldan hægt og rólega að raða saman brotunum úr gamla lífinu okkar og slípa og móta þau við nýja lífið, það gengur ágætlega. Ég er að spila fyrstu tónleikana mína á þessu ári í kvöld, það er þjóðlagajazztríóið Úngút sem leikur "fyrir dansi" í tónleika sal í Laufen í Þýskalandi. síðan erum við aftur með tónleika í Salzburg næstu helgi svo þetta fer svona hægt og rólega af stað aftur. Groundfloor, er að skipuleggja nýjar upptökur í febrúar með 2009 teiminu og ætlum við a nota þær upptökur til útgáfu á nýrri og vandaðari plötu en okkar ágæta "Bones" sem kom út 2008. Síðan verðum við með tónleika 19 feb í Salzburg, það verður eitthvað til að hlakka til. Í næstu viku komum við til með að setja inn myndir af litla kraftaverkinu okkar í Munchen.

Vil ég, fyrir hönd okkar fjölskyldunnar, þakka öllum, frá okkar dýpstu hjartarótum, fyrir ómetanlegan stuðning, í formi orðsendinga og bæna og andlegan og veraldlegan stuðning því það hefur gefið okkur botnlausa uppsprettu af vonum, trú og krafti. Við komum aldrei til með að geta fært það í orð hversu dýrmætur stuðningur ykkar hefur verið okkur á þessum erfiðu tímum. Matthildur finnur það í gegnum okkur og notar það í sinni baráttu við veikindin.

með ást og hlýju, Halli, Harpa, Halldóra Björg og Matthildur Haraldsdætur.

Matthildur okkar er fædd !

2010-01-06T19:34:00.002Z

Kæru vinir, fjölskylda, kunningjar og aðrir óþekktir lesendur.

Desember var skrítinn, vondur, uppfullur af ótta og stressi og óvæntum breytingum. Matthildur okkar fæddist með mjög alvarlegann og flókinn hjartagalla og var flutt í skyndi á hjartaspítala í Munchen til aðgerðar. Við komum hingað 10 desember og erum hér enn. Matthildur gekkst undir 6 klukkustunda opna hjartaaðgerð sem þótti heppnast vel, og batahorfur voru góðar framanaf. 26 des kom mikið bakslag í batann og hún flutt aftur í skyndi á gjörgæsludeildina. Hún barðist hetjulega og kom sér til lífs eftir mjög krítíska stund á gjörgæslunni. Þar er hún enn, í alvarlegu ástandi og óvíst með framhaldið, hver næstu skref eru veit enginn, hvorki læknar, hún né við og við bíðum bara svara tímans. Við þökkum öllum sem hafa stutt okkur í baráttunni og bendum á styrktarsíðu Matthildar Haraldsdóttir á facebook.

Kv Halli og Harpa.

tími blogsiða kannski liðinn?

2009-11-12T18:21:00.003Z

Mér er söknuður efst í huga er ég rita þessi orð. Svo breytist og þróast lífið að það sem eitt sinn er nýtt og skemmtilegt verður óvinsælt, gamalt, þreytt og stundum kannski hunsað... Við fjölskyldan höfum haldið úti blogsíðu þessarri mánaðarlega í yfir 3 ár, þar sem við höfum sagt frá öllu því sem okkur hefur hent í daglegu lífi ómerkilegu sem stærri viðburðum. En svo virðist að þær blogsfærslur nútímans sem lifa séu annað hvort rakleitt færðar í bókarform, sbr. Beta bloggar, eða síður tengdar fjölmiðlum mbl, pressunni, vísi og álíka miðlum. Við erum einnig búin að koma okkur það vel fyrir hér í Salzburg að við erum fyrir löngu hætt að lenda í fyndnum gjaldeyrisreikningsmiskilningum eða skemmtilegum ferðalögum að týndum sendingum sem leiða mann á nýjar slóðir í nýjum faratækjum í nýrri vídd. Við erum orðin hér svo inngróin og heimakær að við erum næstum hætt að taka eftir risastórum kastalanum sem vakir yfir hverri hreyfingu hverrar sálu í borginni. Gnæfir yfir eins og hann hefur gert í 1000 ár og vaktar borgina. Við erum næstum hætt að taka eftir þegar haustið hefur innreið sína og málar skógi vaxna borgina rauðum, gulum, hvítum og grænum litum. Einnig erum við næstum hætt að taka eftir Salzburgísku þráðrigningunni (string rain), rokinu sem fella tré og Asíubúunum sem mynda sig með pís merki á Stadtsbrugge með kastalann í baksýn og/eða ítölunum sem troðfylla borgina á aðventunni. Við erum komin heim. Við erum næstum hætt að taka myndir að borginni og næstum hætt að ganga á Kaputzinerberg og vegna alls þessa næstum hætt að blogga á síðunni okkar.

En örvæntið ekki, við erum á facebook !

Grín, ... örvæntið ekki, við komum til með að flytja ykkur fréttir tengdar fæðingu nýrrar stelpu í byrjun desember og verðum dugleg að setja inn myndir, thats a promice.

En sorrý allir þeir sem hafa lagt það í vana sinn að kíkja hér við á netrúntinum fyrir lélegar og stopular skriftir. Ekki gefast upp á okkur, við erum ekki tengd fréttamiðli, né ætlum okkur að gefa þetta út á bók. Haldið endilega áfram að kíkja við.

Þakka ykkur tímann og áhugann kæru lesendur,
Haraldur Æ. Guðmundsson Ritstjóri

Nýjar myndir á myndasíðu...

2009-11-08T20:16:00.001Z

öh, ... ekkert að segja nema lífið heldur áfram

2009-10-15T20:24:00.003Z

Ég hef ekkert að segja, lífið heldur áfram. Veturinn er kominn og kom hann með halfgerðum hvelli. 25 gráður og sól í síðustu viku og nú bara hrímhvítur skafrenningur eftir Schwarzstrasse á morgnana. Harpa stækkar og stækkar og barnið innra spriklar og virðist hið hressasta. spenningurinn orðinn mikill og Halldóra Björg orðin mjög spennt.

Harpa fór í skoðun á mánudag og þar sást greinilega hvort kynið barnið er og verður okkur því ekki á ósk okkar um óþekkta breytu við barnsburð. Allir þættir jöfnunnar eru því í dag þekktir, Harpa+Halli+Halldóra Björg=gleðin ein

þar til næst, H.

Skólastelpa...

2009-09-17T19:34:00.002Z

Það er margt að gerast hjá okkur núna hér í Schwarzstrasse 41. Fyrir utan það að undirbúa komu annars unga þá var tilvonandi stóra systir að byrja í skóla núna á mánudaginn. Spenningurinn var gríðarlegur og ekki síst yfir að fá að fara með skólatöskuna af stað og að opna Schultute sem er hefð hér í Austurríki og í Þýskalandi. Hefðin er þannig að elstu börnin á leikskólanum fá svokallaða skólakeilu (schultute) sem er full af alls kyns góðgæti og nauðsynjum. Þetta fara svo börnin með í skólann fyrsta skóladaginn og opna þegar þau koma heim.
Það var smá misskilningur hjá okkur mæðgum (eða bara mömmu) og héldum við að þetta ætti að fylgja skólatöskunni, þ.e. að koma með þetta fyrsta alvöru skóladaginn, ekki á skólasetninguna... en það var víst ekki svo og var Halldóra Björg eina í bekknum sem var ekki með sína keilu... :( Við ræddum aðeins málið og komumst að því að þetta væri nú ekki mikið mál, myndum bara opna þetta heima í gleði eftir skólann.
Okkur lýst mjög vel á skólann og erum búin að fara á fyrsta foreldrafundinn þar sem starfið var kynnt fyrir foreldrunum. HB kemur þreytt og ánægð heim úr skólanum og sofnar algerlega um leið og hún leggst á koddan á kvöldin.

Annars allt í gúddí og heyrumst fljótlega. Nýjar skólamyndir á myndasíðunni !

Tjuss

Harpsicord

samantekt síðast liðinna vikna

2009-09-05T13:42:00.002Z

Hæ, segjum við hér úr haustlegu Salzburg. Hér er enn hlýtt og gott en helsti munurinn er sá, og það sem segir okkur jafnframt að haustið sé komið, er að hitastigið á nóttunni fer alveg undir 20 gráður og maður getur næstum því bara sofið ágætlega. Haustið er komið.

En á daga okkar hefur drifið ýmislegt undanfarið, ég og trommari Groundfloor fórum á tónlistahátíð í St.Pölten, einmitt þar sem við spiluðum mánuði áður, aðallega til að hlusta á og sjá eina af okkar uppáhaldshljómsveitum til margra ára, Radiohead. Við fórum á fimmtudegi eins og við værum að fara á útihátíð um verslunarmannahelgina ´95, með tjald og bjór. Enga dýnu, engann prímus, engann svefnpoka, engann mat, engin aukaföt og ekkert rugl, þetta var rokk ferð. Við komum auðvitað seint og hátíðin löngu byrjuð, þannig að við ætluðum að tjalda í óleyfi einhverstaðar utan svæðis en þá benti einhver okkur á að þarna fengum við háa sekt ef við tjölduðum þarna. Sá hinn sami, bauð okkur pláss hjá þeim. Færði tjald félaga síns sem var ekki heima, með öllu innan í, og hjálpaði okkur að tjalda. Tjaldið okkar var töluvert stærra en við gerðum okkur sjálfir grein fyrir og varð svo úr að þegar við vorum búnir að tjalda var ekki með nokkru þægilegu móti hægt að komast að innganginum að tjaldi gestgjafans né vina hans. Við vorum sívinsælu íslensku gæjarnir. Þetta fólk er frá Stuttgart og er á okkar aldri og tók okkur afar vel, gaf okkur a borða, drekka og hékk með okkur út um allt. Radiohead tónleikarnir voru svo góðir að ekki hefur mér enn tekist að setja það í skiljanleg orð hversu vel þeir tókust og hversu bandið flutti efni sitt vel þetta kvöld.. ógleymanlegt, óútskýranlegt, ólýsanlegt. Get ekkert annað en mælt með að fólk sem hefur áhuga á þessarri hljómsveit reyni eftir mesta megni að uplifa þá á sviði.

Á meðan ég kútveltist blindfullur um tjaldsvæðið í St.Pölten eins og táningur á Halló Akureyri ´95, komu, mín elskaða tengdamóðir og mín virta mágkona, Halla frænka okkar til Salzburgar. Þær komu með Halldóru Björgu til baka eftir 3 vikur á ferðalagi á Íslandi, þó með örlítilli leiðsögn vandamanna. Þær voru hingað komnar í eina af skemmtilegum mæðgnareisum og nutu þær Salzburgar í hitabylgjunni. Þær báru með sér að heiman fulla tösku af barnafötum fyrir væntanlegann grísling í desember og himneskan fisk frá Íslandi. Þær gengu hér þvers og kruss um allt og Halla hljóp á fjöll hér um kring. Það var gott að hitta þær mæðgur eftir langan aðskilnað en þó enn betra að endurheimta ungann okkar eigin, aftur í foreldrahús.

Í gær, rúntuðum við upp til Dodda og Þuríðar í Skihotel Speiereck og var okkur tekið þar opnum örmum, boðið í mat og drykk og enduðum við á að leggjast inn í eitt af mörgum fallegum herbergjum á hótelinu til næturgistingar. Í morgun vöknuðum við síðan við kaldan haustvindinn inn um opinn gluggann og sólargeisla sem skinu í gegnum köngulóarvefinn fyrir utan. Snæviþaktir tindar fjallanna í kring skörtuðu sínu fegursta þar sem við klifruðum í náttfötunum út á svalir í morgun, útsofin og glöð. Í dag ætlum við að gera Sushi með góðum gestum og halda áfram að njóta lífsins, síðan byrja ég að vinna aftur á mánudaginn. Þá tekur alvaran aftur við sem er þó samt eins og ævintýr því þetta er jú ennþá Austurríki, yndislega fallegt land.

Afsakið ljóðmælgina og væmina en mér líður bara svo vel. kv H.

Nýjar myndir

2009-08-19T17:34:00.001Z

Nýjar myndir á myndasíðunni ! Enjoy !

Groundfloor tour/upptökur !

2009-08-13T10:59:00.004Z

Dagarnir hafa liðið hratt, búið að vera brjálað að gera planingum, reddingum, keyrslum, pökkunum, tónleikum og skemmtunum hjá okkur 5menningunum í Groundfloor. Við byrjuðum auðvitað á því að æfa í nokkra daga með nýja bandinu, það er að segja með nýja fiðluleikaranum Juliu Czerniawsku og negla saman bandið fyrir það sem framundan var. Æfingarnar gengu mjög vel, og bandið kýldi í frábæra tónleika á litlu kaffihúsi í miðbænum. 50 manns komu og hlustuðu á tónleikana okkar og u.þ.b. 100 manns fyrir utan staðinn sem ýmist sátu á götunni, stóðu eða sátu á hjólunum sínum og hlustuðu á okkur spila. Þegar við síðan komum út, var okkur klappað lof í lófa af þeim sem ekki fengu miða og hlustuðu að utan og fólk streymdi að til plötukaupa og áritana. Mjög skemmtilegt. Síðan pökkuðum við í bílinn og rúntuðum niður til Reggio nell´emilia á Ítaliu fyrir tónleika á sunnudagskvöld. Öll umgjörð tónleikana var mjög fagleg, frábærir hljóðmenn og risastórt svið með flygli fyrir Hörpu. Við stigum á svið í næturrökkrinu með öll ljós niðri, allt slökkt. Eftir inntalningu byrjuðum við án orða og ljósin komu upp, hljómsveitin var böðuð sviðsljósum og torgið sem við spiluðum á lýstist upp. Þegar við síðan litum út yfir fólkið sáum við að von tónleikahaldarans hafði gengið eftir, hún vonaði að öll sæti yrðu setin, 380 sæti, og fólk stóð allstaðar í kring, annar eins fjöldi líklega. Fílingurinn var stórkostlegur að sjá allt þetta fólk. Við spiluðum frábæra tónleika og fengum mjög góðar mótttökur, og fólkið heimtaði diska. Æðislegt. Eftir tónleikana var okkur boðið til málsverða með borgarstjóranum og konu hans ásamt mektarfólki borgarinnar.

Daginn eftir ákváðum við að slaka á og henntum okkur til sunds í Gardavatninu öll saman og áttum æðislegan dag. Síðan brunuðum við til Salzburgar aftur að gera okkur klár fyrir studioupptökurnar á nýja efninu. Á miðvikudaginn fórum við síðan í Sonic Flow studio til Max og Wolfie og renndum í 5 góða grunna. Bandið hljómar rosalega vel og hlökkum við öll mjög mikið til þess að halda áfram með plötuna næsta vetur. Stay tuned og fylgist með Groundfloor fréttum á myspace.com/groundfloortheband og chekkið á nýjum myndum, videoum og nýjum lögum.

Thanks Halli

landslag íslenskra netfjölmiðla breytist

2009-08-02T08:58:00.002Z

Við hér í Scwartzstrasse höfum fundið fyrir mjög minnkandi áhuga á fréttaflutningi okkar frá lífinu í Salzburg að undanförnu. Kemur það helst til að því að prófarkarlesari minn, hefur sagt upp störfum og er hér því öllu "póstað" óyfirlesnu. Einnig má kenna um sívaxandi ásókn í fréttir með myndum og hefur stór hluti lesenda okkar farið í sívaxandi mæli að lesa fréttir á mbl og visi. En ein stærsta ástæðan fyrir minnkandi lesningu teljum við líklega netmiðillinn facebook, fésbók, smettiskruddu, eða andlitsskránna en hún tekur til sín alltaf aukinn nettíma fólks, og þar kemur öllu jafna allt fram. En við hér höfum samt sem áður ákveðið að reyna eftir fremsta megni að halda áfram, þó með færri mánaðarlegum færslum.

Halldóra Björg er nú í fjölskyldufríi á Íslandi, það er fríi frá okkur fjölskyldunni mömmu og pabba. Hún ákvað að skella sér til íslands með vinkonu sinni Prof. Mörthu Sharp sem er einmitt á sama tíma með masterklass á Íslandi. Halldóra Björg kvaddi mömmu og pabba á flugvellinum í Munchen, dró töskuna sína sjálf og labbaði í gegnum leiser græjuna sem sér allt. Foreldrarnir stóðu með tárin í augunum með hún stóð eins og stytta og beið eftir Frau Sharp sem var með vesen...

Nú er litlan okkar í góðu yfirlæti á Íslandi hjá Ömmu Lillu og afa Valda og búin að fara í sund á íþróttamót og margt skemmtilegt, á meðan sitja ein í kotinu gamalt fólk með sorgarsvip á munni og söknuð í augun og horfa sviplausum andlitum á hvort annað án þesa að segja orð. Það er skrítið að vera barnlaus. Síðan fer hún í sumó með Ömmu Erlu og afa Mumma og síðan til Reykjavíkur í heimsóknir, níg að gera.

En bráðum byrjar hasarinn hjá okkur, við bíðum þess að hljómsveitin okkar komi saman að nýju eftir mjög vel heppnaðan túr um Austurríki í Júni til tónleikahalds í Salzburg og á Ítalíu. Síðan ætlum við í upptökur á nýju efni í Wien strax eftir að við komum til baka. Stefnum á útgáfu á nýrri plötu á næsta ári.

Við Halldóra Björg fórum í afarskemmtilega heimsókn til Linz, helgina áður en hún flaug á brott og kynntumst við fullt af nýjum Íslendingum og sérlega skemmtilegum íslenskum stelpum. Við fórum á götulistahátíð í boði Lindu og Helgu í Atelier Einfach í Linz og fengum meira að segja að gista. Halldóra Björg kynntist Nínu sem býr í Linz, og systrunum Kötlu og Steinu en þær eiga heima á íslandi og náðu þær allar afar vel saman.

Nú er verslunarmannahelgi og í því tilefni gerði ég mér glaðan dag meðan Harpa var að vinna. Mér leiddist ógurlega heima við og ákvað að dusta rikið af gömlu línuskautunum sem hafa verið kyrfilega niðurpakkaðir frá því ég flattist, í bókstaflegri merkingu, yfir stærstu rúðuna á Sólon íslandus í Bankastrætinu við miklu kátínu fjölmargra áhorfenda einn fallegan sumardag árið 2005, þá var ég nebblega byrjandi á skautum. ... sem þýðir að ég sé það enn.

í dag smellti ég mér í góða veðrinu á hjólin og brunanði upp og niður Salzach á fleigiferð óhappalaust, ... þar til.

Ég er á fleigiferð, orðinn nokkuð rogginn með mig, og skautaði milli fólks. (Ég skautaði á göngustígnum við ánna, þar sem það var styttra í mjúkt grasið við árbakkann þar sem ég hugðist henda mér ef ég þyrfti að stoppa snökklega eða ef ég myndi detta, heldur en á hjóla stígnum þar sem ég átti að vera). Eftir snilldarlega takta við skjótast á milli gangandi fólks í festspielfötum og aukinn hraða kom ég að nokkuð þéttum hópi fólks sem gekk í báðar áttir. Eftir umhugsun og athugun sá ég að örlítil glufa var við það að opnast þar sem ég ætlaði að smeigja mér framhjá á ógnarhraða og af mikilli lipurð. Ég beygði mig örsnökkt í hnjánum, setti hendurnar báðu megin út til hliðana til að auka jafnvægið við þetta hættulega verkefni. Hægri fóturinn gekk langt út frá líkamanum því ég sá að ég þyrfti á auknum hraða til að sleppa þarna á milli án þessa að slasa marga.... Fólkið mættist og glufan opnaðist og ég, ... á ógnarhraða, ... skaust á milli þeirra, sigrihrósandi. Er ég rétti úr mér sá ég vítt og breytt pláss til beggja átta til frjálsrar línuskautunar og jók hraðan enn á ný til að sýna þeim sem ég hafði nýlokið við að smeygja mér framhjá, hversu snjall ég væri, .. en eitthvað undarlegt var á seyði. Gömul kona í Festspielfötum ( glæsilegur kjóll, með uppsett hár og mikinn rauðan varalit út á kinn) gapti er hún lét út úr sér skaðræðisóp og augun urðu sem alhvítar undirskálar í næturrökkrinu. Ég í skyndi ályktaði að eitthvað væri að, en hvað ? ... Augu mín fylltust ótta er þau rýndu í myrkrið. Og þá sá ég það ! Í beinni línu, þverrt yfir göngustíginn í um það bil 50 cm hæð, á milli gömlukonunnar gapandi og púðluhunds á klósettinu strengdist svört ól. Í snarhastri hugsaði ég hvernig ég gæti komið í veg fyrir afhöfðun hundsins í hægðum sínum og reyndi að bremsa, en þar kom reynsluleysið upp og hraðinn var mér algerlega óviðráðanlegur ! ... Tíminn styttist, hundurinn enn að kúka og konan enn að góla, ég að reyna að bremsa og fólkið að baki mér lokaði augunum og sneri sér undan. Rétt fyrir áætlaða aftökustund datt mér í hug að reyna að hoppa yfir bandið og gerði mig líklegann, en þá var eins og líkaminn sjálfur tæki af mér öll meðvituð völd og forðaði öllum frá dauða, mér og púðlunni og gömlu konunni og hjó undan mér lappirnar þannig að ég hennti mér á rassinn og snarstöðvaðist aðeins hálfum metra frá spenntum strengnum milli frúarinnar og púðlunnar. Allir lifðu.

Ég er óbrotinn, hundurinn vel hægður og glaður, konan til i næstu sýningu í óperunni og áhorfendur sluppu við "real live hunda slaughter" atriði.

Rassinn enn aumur og minnir mig á, að hversu mikið sem mér leiðist, á ég klárlega EKKI að stunda neinar íþróttir, fá mér frakar einn kaldann, það getur engan skaðað.

Halli.

enginn tími til skrifa, sorrý mínir dyggu lesendur

2009-07-24T14:34:00.002Z

Við fórum í rosalega túr með Groundfloor sem gekk algerlega vonum framar og blésu áður óþekktu lífi í hljómsveitina. Nú erum við að vinna að tónleikum á ítalíu og strax eftir það upptökur á nýju efni fyrir næstu plötu GF. Harpa varð síðan alveg skítveik en er nú upp úr því stigin og komin á ról. Ég er bara eins, fyndinn sætur og skemmtilegur og draumur allra kvenna, get sjálfur lítð gert í því. Halldóra Björg er óðum að gera sig klára í að fara sjálf til íslands ein og óstudd í 3 vikur til að styrkja böndin vi' fjölskylduna sína og tungumálið. Annars er bara fínt í okkur hljóðið, það hætti að lokum að rigna og er hér nú bærilegasta veður. Engar nýjar myndir því við gleymdum myndavélinni í Vín.

kv H.

Húff !

2009-07-02T20:16:00.002Z

Húffh það er heitt í dag. Það rigndi eldi og brennisteini hér síðustu viku... Óli hugsaði sér gott til glóðarinnar að komast til útlanda í sólbað og smá spilerí, en svo varð það ekki. Hann kom og það byrjaði að rigna, hann fór 12 dögum seinna og það rignir enn. Með þrumum. Rogningin er samt eitthvað aðeins að minnka en samt áfram alla daga.

Groundfloor lauk sínu fyrsta tónleikaferðalagi um helgina, við spiluðum í Salzburg fyrir fjöldamanns og fengum mjög góð viðbrögð, eiginlega ótrúlega góð viðbrögð miðað við að hafa aldrei spilað hér áður. Við æfðum upp "nýtt" prógram með "nýju" fólki fyrir þessa tónleika og það virkaði mjög vel. Harpa var í fyrsta skipti á sviðinu með okkur frá byrjun til enda og skipaði hið mikilvægja hlutverk píanóleikara í hinu nýja sándi Groundfloor, ásamt auðvitað að syngja lögin sín og bakraddir við nýjar útsetningar. Þorri spilaði með okkur á trommur og fyllti kvartettinn bassaröddinni sinni í klessukórnum. Síðan réðum við ungan austurrískan fiðluleikara Flo Moser til að taka sólóana og stóð hann sig vægast sagt frábærlega. Skreytti lögin okkar allt frá tregafullum klassískum fiðluleik til distortion "Jimi Hendrix style" rokk sólóa og líðurinn trylltist. Við spiluðum svo í St.Pölten og Vín án "Flosa" eins og við köllum hann og þá sáum við saman um sólóspottið, ég, óli og Harpa. Allt mjög vel heppnað.

Næst eru tvö festivöl á Ítalíu sem bíða okkar í ágúst og upptökur fyrir nýja plötu í ágúst og sept. Fullt af nýju efni, mjög spennandi.

Endilega skoðið myndirnar út túrnum okkar, kv H.

hvaðan kemur allt þetta vatn? ...

2009-06-24T07:23:00.002Z

Óli er kominn í 10 daga gistingu hjá okkur. Við æfum alla daga og höngum inni, en það er ekki endilega bara að hörku og dugnaði, heldur hefur rignt hér linnulaust á nóttu sem degi frá því Óli kom til okkar. það mígrigndi daginn áður en hann kom þann 17.júni og rignir enn, og spáin segir að það komi til með að rigna fram yfir síðasta dag spárinnar ! Rigningin er einhvernveginn þyngri stærri og blautari hér ... og loftið er eins og í gufubaði og þess vegna þornar ekki neitt. Allt sem við eigum hangir hér út um alla íbúd mígblautt og lyktandi eins og eftir heimkomu af þjóðhátíð í eyjum. Oj. En Groundfloor er í gírnum, Flosi, sem spilar með okkur á fiðluna er greynilega búinn að liggja yfir efninu og spilaði þetta eins og hann hafi samið það sjálfur, mikill léttir við það.
Fyrstu tónleikar á Föstudaginn í Salzburg, síðan laugardaginn í St.Pölten og síðan klárum við á Sunnudaginn í Vín.

Halldóra Björg er kominn með far heim til Íslands í sumar og ætlar að "kynnast" fólkinu sínu í gamla landinu á ný upp á eigin spítur í ágúst, það verður örugglega erfitt fyrir okkur Hörpu, en á meðan getum við hugsað upp nöfn á nýja gaurinn í maganum eða skoðað fóstursbækur, sem við höfum engan tíma til þess haft fram til þessa.

Jæja bandið bíður og bassinn spilar sig ekki sjálfur, verð að fara.
Halli Groundfloor !

Allt brjálað.

2009-06-17T18:20:00.002Z

Hér er allt brjálað ! Okkar opinberu mál kominn inn á borð hjá alþjóðlegri úrlausnarnefns EES, Harpa byrjuð hjá Barböru Bonney í söngtímum ásamt því að ganga með barn okkar hjóna. Halldóra Björg byrjuð að undirbúa sig fyrir stóra skólann með hinum ýmsku þrautum, Stafirnir, tölur, hægri og vinstri og skrifa. Ég á yfirsnúningi út af tilvonandi tónleikum Groundfloor í Austurríki eftir eina viku, hengja upp plaggöt, hryngja vesenast og skrifa email. Svo það er óhætt að segja að hér er gaman.

Enginn tími til að skrifa meira, verð að fara að skrifaeinhevrjum öðrum, plögga, plögga plögga.

bæ ! H.

Allt að gerast !

2009-06-12T09:22:00.002Z

Hæ, við höfum ekki skrifað lengi vegna Anna og annarra annarlegra aðstæðna þó aðallega aðbúnaðar, eða þannig, (allir með vel opið).

Við fórum í skólaviðtal með ungfrúnna á bænum, hún stóð sig vel og er mjög spennt fyrir að byrja næsta haust í skólanum. Þetta er lítill einkaskóli hérna í næsta húsi og erum við Harpa afar ánægð með að þetta hafi gengið upp. Halldóra Björg er afar spennt að byrja og æfir sem mest hún getur að læra hægri og vinstri, ásamt öðrum nauðsynja trixum fyrir fyrsta bekkinn.

Harpa er omin að hjá nýjum kennara, sagði skilið í góðu við prof. Mörthu Sharp eftir næstum 3 góð ár og hefur komist að hjá Barböru Bonney um stundarsakir. Líklega verður hún í bekknum hennar við skólann næsta vetur. Harpa er afar jákvæð og bjartsýn með skiptin og kemur til með að taka tíma hjá B.Bonney í sumar ásamt vinnu við festspielhaus og poppbrnsann. Groundfloor hyggur nebblega á landvinninga og heldur tónleika í Austurríki og Ítalíu í sumar.

Ég er bara eins kátur sjálfur og vanalega, bíð spenntur jólanna með öllum pökkunum sem þau bera með sér, en þó sérstaklega fyrsta jólasveinsins sem ætlar að færa okkur fjölkskyldunni eitthvað frábært af fjöllum.

Tónleikar í kvöld með Ensamble Úngút sem ég er mjög spenntur fyrir. Alltaf skemmtilegra að spila tónleika hedur en svona "background" veislu mússík sem fáir viðrast yfirleitt hlusta á, en það er að stærstum hluta vinna mín hér í Sbg.

Jæja, gott í bíli, bið að heilsaaaa, aaa aaa.

Munum að vera öll hress og kát, hó, hó, hó
H.

Ofnæmi.is eða dott kom !

2009-05-21T18:11:00.002Z

Ég er maður líðandi stundar og kemur mér fyrst í hug það sem gerist í núinu. Ég er algerlega að drepast úr ofnæmi þessa stundina, ég lít úr um gluggann minn og það er eins og það sé þoka yfir borginni fögru, en nei. Þetta er þykkt ský frjókorna sem veltir sér liðlega yfir borgina í líðandi sveiflu og skilur alla íbúa eftir vel frævða og útúr hnerraða, eins og mig. Ég kýs að halda mig inni á svona dögum þegar plönturnar standa í fjölgunar stórræðum, allar á sama tíma. (Úffh, nefsög, hnerrar og augkláði, tár, pirringur og hiti).

Lífið hér gengur að öllu jöfnu sinn vanagang, súshigerð, picknikk ferðir, vinna, skóli, leikskóli og húsgrill með nágrönnunum en einnig er um garð genginn merkisdagur mikill en Harpa mín átti afmæli um daginn og var engu til sparað við að gera afmælisdaginn sem hátíðlegastan og stórkostlegastan ! ... öh, nú verð ég tekinn fyrir og skammaður ... Ég var sko ekki heima og gat því lítið gert og gaf henni gefin blóm þegar ég kom heim um miðjan dag 16 mai, svo allar frásagnir um hátíðarhöld og glæsileik eru stórlega ýktar og liggja varlega á línu sannleika og lygi. Við Halldóra Björg stóðum okkur nú samt afar vel í óvart ákomu, leynibragð okkar feðgina féll í góðan jarðveg og þakka ég öllum sem tóku þátt í hinum flóna lygavef með okkur. Fyrir nokkrum vikum fór ég til Munchen í því yfirskyni að hitta tónleikahaldara vegna fyrirhugaðrar tónleikaferðar Groundfloor um Bayern. En ég og Kjartan Vídó fórum að sækja afmælisgjöfina stóru sem við földum síðan vel í geymslunni fram á tilsettan dag.

Kvöldið áður en ég fór út úr bænum beið ég þar til Harpan sofnaði, læddist síðan inn til Halldóru Bjargar, sem hafði þagað yfir leyndarmálinu í 3 vikur, og vakti hana. Við læddust niður í geymslu á náttfötum og gúmmískóm og sóttum hlutinn, hann var gríðastór og þungur. Halldóra Björg valdi staðsetninguna. Síðan fór hún aftur í rúmið, gat samt ekki sofnað og stuttu síðar vaknaðu Harpa og gekk fram hjá mér og beint inn á bað.. sá ekki neitt. Snemma daginn eftir fór Harpa fyrst á fætur og hrópaði upp yfir sig, hvað er þetta, ha? , ó mæ gad, hvað er að gerast hvað ... Við Halldóra Björg spruttum á fætur og kysstum mömmu til hamingju með afmælið, gamall draumur hennar var orðinn ða veruleika, í stofunni stóð gamall, brúnn ruggustóll. Nú er hann mest noðaða húsgagnið á heimilinu og er Harpa alltaf og skilyrðist laust í fullum rétti með að reka fólk úr stólnum.

Síðan studdum við okkar land til sigurs í Júrívisjón sönglaga keppninni og uppskárum eftir því.

Þar til næst, bless og endilega kommentið smá, það er svo mikið stuð.

Nýjar myndir !

Góð helgi !

2009-05-05T19:26:00.002Z

Fyrirsögnin er algert understatement, við áttum frábæra helgi. Hún eiginlega byrjaði með smávegis súpuboði í Svartastræti þar sem Erla, Kjartan og Anna Birna þáðu okkar síðasta mataboð í þeirra setutíð í Salzburg. þau hyggjast nú hreiðra um sig í Garðabænum og veit ég að margar víðar bumbur og bragðlaukar ýmissa sælkera hér í borg koma til með að sakna maraboða þeirra og snilldar. Síðan kom fyrsti maí með "majbámhátíðum" (mai baum fest = maí trés hátíð) fjölmörgum og sóttum við eina slíka í Gross gmain (gross gmain = stóra hérað) þar sem við horfðum á unga sem aldna stunda hina fornu íþrótt mai baum fest klifur keppni. En keppnin felst i því að klifra upp tréið sem er alveg beint með engum grinum til að stíga á og meira að segja slípað slétt og pússað, á nærbuxunum einum fata, sem sagt klifrað upp á hand og fótastyrk einum saman með smá hjálp frá klístruðum bumbum keppnismanna. (Ég geri ráð fyrir að þær séu klístraðar sökum ískursins sem ómaði um keppnissvæðið þegar þeir tóku að klifra niður. Mjög skemmtileg samkoma.

Á sunnudaginn spilaði ég jazz gigg á Republic og eftir það brunu'um við eftir þjóðveginum í átt til fjalla. Keyrðum í gegnum hinn ægifagra fjallgarð Pass Lueg og stoppuðum í Werfen. Fórum upp í kastalann þar og urðum vitni að ránfuglasýningu tamdra, arna, fálka uglu og fleiri fugla sem ég þekkti ekki. Algerlega frábær skemmtun. Síðan keyrðum við áfram til St.Johan og gengum í genum skógarþykknið og runnum á lyktina að huttu einni falinni og keyptum okkur pommes (poomes = frnaskar) og bjór (þarfnast ekki þýðingar, talið nógu þekkt alþjóðlegt orð að menn ættu a skilja innihald setningarinnar eða þekkja stofn þess og geta getið sér sjálfir til um atburð þennan.)

Síðan brunuðum við heim að chilla.

Myndir á myndasíðunni.

kv H.

Svínaflensa, alheimskreppa og rigning !

2009-04-29T20:22:00.003Z

Djö, nú finnst manni bara að verða stutt eftir hjá sér, ... Allt lítur að sömu átt, endanum. Allar vísbendingar um endalok heimsins virðast nú vera að gera sig hér sýnileg. Auðvitað er það heimskreppan illa sem virðist vera að leika okkur íslendinga sérstaklega illa, heima og heiman og svo hin stóralvarlega kvefpest, hin mexíkanska svínaflensa sem fer eins og eldur í sinu um heiminn og er nú komin hingað, í okkar ástsæla og friðsæla Austurríki. En við þetta bætist síðan við úrhellis regn eftir nokkurra vikna sólbaðsstrandar unaðslegheit ýmiskonar og kemur manni algerlega í opna skjöldu. Og finnst manni þá fokið í flest skjól.

Rétt fyrir hugsanleg endalok heimsins hef ég náð að kynnast rosa fínum stelpum í Linz, þær reka saman gallerý og íslenska listasmiðju nytjahluta og listaverka í miðborg Linz. Þær heita Linda og Helga og eru systur úr Kef. (held ég) og gallerýið þeirra heitir "Atelier Einfach" mjög kúl lókal, minnir að heimasíðan sé Myr.is (ekki alveg viss) En þær eru að gera allskonar stöff úr ull og fiskiroði og allskonar ásamt að selja íslenska tónlist. Eina plötu. Plötuna okkar. Plötu allra landsmanna. Bones með Groundfloor. Linda er búin að búa í Austria í 20 ár og var að vinna hjá ORF (ríkisútvarp Austurríkis) og þekkir alla, hún reddaði mér böns af númerum sem ég er að nota til að klára að bóka Groundfloor túrinn okkar í Júni. Allt að gerast og menn bara spenntir.

Halldóra Björg er komin með tvær fullorðins hálfar upp úr, með broddum og allt, og reynir að losa allar aðrar tennur í munninum, hún er svo æst i tannálfinn, hann gefur henni nebblega pening (það svo mikið 2007 hugsunarháttur). Harpa er í milljandi uppsveiflu í söngnum og hefur nóg að gera ásamt smá vinnu í festspiel hausinu.

Sem sagt allt gengur fínt og björt framtíð, nema fjárhagskrísa heimsins, svínaflensan eða rigningin leggi okkur að velli, eða eitthva' annað...

Halli Svarti, svörtugötu 41 Salzburg 29.04´09

blessuð páska sólin elskar allt og alla með kossi vekur sem hafa sofnað á teppi við árbakkann

2009-04-14T18:01:00.004Z

Gleðilega páska allir saman. Við höfum haft það mjög gott, bökuðum páskahéra eins og venjulega sem tókst afar vel, fórum í íslenskt lamb og lærðum að hjóla. Eða allavega Halldóra Björg lærði að hjóla. Halldóra Björg var blessuð af erkibiskup Salzburgar (sem er ans.. merkilegur kall) og söng við sína fyrstu athöfn, fyrsta skipti opinberlega. ég nottla rosa stoltur af barninu sagði frá þessu öllu í vinnunni og hlaut lófaklapp og hlátur eftir frásögnina. ég nebblega hélt ég vær svo flinkur í þýsku svo orðaflaumurinn og gjálfrið flaut út út mér, ég hikaði ekki þegar ég sagði að "der arch bishoff" hefði blessað dóttur mína frá toppi til táar oft fyrir framan hundupð manna á dómplatz á pálmasunnudag. Mönnum fannst ég tala heldur niðrandi um erkibiskupinn með að kalla hann "rassgatsbiskupinn" í frásögn minni. Hvernig á ég svosem að vita hvernig maður segir "erki" á þýsku? ...

Við höfum notið páskaveðursins til hins ýtrasta, HBH er búin að læra áð hjóla og ég er orðinn heltannaður og búna massa mig upp, kallinn búna bæta á sig 4 kílóum að kjöti ! .. Fórum í yndislegan páskamat til Rósu, Kjartan eldaði líka og fullt af hjálpar kokkum, Harpa og Martha reddupðu eftir réttinum ig allir kátir. Ég bjó líka til teygjubyssu úr spítu og gömlum gúmmíhanska og kenndi fjölskyldunni að skjóta úr henni flugbeittum steinum ef einhver þyrfti að veiða sér til matar í skóginum seinna meir, ... við dúndruðum í allar áttir og veiddum ekkert. Halldóra Björg missti aðra tönn og er nú varla nokkur lífsins leikur að skilja hvað barnið segir lengur, því hún er svo slefmælt, allt loftið, munvatnið og samhljóða sándið slefast bara út um þetta risagat sem framtennurnar tvær skildu eftir sig í neðri gómi ("sex síl 13, komma 7, neðri fjórir, fram tveir bora")

Tannálfurinn kom og fór jafnskjótt aftur þegar hann var búinn að breyta tönninni í seðil.

Harpa er á fullu í Festspiel haus, HB tannlaus og slefmælt og ég bara góður, nóg að gera í vinnunni. Böns af nýjum myndum.

Látið ekki comment gluggann liggja auðann og óhreyfðan, krotið eitthvað skemmtilegt,
kv Halli Svarti.

Nú er sumarið komið, sólin skín og fuglarnir syngja sem fullir væru !

2009-04-04T11:35:00.002Z

Laugardagur í dag, góður dagur í dag en samt er eitthvað sem hryggir okkur fjölskylduna í Svartastræti. Stærsta frænkan okkar, Rannveig Dóra, er að fermast á morgun, að verða AL-fullorðin og við erum hvergi nærri og getum ómögulega þess vegna tekið þá í fögnuði fjölskyldunnar heima. En við óskum henni hér með opinberlega (auðvitað líka persónulega og með gjafafjöld) innilega til hamingju með stóra daginn á morgun og farsældar á fullorðins árum sínum komandi. Okkur þykir það mjög miður að geta ekki verið með þér og ykkur hinum á morgun.

En hér skín sólin björt, líklega til heiðurs hinum fjölmörgu brosandi fermingarbarna, og austurrísku unglingarnir, ófermdir sem fermdir, hanga hér niður við ána, sötra bjór, grilla pullsur og spjalla. Aginn er þó svo mikill á þessum greyjum að "partýið" er yfirleitt búið um 9, 10 leytið, þá fara allir heim að sofa. En skilja svo mikið rusl eftir sig við árbakkann að þetta líkist einna helst ílangri 'Halló Akureyri' stemmningu eins og ég þekki hana frá '96, rusl út um allt. En Salzburgingar vita nú alveg hvernig þeir hafa markaðsett borgina í gengum árin (sem skilar sér greynilega af gríðarlegum fjölda ferðamann fyrsta sólardag ár hvert) og senda þeir því her manns út á hverri nóttu til að tína rusl og taka til. Maður sér þessi ofurmenni með risa hjólavagna og langar klípitangir að tína rusl um alla borg þegar maður vaknar um 6 leytið á degi hverjum og þá er allt líka eiginlega búið. Engin merki um sólarpartýhöld unglingarna eða Halló Akureyri. Svona á að gera þetta.

Harpa er farin að vinna í Festpielhaus, nei ekki strax á sviði en miklu nær sviðinu en margir samnemendur hennar og kollegar þurfa, heldur í versluninni við festspielhaus, selja miða, diska, bæklinga og kynningartúra um húsið. í bónus fær hún að hanga með stjörnunum og afla sér tengsla... allt planað auðvitað.

Ég er bara að mála og leggja gólf (nýr þáttur í vinnunni sem verður alltaf stærri og meiri) og að vinna að því að gera Groundfloor að international monnýmeikin' bákni, útrásarhljómsveit og múltímilljarða alheimsamsteypu ! Ég er nú þegar búinn að bóka bandið á tvenna tónleika í Austurríki í sumar (lok Júní) sem við fáum eiginlega ekkert fyrir, ekki einu sinni fyrir kostnaði en hljómsveit með háleit markmið verður að byrja einhverstaðar. Opnar dyr inn á austurríska tónlistarmarkaðinn færir okkur nær þeim slóvenska, síðan króatíska, síðan ítalska og þá ættum við að eiga greiða leið inn á albanska vinsældalistann, sem er fyrsta skrefið í heimsyfirráðunum. En nóg af bulli.

Bestu kveðjur til allra sem við þekkjum, fílum og diggum.
Halli, sauður 1, svörtugötu, Salzburg.

Nýtt heimilisfang ! Schwartzstrasse 41 eða svartagata.

2009-03-24T19:48:00.002Z

Sauðirnir í Svörtugötu rita nú sinn fyrsta pistil frá flutningum af Linzer. Hann verður stuttur og hnitmiðaður í þetta skipti vegna aðstæðna. Við erum sem sagt ekki enn orðin nettengd og hangi ég því hérna á leiðindastað sem er með "hotspot" og blogga. Við fluttum sem sagt í skyndi, við vorum í fríi með mömmu og pabba í fjöllunum þegar kallið kom. Við drifum þau auðvitað í pakkingar, þrif og viðgerðir, síðan komu "gaurarnir" (pro bono flutningarfyrirtæki íslenskra ofurmanna í Salzburg) og flutti með okkur upp á 4 hæð í nýja húsinu, engin lyfta. Við dúnduðum dótinu á rétta staði myndir upp í hvelli, fíruðum í arninum og kölluð inn í partý síðustu helgi.

Nýjar myndir á myndasíðunni og orðið er frjálst...

kv Svarti sauðurinn.

Bless Linzer...

2009-03-11T20:51:00.003Z

Jæja þá er komið að því...
Var að klára að ganga frá Linsergasse til afhendingar í fyrramálið. Það er óhætt að segja að það séu blendnar tilfinningar þar sem okkur hefur liðið alveg ferlega vel í þessari sérstaklega gömlu en fallegu íbúð. Það eru margir búnir að heimsækja okkur og dvelja hjá okkur í Linzergasse og ég held að ég geti alveg sagt að flestir hafi fundið þann góða anda sem við upplifðum alveg frá því við fluttum inn í sept. 2006.
Við erum búin að upplifa margt þennan tíma, bæði gott og annað ekki eins gott, en núna hefst annað tímabil í lífi óskipulögðu fjölskyldunnar í Salzburg :)
Nýja heimilið er alveg yndislegt þar sem við höfum aðeins meira pláss fyrir okkur og Halldóra Björg fær sitt eigið herbergi. Hún er ofsalega hamingjusöm, búin að teikna mynd af sér í prinsessulíki á hurðina sína og svona...

Ég hlakka til að taka á móti gestum í nýju íbúðinni okkar og takast á við nýtt tímabil í Salzburgarævintýrinu okkar :)

Bestu kveðjur og svo skellum við inn myndum von bráðar !

Harpa

Heyr, heyr .. það er komið febrúar frí !!!!

2009-02-09T20:34:00.002Z

Jibb, hinn skemmtilegi hvíti kaldi febrúar býður öllum börnum, unglingum og þeim fáu fullorðnu sem enn eru í skóla að hanga heima, undir heitri sæng og þagga niður í vekjaraklukkunni á milli dorma. Hér tíðkast það að kenna fram á Þollák (lesist eins og pollur og skalli = þodlák) og byrja strax eftir áramót og kenna fra að mánaðarmótum. Þá far allir heim og skipuleggja vetrarfríið, flest börn bruna í brekkurnar með vinunum og unglingarnir líka, hinir fullorðnu fara á tónleika og svo seinna í brekkurnar, þolið kannski ekki svo mikið.

Við Harpa fórum um helgina til Munchen til að vera við tónleika Emiliönu Torrini og Lay Low eða Lovísu eins og við þekkjum hana núna. Við komum okkur fyrir á hótleli MJÖG LANGT í burtu hjá MJÖG stórum hótelstjóra eða vikapilti. Hann sagði okkur flest sem hafði drifið á daga sína og gleymdi næstum að láta okkur fá lykilinn að herberginu þegar við reyndum að laumast í burtu í miðri sögunni um gæjann sem hann hitti á götu í Salzburg og hefur gist hjá honum oft síðan... Síðan brunuðum við í bæinn.

Tónleikarnir voru haldnir á frábærum nýjum stað, bak við Mercedes við Donnersberger brugge, Freiheitz. Fullt var fram á gang og Lay Low byrjaði. Hún og Pétur sneyddu smekklega fram hjá klisjum og klúðri og snertu hvergi hina löngu vefi úr neti íslensku krúttanna, eins og svo margir íslenskir tónlistarmenn vi'rast vera fastir í. Þau bara spiluðu blús og gerðu það af alvöru, Lay Low var skemmtileg á milli laga og tók algerlega frábært blússóló á miðjum tónleikunum, það mistókst aðeins en er eftir sem áður mitt uppáhaldssóló live sóló sem ég hef séð/heyrt.

Emiliana kom síðan á svið með frábæru bandi, Sigrtyggur Baldursson á trommur og einhverjir útlendingar. Greinilega í miklu formi og mjög vel æfðir. Bandið var þétt og hljómaði ferskt. Emiliana slapp ekki við krúttstympilinn þetta kvöld. Hún er bara svo mikið krútt í útliti að maður bara vill toga í kinnarnar á henni og þegar hún sagði "drinnen blæben" fannst mér hún toppa fyrrnefndan staðal. En músíkin hennar og flutningur snertir ekkert sem minnir á krútttónlist, hú er ynnileg, cool og hrikalega flott útsett. Við mælum alveg með að fólk reyni að ná þessum tveimur íslensku listakonum saman á giggi, þetta er mjög flott program.

En við gerum fleira, við erum að gera allt klárt fyrir að taka á móti mömmu og pabba í skíðafrí, þau koma 21 feb, og þá brunum við beint til fjalla, til Þuríðar og Dodda í Skihotel Speireck. Það verður alveg frábært og þá set ég örugglega inn fullt af nýjum snjó og skíðamyndum.

Myndir í Munchen ferðinni eru á síðunni okkar hér til hliðar.
TzjUuuuush ! Halli.

Það hríðar og hríðar !

2009-01-27T21:21:00.002Z

Jibb, þegar ég steig út úr bílnum sem skilaði mér heim, heyrði ég kunnulegt, næstum sér íslenskt hljóð undan skónum. Nýfallni hvíti snjórinn þjappaðist svo skemmtilega í skófar mitt, svo að söng í og varð síðan eftir í formi fullkomlega mótaðs skófar í snjónum. Mér leið vel að hlusta eftir brakinu á leið minni niður götuna marrinu sem ég uppgötvaði, að ég hef saknað svo sáran frá því við fluttum hingað út.
En lítill er leiðinn í dag. Síminn hryngdi í gær og ég beðinn að hunskast í vinnu ef ég gæti haft mig á fætur, því nú væri allt brjálað að gera og þyrfti að klárast í dag ! Oh, hvað mér fannst þetta kunnuleg setning, "klárast í dag" það er sjaldan að maður tekur svona hreiting fagnandi en ég gerði það og mætti galvaskur til vinnu í dag. Þar var mér sagt að það væri allt brjálað og liti jafnvel út að ég hefði vinnu alveg út vikuna ! Ég brosti mínu breiðasta, fór til Linz og málaði þar í hæglæti mínu í dag.

Svörunum svoleiðis hríðaði yfir okkur, við fengum svar úr atvinnuleit Hörpu fyrir sumarið og var henni boðið í viðtal, hellti þar yfir sig kaffi og sullaði síðan aðeins meira í því, sagði af sér í stuttu máli og var svo vinsamlegast beðin að fara... hljómar illa, en er víst staðalbúnaður í atvinnuviðtölum og hún er mjög bjartsýn með djobbið. Við fengum svar úr fínansamt sem sagði að við þyrftum að skila enn fleiri gögnum ... kom á óvart ... svo við bara skilum meiri gögnum. í deyfð minni og fjárþörf sendi ég nokkra emaila og er kominn í annað starfandi band, þau spila reglulega og gæti farið svo að ég verði með fast gigg í Munchen næstu mánuðina, það er allavega spennandi.

Við höfum heldur betur svör frá leigendum og leigusölum svo ekki stendur á neinu hér eftir ... öh, nema kannski að fólk standi við þau svör sem þau gefa svörin sem maður hefur beðið eftir svo lengi og eru loksins gefin, en það telst til ítrustu frekju og yfirleitt til einskærrar slembilukku ef svo illa hendir austurrískan viðmælanda manns að hann "óvart" standi við orð sín fyrir einhverja gleymsku eða rælni. En þetta er ekkert grenjubloog, við biðum eftir ýmsu í síðast bloggi sem er afgreitt og þetta er jú landið sem við viljum búa í, stjórnkerfið sem við viljum búa við og fólkið sem við viljum búa með.

Við erum kát og ánægð og Halldóra Björg er komin með fyrstu lausu tönnina, rosaleg spenna sem fylgir því. Vonandi verður hún ekki eins og ég sem neitaði því að nokkur ég þar með talinn væri að væflast í lausu tönnunum, ekkert að vera jagast í þessu og hreyfa. Það endaði þannig að ég ver drifinn á tannlæknastofu þar sem 4 strórar og fallegar barnatennur voru fjarlægðar þar sem þær voru fyrir hinum sem voru að koma. Það þarf ekkert að orðlengja það en það steinleið yfir mig þegar ég stóð upp úr stólnum og lét tunguna renna ofan í holur í tannröðinni, það var mér um megn.

Groundfloor er búin að bóka fyrsta giggið í 5-8 tónleika röð sem stefnt er á að fara í lok Júni. Go Groundfloor ! Platan heldur áfram að seljast gimmt og nú eru menn farnir að tala um að framleiða fleiri eintök fyrir Musikladen Salzburg.

Jatla skella inn nokkrum nýjum myndum, njótið vel Halli.

Við bíðum og bíðum ... bíðið við, nú er eitthvað að gerast ...

2009-01-15T20:19:00.003Z

Nei, við bíðum enn. Við Harpa erum í um margt skemmtilegri biðstöðu núna. Við að sjálfsögðu bíðum helgarinnar í ofvæni eins og allir aðrir sem upplifa helgardaga sem frídaga en ég er enn að bíða eftir svari úr vinnunni minni hvenær ég eigi að koma aftur til vinnu og bíð því helgarinnar bara vegna þess að um helgar gerist yfirleitt eitthvað skemmtilegt. En við erum sem sagt líka að bíða eftir svari frá leigusalanum okkar um það hversu langan uppsagnarfrest við höfum, hvort við getum flutt fyrr inn í nýju íbúðina en eftir 3 mán, og þar af leiðandi bíðum við í spennt eftir að geta sagt tilvonandi leigusalanum okkar hvenær við myndum vilja flytja inn. Erum sem sagt að bíða eftir að geta flutt. En það eru fleiri að bíða eftir svari vinnuveitanda heldur en ég, Harpa komst í samband við náunga sem sér um veitinga, diska og bæklingasölu ásamt fleiru á "festspiele" og sótti um vinnu fyrir næsta sumar. Hann svaraði því til að hann myndi svara henni innan fárra daga, hún er enn að bíða. Og á meðan við erum hvorug í vinnu þá eru nú barnabæturnar nauðsynlegur þáttur í innkomu fjölskyldunnar og höfum við þegar sótt um þær og höfum beðið lengi. Fyrir nokkrum dögum hringdum við í finansamt að leyta svara. Þar var okkur sagt að málið væri í vinnslu og við yrðum látin vita innan tveggja - þriggja daga, gott og blessað erum nú þegar búin að bíða í 5 mánuði eftir því og bíðum enn. En svo skemmtilega vildi nú einmitt til að þegar ég fór að endurnýja tryggingarnar á kontrabassanum mínum, breyta og hækka tryggingarfjárhæðina, gat nú þjónustufulltrúinn okkar hjá Vienarstatische engan vegin svarað því sjálfur hvort og hvenær það gengi upp og sagði að hann myndi skrifa mér email upp á það innan fárra daga og enn er ekkert um það komið og ég bíð enn. Og svona til skemmtunar og yndisauka lesenda bloggfærslna þessa þá erum við að sjálfsögðu líka að bíða þess að Mörthu batni pestin svo hún geti farið að kenna aftur áður en febrúar fríið skellur á, sem við erum sjálfsögðu líka að bíða eftir í ofvæni, þá koma mamma og pabbi í heimsókn til okkar og við ætlum á skíði öll saman, ég bara get ekki beðið !!!

Bídd´aeins eru ekki allir hressir? ...
Sjaumst seinna, (þó við þurfum aðeins að bíða þess).

Halli.

Allt komið á fullt, ... eða þannig

2009-01-13T09:18:00.002Z

Það byrjaði allt í gær... Harpa er farinn að syngja á fullu og kemur vel undan jólasteikinni. Halldóra Björg á miljandi siglingu í skólagrúbbunni í leikskólanum og ég byrjaði að vinna í gær. Eldferskur og til í slaginn, bretti ég upp á ermarnar og drekkti rúllunni í málningu en var sendur heim vegna verkefnaskorts í lok dagsins ... sjitt, veit ekki hvenær ég fer aftur að vinna.

Ætla aðeins að æfa mig á bassann og reyna að redda einhverjum einkagiggum, mála fyrir fólk og rigga tónleikaum, vonandi gengur það eitthvað.

Nýjar myndir á myndasíðunni.

Chao H.

Gleðileg jól og ánægjulegt komandi ár.

2009-01-02T11:17:00.002Z

Þessi póstur er skrifaður frá Hvammstangabrautinni, í blíðuveðri og afslöppun. Hendurnar á mér hanga á borðbrúninni og augun eru löt og nenna varla að horfa yfir skjáinn. Við höfum verið í afbragðsgóðu yfirlæti bæði á á Blönduósi og Hvammstanga, fullt af veisluréttum og víni í bland og belgurinn fullur af góðgæti. Við höfum hitt mikið af skemmtileu fólki, tekið þátt í "jólamúsíka" hjá Kjartani á Síróp og fórum á tólistarskemmtun í félagsheimilinu á Blönduósi til heiðurs Skarphéðni Einars tónlistarskólastjóra. Harpa söng frábæra tónleika með karlakór Hvammstanga, Lóuþrælum og ég lék svaramann í brúðkaupi ársins hjá Gumma og Ollu í Bergstaðarkirkju. Við Halldóra Björg fórum og kíktum á hvítabjörninn sem flutti til Íslands í sumar og heimsóttum við hann á bæjarskriftofurnar. Hún var hress. Allt þetta plús venjubundin hátíðarhöld í tilefni jóla og áramóta.

Við höfum tekið vel af myndum í ferðinni og komum til með að setja inn myndir þegar við komum aftur heim, svo endilega bíðið þolinmóð eftir því. Besti kveðjur og gleðilegt ár.

Halli, Harpa og Halldóra Björg.

5 ára afmæli á íslenskri grund

2008-12-15T12:28:00.002Z

Halldóra Björg byrjaði ferðalagið á því að æla heima áður en við lögðum af stað, síðn tók við helljarferðarlag, leigubílar, lestir, flugvélar og skutl. Hún stóð sig mjög vel og kvartaði ekkert né vesenaðist en ældi síðan rétt fyrir lendingu í Kef. Baldur kom síðan og náði í okkur á flugvöllinn og við sváfum heima hjá þeim í Blönduhlíðinni. Síðan var fjölskyldan vakin með ilhýrum afmælissöng á hinum merkadegi barnssins. 5 Ára í dag. Halldóra Björg er búin að eiða annars fallegum degi í gubb og leiðindi, nú liggur hún hlustar á Tzjækovskí balletta og sefur. Við förum örugglega ekki norður til ömmu fyrr en á morgun, en svona byrjar jólaferðin okkar, með gubbi og leiðindum.

Nýja símanúmerið okkar á íslendi er 659 1030

kv. H.

Skíði jei, Krampús, ojjj og ammæli jei !

2008-12-07T18:19:00.003Z

Í upphafi skíðavertíðar eru ódýrari dagpassar í brekkurnar þar sem oft er ekki alveg nógur snjór fáar lyftur opnar og svo framvegis og við fjölsk. skelltum okkur á familientag í Werfenweng. Við vöknuðum eldsnemma á laugardagsmorgun og græjuðum okkur í ferðina. Vorum kominuppeftir um hálf ellefu og farin að skíða, þvílíkur draumur... æðislegt færi, frábært veður og rosalega gaman. Við skíðuðum frá okkur allt vit á þessu frábæra fjölskyldu (og töffara) svæði og vorum komin niður á lestarstöð um klukkan hálf 5 á laugardag, en þar tók við mikill hroði. Inni á dimmri lestarstöðinni, yfirgefinni og kaldri lágu illalyktandi skepnufeldir, loðnir og skíðugir í hrúgum. Undir þeim, á milli og í voru fullir austurríkismenn að gera sig klára í Krampushlaup dagsins... og við að bíða eftir lestinni, með ofurhugana Halldóru Björgu og hinn illræmda víking og ofurmenni, Harald Ægi fjölskylduföður. Við ákváðum að bíða bara úti. Á meðan við biðum urðum við vör við fleiri óargardýr í myrkrinu. Þeir stóðu á bílastæðinu hrikalegir ásýndum en með grímurnar sínar til taks á malbikinu. Ég hugsaði mér að nýta tækifærið, þar sem Halldóra Björg er rosalega hrædd við þessa kalla (skiljanlega), og ganga til þeirra og spjalla meðan þeir væru enn "hauslausir" og nær þessum heimi en þeim illa stað, VÍTI. Þeir tóku okkur bara vel og leifðu okkur að mynda sig í bak og fyrir töluðu við Halldóru Björgu og sýndu okkur grímurnar. Meirihlutinn af þessu er útskorið í tré af þeim sjálfum og síðan málað af atvinnumanni í faginu. Rosalega "flottar" grímur. Eftri spjall og stemmningu héldu þeir fylktu liði í bæinn til að lemja og hræða fólk í sönnum kaþólskum jólaanda. Við vorum öll gloð þegar þeir fóru frá okkur því þegar þeir voru komnir í búningana og hausarnir komir á búkana litu þeir allt annað út en vinalega eða áhugaverðir til spjalls og ráðagerða. Dagurinn í Werfenweng var hinn besti og enduðum við Harpa síðan á óperu upsetningu í skólnum um kvöldið en af því verður ekkert skrifað.

Sunnudaginn kíktum við í heimsókn til Matthijs og Andreu og flýttum okkur síðan heim að undirbúa stórveislu, 5 ára afmæli Halldóru Bjargar Har, atvinnuprinsessu og álfadísar. Harpa fór í massíva kökugerð og kjeddlin fór í snitturnar og súpuna. Við lömdum saman í alveg frábæra afmælisveislu, (sem var eiginlega meira eins og jólaboð því það komu bara tvö börn) en Halldóra Björg tók ekkert eftir því, stelpurnar skemmtu sér mjög vel og við fullorðnlingarnir sátum frameftir og slöfruðum í okkur mauksoðinni gúllashsúpu með brauði.

Viljum við þakka öllum sem komu fyrir stelpuna okkar og fyrir að hafa bara komið og chillað með okkur. Nyjar myndir á myndasíðunni, endilega chekkið á því.

kv. H.

Stórum áfanga náð.

2008-11-23T20:08:00.003Z

Eftir reglulegar æfingar fyrir svefninn og umræður um dularfullu verðlaunin sem biðu þar til settu markmiði væri náð hefur Halldóru Björgu tekist að læra íslenska stafrófið, með eðum, uffsylonum og öllum skrítnu stöfunum. Nú er hennar aðalleikur að taka niður pantanir í þykjó þjónustustúlkuleik með alvöru stöfum. Hún fékk í verðlaun, við hátíðlega athöfn, alvöru köfunar pípu sem má kafa með í vatni og anda í gegnum. Hún hefur varla komist upp úr baðinu síðan, þó neflokunar tæknin sé ekki alveg fullkomnuð og veldur stundum vanda, þá er það mjög mikið sport að kafa... en neflokunin er bara eitthvað sem lærist og kemur.

Snjórinn er kominn og tímasetti hann komu sína vel, ... jólamarkaðurinn í miðbænum opnaði og allt varð hvítt... mjög skemmtilegt. Á sama tíma opnaði skautasvellið og Harpa og Halldóra Björg voru fyrstar á ísinn og skautuðu eins og englar og skemmtu sér vel.

Í dag fórum við í boði Kjartans og Erlu í þakkargjörðarmáltíð í kirkjunni þeirra, áttum frábæran dag, borðuðum vel og nutum góðrar tónlistar, enduðum síðan í spjalli og þægilegheitum heima hjá Prof. Mörthu eftir matinn. Nú erum við komin heim í ró að gera okkur ready fyrir komandi viku.

Bráðum förum við til íslands !

Skeggsöfnun, Jazz og íslenskir tónleikar í Salzburg.

2008-11-14T15:25:00.004Z

Ég og fjölskyldan höfum ákveðið að ég muni safna mér gríðarmiklu skeggi, okkur til ánægju, skemmtunar og yndisauka ... uuh ... veit ekki með yndisaukann en alla jafna stefni ég á að leifa andlitsgróðrinum að vaxa villtum þar til í Mars 2009. En nóg um það.

Ég og Kjartan vinur minn fórum á magnaðatónleika með Chick Corea og félögum í Grosses festspielhaus og skemmtum okkur konunglega, alveg frábærir tónlikar. Í þetta skiptið var kollegi minn Christian Mcbride með sinn eigin bassa og þurfti mín langt-útrétta hjálparhönd ekki að redda "betri" bassa fyrir sjóvið. Núna erum við Kjartan einlægir aðdáendur brjálaða saxófóns leikarans Kenny Garret (The real Kenny G). En tónleika fréttum er hvergi nærri lokið í þessum pistli, því daginn eftir jazzinn fór ég á rokktónleika með Tito & Tarantula sem er frábært, mega cool amerískt/mexíkanskt band sem er helst frægt fyrir að redda soundtrackinu í súrrealíska, umdeilanlega meistaraverkinu "From dusk til dawn" eftir Tranatino. Það voru einnig frábæriri tónleikar. Halldóra Björg bauð okkur einnig á "tónleika"/skemmtum hjá leikskólanum og börnin sungu ljóskerslög, því á miðvikudaginn var ljóskersdagurinn eða lediennenfest og mikið trallað. Síðan var komið að tónleikum með íslenska folk/trad tríoinu Úngút í Oval, sem er stórt svið í Europark og mjög góðu tónleika staður. En aðalsöngkonan Rósa Baldursdóttir var drullulasin og vinir þjóðarinnar tóku sig saman og gestuðu í röðum á kvöldinu. Harpa Þorr, Þorri Þorr, Geiri Gadsjet, Unnur Möll, Baldur, Hjörtur og Árni Rósu synir komu til að redda kvöldinu og það tókst. Góðir tónleikar og skemmtilegt kvöld.

Þannig að nú er allt í stuði og við ætlum að kíkja á Miriam Acoustic barn á morgun og síðan tekur bara lífið við á mánudag. Ég spila í Linz á miðvikudaginn ef einhver hefur áhuga á að koma og hlusta...

Cha bel, Halli Mumm.

Fullt af nýjum myndum coming up.

Geðveikt gaman að vera til !

2008-11-08T15:10:00.003Z

Ég fór og hitti gaurana í Mark Ribbot trio á föstudaginn síðasta, ætlaði bara að eins að kíkja á þá stilla upp og sánchekka og reyna að troða mér inn í smá jamm með þessum sniðuga Bassaleikara, Henry Grimes. Hann er helst frægur fyrir að hafa spilað með John Coltrane, Sonny Rollins, Cecil Taylor, Albert Ayler og fleiri gæjum ásamt því að hafa unnið sem dyravörður, í 35 ár. Það mætti sem sagt segja að í dag árið 2008 væri hann aðalega frægur fyrir húsvarðar árin sín... skringilegt nokk, en eftir að hafa spilað með öllum þessum gaurum sólbakaðist bassinn hans á toppi bandrútunnar í Arisona og klofnaði allur og sprakk og þurfti að fara í viðgerð. Þá upphófst ferill þessa eftirsótta kontrabassaleikara sem húsvörður í blokk Harlem. Árið 2000 gróf jazz rannsakandi nokkur Henry Grimes upp í niðurníddri íbúð í kjallara blokkarinnar sem hann vann við og bauð fram hjálp sína við að koma honum inn í jazz senuna á ný. Nú eftir 8 ár er hinn 72 ára Henry Grimes nýja undrið í avant garde senunni í New York. Hann dregur að unga sem aldna og spilar frjótt og fumlaust. Ég var vægast sagt mjög spenntur fyrir fundi okkar og tók með mér bassann minn til að reyna að fá hann til að grípa í hann... Þegar ég mætti var mér boðið i mat og spjall, boðið að drekka og við bassastrákarnir tókum smá jamm saman. Hann var að prófa bassann sem leigður hafi verið fyrir hann af jazzhátíðinni og ég spilaði á minn. (Þóttist vera nýkominn af æfingu, hí, hí, hí). Þegar stund var kominn fyrir Henry að stíga á svið að tengja hljóðfærið og koma sér fyrir, sagði ég að það væri mér mikill heiður ef hann væri til í að taka aðeins í bassann minn, hugsaði að því væri gaman að segja frá, og það var ekkert mál. Hann spilaði á bassann minn um stund og ég hugsaði að kvöldið hefði nú ekki getað farið betur... en ég vissi ekki neitt. Eftir að hann hafði spilað í nokkrar mínútur leit hann upp og sagði með sinni grófu, muldrandi bassarödd á næstum óskiljanlegri Harlem ensku "would you mind if I play your bass on the show?".... "Would I mind? Mr Grimes? ... I would be honoured !" sagði ég hátt og hvellt með ÓVENJUskrækri íslenskri tenór rödd minni og fannst ég hálf fíflalegur með augabrúnirnar svo hátt uppi, þannig að ég lét þær síga eins og ég væri í fýlu og sagði aftur með þvingaðri dekkri rödd " Nó próblem maaan" Hann bósktaflega rústaði bassanum mínum á sviðinu, dsjíses kræst what a show !

Síðan fórum við í partý á sunnudeginum til Mörthu ásamt öllum hinum nemendunum hennar og skemmtum okkur konunglega. Hún bauð vel að borða og nóg af öli. Hljómsveitir og kvartettar voru stofnaðir og mikið stuð, getum vart beðið eftir að endurtaka likinn.

Á mánudaginn byrjaði ég svo að vinna hjá Muthwill og er þegar farinn að heilka fólk. Fólki líður mjög vel eftir að ég mála fyrir þau, línurnar á réttum stöðum og allt í stuði. Harpa og Halldóra Björg er enn lasnar og lufsulegar en við vonum nú að fari braðum að rofa til í þeim efnum.

Endilega kommentið ef þið nennið það er svo gaman.

Þessu bloggi fylgir ný myndaseríja á myndasíðunni okkar, go check it out.

Lítur allt vel út.

2008-10-31T13:08:00.002Z

Ég byrja á mánudaginn næsta að vinna hjá litaheilaranum Ernst Muthwill og fer í sjálfskipað námsleifi frá kontrabassanum í bili. En atvinnuástandið er ágætt hér eins og stendur en fyrirtæki eru nú samt aðeins farin að draga saman seglin og undurbúa sig undir aðhald, í þessu fjármálaástandi sem nú ríkir um heim allann er það víst skynsamlegt. Ég tel mig bara heppinn að geta bankað upp á hjá "heilaranum" og gengið inn í hans "söfnuð" á ný.
En talandi um atvinnu, ég vil senda sérstakar samúðarkveðjur til allra kollega minna og félaga sem ég vann með á íslandi áður en ég flutti út sem hafa nýverið misst vinnuna eða koma til með að lenda í því seinna. Málið er grafalvarlegt. Mér barst nefnilega símtal frá Íslandi í gær þar sem einn gamall vinur og vinnufélagi hryngdi í mig til að athuga atvinnuástandið hjá mér, og hvort hér vantaði mannskap. Hann sá það fyrir sér að best væri, þar sem öllum starfsmönnum fyrirtækissins hefði verið sagt upp og hann vissu um fleiri fyrirtæki sem svo höfðu gert, að það væri best að leita á erlendar slóðir, aðrar en þær sem kollegar hans hefðu þalað um. "Nú stefna margir til Noregs og Svíþjóðar" sagði hann, "hvernig er þetta hjá þér?" ég fann mjög til með honum þegar ég sagði honum að hér væri, því miður, yfirleitt mjög gott jafnvægi á verkefnum og iðnaðarmönnum, (framboð/eftirspurn) og væri því ekki mikil eftirspurn eftir fagmálurum og að uppbyggingarhraðinn væri ekki lýkt því eins mikill og á íslandi hefði verið og þess vegna líka minni eftirspurn. Og þegar ég sagði honum að til að eiga möguleika á vinnu hér þyrfti þýskan að vera nokkuð góð, vegna þess að hér töluðu varla nokkrir iðnaðarmenn ensku. Eftir þetta stutta, örþrifaráðs-samtal við gamla vin minn, sagði hann að lokum að líklegast reyndi hann þá að fara til Noregs að vinna. -Hann á tvö börn, venjulega litla íbúð og venjulegan lítinn bíl.

Groundfloor platan rjátlast út hægt og bítandi og engar nýjar fréttir af því, en á lista yfir söluhæstu titla þessarar einstöku búðar og stillt út í glugganum. En markaðsdeild hljómsveitarinnar er að hugsa upp eitthvað rosalegt sölutrix fyrir jólin, til koma plötunni í austurríska alpajólapakka. Við sjáum hvað setur í þeim efnum.

Í kvöld er ég að fara hitta einn svakalegan, kontrabassakall. Hann heitir Henry Grimes og var uppi á sínu besta á bíbobb árunum, ´56 - ´65 en þá einmitt "hvarf hann". Hann hætti að spila, og varð húsvörður en hafði um langt skeið unnið með Sonny Rollins, Cecil Taylor, Albert Ayler, og spilað live með Coltrane og fleiri köllum. Síðan hætti hann bara að spila og hvarf í hringiðu mannlífssins í New York. Enginn vissi neitt af honum, hvert hann fór eða hvað hann gerði. Síðan poppaði hann aftur upp á jazz yfirborðið árið 2002 og hefur ekki stoppað síðan, rúmlega 40 ára hlé og nú 72 ára og túrar út um allt, heldur masterklassa og gefur út. Ég skrfaði þessum mikla kalli email, og umboðsmaðurinn hans bauð mér að koma á sándcheck tala við hann solo og hanga, þar til blaðamannfundurinn byrjaði. Auk þess að bjóða mér líka frítt á tónleikana. Ég bjóst ekki við að fá svar frá þeim en svona er þetta þegar maður bara prófar, reynir það sem manni dettur í hug. Ég ætla meira að segja að taka bassann minn með uppeftir og reyna að fá að spila með gæjanum, það væri ansk. skemmtilegt ef við JOHN COLTRANE hefðum spilað með sama bassaleikaranum... Hí, hí, hí.

Bestu kveðjur,
Kontrabassakallinn

Jibbí !!

2008-10-19T19:41:00.002Z

Hæ ! Ég hef þær gleðifréttir að færa að platan Bones með Groundfloor klifrar hér vinsældar listann á ógnarhraða, þökk sé strákunum í Musikladen í Linzergasse. Sem leiðir til þess að þegar loksins verður aftur opnað fyrir millifærslur banka Íslands og Austurríkis, sem liggja alfarið niðri um þessar mundir, þá komum viðl, strákarnir í Groundfloor, til með að leggja okkar lóð á vogarskálarnar í baráttunni við kreppuna með auknum gjaldeyri inn í landið. Þegar við greiðum aftur lánin okkar heima. En nóg raus um peninga og kreppu.

Við Harpa, Halldóra Björg og ég buðum Matthijs flautuleikara í afmælisveislu hingað um daginn þó að enginn hér ætti afmæli. Hann átti samt afmæli og við buðum upp á kryddköku, mjólk og múffur. Hann var hinn glaðasti og við áttum gott kvöld. Á Laugardaginn fórum við síðan í haustlitagöngu á Kaputzinerberg og gengum alveg hringinn, stoppuðum aðeins í Fransikanerschlosl og trömpuðum til baka. Í dag fórum við svo í margsuðaða og ítrekað neitaða túristaferð með fljótabátnum Sæunni, eða öllu heldur AMADEUSi áleiðis upp Salzach og til baka, og Halldóra Björg fékk að stýra. En eftir tveggja ára veru hér í Salzburg er ég bara orðinn svo þreyttur á þessum ófrumlegu nafngiftum á öllu sem nauðsynlega nafn þarf að bera og hef því byrjað að skýra hlutina bara sjálfur. Fljótabáturinn Sæunn heitir sem sagt Amadeus eins og ,... jú þið gátuð það.... Wolfgang AMADEUS Mozart, en hann var einmitt frægasti súkkulaðikúlugerðar maður þeirra austurríkismanna, og ber borgin því til vitnis ógrynnin öll af súkkulaðuikúlusölustöndum og súkkulaðikúlugerðarbúðum sem allar halda því fram að þeir hafi hina einu sönnu, upprunarlegu uppskript af Mozart kúlunum frægu. En nóg af Amadeusum, súkkulaðikúlum og krepputali, lifi Groundfloor, lifi byltingin og lifi Íslenska þjóðin.

Nú verður innmaturinn aftur vinsæll.

kv. H.

Nýjar myndir á myndasíðu...

2008-10-09T13:09:00.000Z

Við höfum ennþá efni á að blogga !

2008-10-08T10:58:00.003Z

Hæ allir.
Ég vil byrja á að senda öllum baráttukveðjur í ástandinu sem nú ríkir á Íslandi og gleðja hjörtu ykkar með einhverju hressandi. Ég er núna að blogga frá þeim yndislega stað Skihotel Speiereck í Lungau þar sem veðrið er æðislegt og útsýnið frábært. Reykurinn liðast upp úr hverju húsi í þorpinu hér fyrir neðan mig og nýt ég þess mjög vel að sitja á veröndinni, í ullarpeysunni frá Mömmu Lillu og lesa bók um Thelonious Monk. Sá gæi var nú ekki að hafa miklar áhyggjur af efnahagsástandi þess tíma, sem þó var helvíti slappt, bara samdi stórskrítin jazz lög og gekk rólega um götur Harlem. Þannig er bara best að tækla kreppuna, semja skrýtin jazz lög. Í öllu þessu havaríi megum við ekki gleyma að undanfarin ár hafa verið ævintýri líkust fyrir flest okkar, allavega þau sem hafa haft heilsu til að vinna og nema, allar hurðir hafa staðið okkur opnar. Eingöngu fyrir að vera fædd á Íslandi. Ég er að gera allt fínt og flott fyrir veturinn og Doddi og Þurý dekra mig alveg, líkt og þau gera við alla sína gesti. Þó að vinnan sé mikil og nóg sé að gera nýt ég þess til fullnustu að vera í þessu fallega og rólega umhverfi hér. Beljur á beit í brekkunum sem koma til með að fyllast af snjó og íkornar stökkvandi milli greina. Hér heilsast allir og brosa til hvors annars, þó svo einhver kreppa virðist vera í tanngarði fólksins, allavega miðað við höfuðstól. Enginn er að pæla í því hvort vanti eina eða tvær tennur í Lungau. En hér er margt gott fólk, yfirleitt frábært veður og sem skíðamaður segi ég frábærar skíðabrekkur. Við mamma og pabbi ætlum að þeysast hér um brekkurnar í vetur í faðmi þessara fjalla, það er besta tilfinning sem ég finn, tilfinningin í brjóstinu þegar maður þýtur framhjá trjánum einu af öðru með brjálæðisglampa í augunum og vonar að maður getur stoppað sig áður en maður hendist fram af hundrað metra hengju á toppi klettabeltis fyrir ofan hinn fagra dal.

Við familien Ha, eins og við erum stundum kölluð öll saman, biðjum aftur fyrir bestu kveðjum og munið... það er FRÍTT að kommenta.
Halli, skihotel Speiereck.

Hæ hó, vinir !

2008-10-01T17:29:00.002Z

Nú er skólinn byrjaður, með öllu sínu stuði, stressi og stemmningu. Við fjölskyldan vorum svo heppin að góðvinur okkar Þorri Þorvalds. er kominn til að nema við skólann. Hann er búinn að vera koma sér fyrir í fallegri íbúð, rétt við Unterbergið, með Ásgeiri Páli stórsöngvara og útvarpsmanni, og eru þeir hinir hamingjusömustu í nýju íbúðinni. Hjá okkur er lífið bara í stærstum hlutum venjulegt en þó ein sú frétt að Halldóra Björg er farin að stunda kórsöng af miklum móð, fyrsta æfing í dag.
Allt fór vel og hún var ekki beðin um að vera bara heima næstu æfingar eins og síðast átti sér þegar hún mætti á æfingu með þessum sama kór,... en þá vegna aldurs, of ung sko.

Ég er búinn að fá myndir úr íslandsförinni og kem ég til með að skella nokkrum velvöldum á myndasíðuna okkar til ánægju og yndisauka (yndisauka... það þýðir fullt af myndum af mér)

Bestu kveðjur að sinni.

Halli, Harpa og Halldóra Björg.

Veturinn er kominn

2008-09-19T15:22:00.003Z

Hæ allir ! Veturinn er kominn með sitt ferska loft sem einhvern veginn lyktar af köldu járni... Við frónlendingar erum búin að ná okkur í ullarklæðnaðinn í geymsluna og fer því vel um okkur á Linzergasse. Íbúðin okkar er þó svolítið köld, við höfum ekki enn sett hitann á því heimamenn segja okkur að það eigi örugglega eftir að hlýna bráðlega, þetta sé bara svona vetraráminning.
Harpa er komin á fullt í undirbúningi fyrir skólann og er að syngja okkur Halldóru Björgu skala, æfingar og aríur... heimilislegt og þægilegt. Ég var í stúdíói í Þýskalandi í dag, rétt fyrir utan Salzburg, með tveimur gítaristum í bandinu String Thing. Annar gítaristinn kemur úr írska geiranum og hinn úr gítar bíbobbi (það er að segja ALLT of hröð gítarsóló með ALLT of mörgum nótum) og ég svona úr báðum áttum. Upptökurnar tókust bara vel og var þetta mjög gaman, tókum allt upp live á 4 tímum, allt í allt 9 lög. Halldóra Björg er á fullu í skólaundirbúningi í leikskólanum, læra stafina, og tölurnar og fleira svona beisik og henni finnst hún rosalega fullorðin og stór... sem hún er að verða.

Við Harpa erum að fara út í kvöld og erum komin með barnapíu... Jibbí jei ! Við ætlum á krimma... "Sex and Crimes" Leiklesin krimmasaga blönduð spennu og kynlífi... á þýsku, ... voða spennó. Þetta á sér stað á kaffihúsinu okkar í miðbænum, 220°. En þar höfum við eignast góða vini og komum líklega til að flytja einhverskonar tónlist þar einhverntíma seinna. Áður en spennusagna upplesturinn hefst þá er boðið upp á STERKA gúllash súpu fyrir þá sem þora.

Úps ! Konan er að reka á eftir mér... gúllashið, krimminn og kynlífið bíður mín, verð að þjóta.

Halli.

Miriam Acoustic Group Íslandstúrinn

2008-09-10T18:06:00.006Z

Pólsk/Íslenska jazzhljómsveitin Miriam Acoustic Group, með mig innanborðs, fór í afar vel heppnaða tónleika og kennsluför til Íslands í liðinni viku. Verkefnið var skipulagt og stýrt af formanni framkvæmdasviðs hljómsveitarinnar á Blönduósi, Guðmundi Haraldssyni ásamt aðalritara fjölmiðlaráðs Berglindi Björnsdóttir. Við komum á Blönduós á sunnudagskvöldi og var þá bíll búinn öllum helstu hljómsveitargræjum tilbúinn til notkunar fyrir okkur alla vikuna. Við byrjuðum á að spila fyrir skólakrakka í grunnskólanum á Blönduósi á mánudagsmorgun. Við höfðum sett saman lítið verkefni sem miðaði að því að komast að því hvort að tónlistarmenn bæru með sér ómeðvitaðar tónlistarhefðir þeirra þjóða sem þeir tilheyra í tónsköpun sinni. Við ákváðum að taka þekktar laglínur frá hvoru landinu sem allir þekkja og útsetja hvort í sínu lagi, en ég sem íslenskur tónlistarmaður útsetti pólska lagið án nokkurrar vitneskju um hvað lagið fjallaði eða hvernig það væri flutt venjulega og stelpurnar tóku Sofðu unga ástin mín og útsettu á sinn veg, einnig án nokkurra skýringa frá mér. Við reyndum hvorug að gera "þjóðlega útsetningu" bara eins og okkur fannst það flottast og passa best við laglínurnar. Út úr þessu spunnust margar skemmtilegar vangaveldur og spurningar sem var afar gaman að velta fyrir sér með krökkunum eftir að þau höfðu heyrt útsetningarnar bornar saman við upprunarlega flutninginn. Síðan spiluðum við tónleika í félagsheimilinu um kvöldið.
Á þriðjudeginum spiluðum við fyrir krakka í grunnskólanum á Húnavöllum og síðan eftir hádegi fyrir grunnskólanemendur á Skagaströnd. Enduðum síðan daginn á kvöldtónleikum í Kántrýbæ.
Miðvikudaginn tókum við fyrir vestan og spiluðum á Laugarbakka í mjög góðri stemmningu fyrir góðan hóp af börnum. Síðan fórum við á selasafnið og í mat til Lillu Skúla, sem var frábært, því að hún bauð upp á íslenska kjötsúpu og átti nóg í dalli. Eftir matinn keyrðum við út með sjávarsíðunni og fylgdumst með selum, og þótti stelpunum það alveg æðislegt. Síðan skelltum við okkur í laugina og spiluðum tónleika í Café Síróp um kvöldið. Fimmtudagurinn var frí og við ákváðum að fara upp í Blönduvirkjun og upp á Hveravelli. Okkur var rosalega vel tekið í Blönduvirkjun og við leidd um alla króka og kima og að endingu boðið í fínasta hádegismat áður en við héldum á hálendið. Það þarf nú ekki að taka það fram en þær algerlega heilluðust af hálendinu, Hveravöllum og Fjalla Eyvindi. Ég mundi nú ekki nóg af frásögnum af honum og skreytti bara og bætti við þannig að úr varð hin ævintýralegasta frásögn sem endaði í einu fylgsni hans upp við Hveravelli. Við skemmtum okkur mjög vel.
Á föstudeginum spiluðum við fyrir 350-400 börn í Grunnskólanum á Sauðárkróki sem var mjög gaman og síðan á frábærum tónleikum á Mælifelli um kvöldið. Á laugardeginum áttum við gigg á Ljósanótt í Reykjanesbæ og brunuðum þess vegna suður á laugardagsmorgun til að ná þeim. Við stoppuðum í umþ.b. klukkutíma í Reykjavík dán tán áður en við gerðum allt klárt fyrir Ljósanótt. Við spiluðum góða tónleika í Flughótel Keflavík og skelltum okkur svo í Bláa Lónið að sjálfsögðu. Stelpurnar áttu ekki eitt einasta orð yfir hinu mjög svo ólíka og undarlega landslagi sem ferðin okkar leiddi þær í. Júlía lenti í smá slysi í Blú lagún en henni fannst það bara flott og hlakkaði til að koma heim og segja frá því.

Skólaprógrammið tókst afar vel í alla staði og það kom mér mikið á óvart hversu áhugasöm og eftirtektarsöm krakkarnir voru í heildina. Ég hefði örugglega verið hoppandi, hlaupandi og hundleiðinlegur hefði mér verið boðið upp á þetta þegar ég var krakki, en nei, hér voru engin slík vandamál. Í eitt skiptið stöðvaði kennari tal tveggja ungra drengja sem sátu á gólfinu beint fyrir framan okkur meðan við vorum að spila, mér fannst spjall þeirra afar áhugavert og tók það upp sjálfur við drengina eftir að flutningi okkar lauk, en þeir voru einmitt að spá í stærð bassans, tengingu hans við fiðluna og stelpunni á trommunum. Við bara ræddum þessi mál, mér fannst þetta afar skemmtilegt.

Í lokin vil ég þakka framkvæmdastjóra, matráðskonu og ritara Íslandsdeildar Miriam Acoustic Group þeim Mumma Haralds, Erlu Björgu og Berglindi kærlega fyrir vel unnið og skemmtilegt verkefni svo og þeim fjölmörgu einstaklingum og fyrirtækjum sem studdu okkur við tónleikahaldið og sérstakar þakkir til Menningarráðs NorðurlandsVestra sem gerði ferðina mögulega.

Myndir úr ferðinni koma seinna.
Kv. Halli.

Skemmtilegt fyrir áhorfendur, leiðinlegt fyrir mig.

2008-08-18T19:00:00.002Z

Við fjölskyldan vorum rétt í þessu að koma af "ströndinni", það er staður hérna niðrí bæ sem býður upp á standstemmningu. Sólhlífar, kokteilar og .... sandur á veröndinni, jibb ekta strandstemmning. þegar við löbbuðum heim varð mér hugsað um atvik sem henti mig hér um daginn, þegar við fjölskyldan vorum á gangi í Linzergasse, götunni okkar, á sólríkum sumardegi. Nokkuð sem var skemmtilegt fyrir áhorfendur en ... leiðinlegt fyrir mig. Þennan dag var mjög mikið að fínu fólki gangandi um götuna okkar, að eyða tímanum fyrir næstu óperusýningu eða næstu orghesta tónleika því nú stendur yfir festspiel sem er hin árlega heimsfræga klassíka tónlistarhátíð hér í borg. Hátíð þessi dregur að sér mikið af fólki, oft mjög gömlu og mjög efnuðu og afar snobbuðu fólki, sem lætur jafnvel veðrið móðga sig ásamt öllum öðrum vanköntum hversdagsleikans.

En eins og fólk sem þekkir mig þá er ég nú enginn hversdagsHalli, ég er Hallinn ykkar.

Við fjölskyldan vorum á gangi upp götuna okkar og nálguðumst kebab stað einn, sem við höfum átt nokkur viðskipti við áður, þegar við sáum starfsmenn staðarins sparka á milli sín tennisbolta í frítímanum. Það var lítið að gera og þeir höfðu lengi sparkað, í ró og spekt rúllaði boltinn gegnum mannþröngina eins og væri sendur af snjöllum billjard spilara, algerlega óáreittur af hinu afslappaða festspielfólki sem þakti sjónarsviðið. Stundum skoppaði hann á milli veggja götunnar og endaði smekklega á réttum stað, við fætur kekab kallana tyrknesku. Við gengum áfram, jafnróleg og aðrir, og fylgdumst með þessum kebeb kunningjum í boltaleiknum. Guli tennisboltinn hafði greinilega komið víða við, ég tók eftir því að hann var ekki alveg jafngulur og mér hafði sýnst hann áður, né jafn þurr og ég hafði haldið hann vera. Hann hafði líklega lent í bjórpolli eða öðru leiðindagutli sem liggur yfirleitt á göngugötum sem slíkum, en ég hugsaði ekki meira um það. Þegar við fjölskyldan nálguðumst boltaspilarana og Halldóra Björg datt inn í sjónlínu eigandans, leit hann skyndilega upp, líklega í von um viðskipti og sá mig.

Hann hefur líklega haldið, að jafn fitt og flottur náungi og ég, að þessi herðabreiði ísklenski víkingur kynni nú að fara með bolta, eftir allar uppspunnu EM fótbplta samræður okkar, sendi hann á mig knöttinn. Ég leit upp með íslenska alþýðubrosið þegar ég sá hinn forargula, rennblauta tennisbolta skoppa til mín og hugsaði, "Ég er sko ekki að fara að taka þátt í þessu með allt þetta fína fólk hér gangandi hjá, ég sendi þetta bara strax aftur til föðurhúsanna". Þar sem loðni skítaköggullinn kom skoppandi nær mér hugsaði ég hvernig væri best að koma þessu frá mér, eftir nokkrar lendingar boltans var hann kominn við fætur mér og ég .... ofurlétt .... teygði tá mína .... ofurlétt, og teygði og teygði en .... teygði mig kannski aðeins of hratt og hitti hinn skoppandi skítaknött þéttingsfast í hliðina og með því endasentist hann frá MÉR á fleygiferð, ég, hinn saklausi ég, hinn vonlausi knattleiksmaður ég, vonaði að einginn hlyti skaða. En heppnin var ekki með mér.

Hinn loðni skoppandi skítaknöttur smellhitti fína miðaldra frú í andlitið sem leiddi mann sinn á leið í óperuna. Allir sem til sáu misstu málið og tíminn stóð í stað. Mér fannst eins og allt væri stopp og ég vonaði að ég gæti teygt mig í boltann, tekið hann af enni konunnar og þurrkað af henni ofurlétt og sent tímann aftur af stað. En sú var ekki raunin, hún brást hin besta við, Hún sagði ekki neitt, ég sagði ekki neitt, maðurinn hennar sagði ekki neitt og kebebkallarnir sögðu ekki neitt, enginn sagði neitt í götunni... það sló á algera þögn.... þangað til hún og maðurinn voru komin fyrir næsta horn, þá sprungu allir úr hlátri meira að segja þeir sem höfðu ekki einu sinni séð hin snilldarlegu tilþrif, allir hlógu.... nema ég. Ég blóðroðnaði og drullu skammaðist mín. Eigandi kebabstaðarins kom til mín með tárin í augunum og sagði að þeir hefðu spilað bolta í götunni allan daginn og ekkert hefði gerst, enginn hefði orðið fyrir skoti, þetta væri ótrúlegt.

Ég gat því einu til svarað að hæfileikar mínir í flestum boltaíþróttum væru líka ótrúlegir. Næst læt ég blöðruna rúlla framhjá og þykist vera partur af hinu ofur snobbaða óperu liði sem lætur ekki plata sig í boltaleik.

Halli.

Allt að gerast...

2008-08-14T11:13:00.003Z

Jæja þá er allt að verða komið í samt lag.
Tölvan hrundi um leið og ég kom heim úr Lofer þannig að við erum búin að vera tölvusambandslaus í þann tíma, sem er ekki magnað. Við erum að koma netinu í lag heima á Linzergasse og ég vona að það verði komið í lag í kvöld.
Óperunámskeiðið í Lofer var alveg meiriháttar og er óhætt að segja að ég hafi lært mikið og kynnst góðu fólki víða að úr heiminum. Ég sakna þeirra allra núna. Er að díla við smá lægð núna eftir þetta allt saman, held að það sé eðlilegt eftir svona intensíva vinnu í nær tvær vikur með góðu fólki. Var samt rosa fegin að komast til Halla og HBH.
Nú erum við að reyna að koma lífinu í venjulegt horf. Halldóra Björg byrjuð á leikskólanum og ég að koma mér aftur í gírinn. Halli er að æfa á fullu fyrir íslandsferðina með pólska bandinu sem verður fyrstu vikuna í sept.
Við erum að skoða íbúðir núna og stefnum á að flytja ef eitthvað annað býðst sem er ögn stærra en um leið ódýrara (I wish..) það þýðir jafnvel aðeins út úr Salzburg en það leggst bara vel í okkur, þ.e.a.s ef lestarsamgöngur eru góðar. Já já það er allt að gerast og gleðin ein við völd :)
Erum að fá gott fólk í mat til okkar í kvöld, Íslendinga sem bjuggu hér rétt áður en við fluttum og við náðum góðu smabandi við. Gúllassúpa og heimabakað brauð á boðstólnum !!!

Við hlökkum til að komast í samband við allt okkar fólk aftur... Það er alveg ferlegt hvað maður er orðinn háður tölvunni, þ.e.a.s ég því að Halli hefur engan áhuga á þessu og var held ég bara feginn þegar hún hrundi... Nei nei þetta er nauðsynlegt og gerir fjarlægðina mun styttri.

Bestu kveðjur og hlakka til að heyra í öllum.

Harpa Þ

Zagreb ferðin var æði !

2008-07-29T20:19:00.004Z

Við vorum varla búin að pakka upp þegar við vorum farin að pakka niður aftur, í þetta sinn öll fjölskyldan á leið í tónleikaferð til Króatíu. Við brunuðum af stað á glænýjum audi og þustum í gegnum alpana, í gegnum Slóveníju, rétt fram hjá Ljubliana og rétt hægðum á okkur á ljósum rétt fyrir framan Hotel Sheraton, þar sem ég nelgdi niður og hennti lyklunum í vikapiltinn. Hann tók ádíinn, ... hans Peters og sagði mér að elta sig niður í bílageymslu, sem ég og gerði. Rétt handan við hornið hvarf hann niður ramp nokkurn, við enda hótelsins, þar sem ég síðan sá hann paufa við vél eina sem greinilega stjórnaði bílhliðinu inn í geymsluna. Ég hafði horft á hann slá inn röð talna áður en hann ók áfram niður rampinn og ætlaði ég, þar sem ég var enn ekki skráður gestur á hótelinu og því síður kominn með herbergisnúmer, að hann hefði nú bara græjað vélina þannig að við kæmumst báðir í gegn. Svo ég bara þrumaði á eftir honum niður rampinn og að hliðinu, sem enn stóð opið. En í þann mund sem framljósin og hálft húddið var skriðið inn fyrir gulu línuna, sveiflaðist sláin niður á við eins og flugbeitt axar egg á miðöldum, á leið að kljúfa glænýjan ádíinn í tvennt, hvernig myndi það nú hljóma hjá tryggingunum. Hva !!... Hellv... hvíslaði ég innra með mér að siglfirskum sið og botnaði drusluna. Í þetta sinn var það mér til happs að árgerð bílsins var sú sama og árið sem nú er að líða og ég þrýstist niður í sætið þegar vél bílsins þrumaði öllum stimplum sínum í allar áttir við að koma þessu níðþunga járnskrímsli úr sporunum. Þarna sat ég náfölur í framan þegar ég áttaði mig á því að rampurinn var ekki beint nógu langur fyrir kvartmílu og ég yrði að bremsa snökkt, til að fletjann ekki á steingráum burðarvegg hótelsins. Þar komu næstum ónotaðar bremsurnar mér til góða og klesstu andlitinu á mér frekjulega innan á framrúðuna þar sem ég stoppaði, einungis millímetrum frá hinum náföla vikapilti. Ég steig út úr bílnum, salírólegur og sagði "svona leggjum við bílum á Íslandi, ekkert mál".

Við komum okkur vel fyrir á hótelinu og nutum ískaldrar sundlaugarinnar og ískalda "heita" pottsins en bestur þótti mér þó hinn ískaldi matur sem við fengum á þessu annars virðulega hóteli, og hef ég ekki meiri orð um það. Tónleikarnir gengu mjög vel, uppselt og bandið náði vel saman. Eftir tónleikana fórum við út að borða á einhverjum leyndasta veitingastað sem ég hef komið á. Hann var við lítt farna götu, ómerktur að framan og maður þurfti að ganag gegnum langt port til að finna einhvern til að spyrja einhvern, ef maður fann einhvern, hvort hér væri veitngastaður. Við sendum heimamann í verkið sem kom okkur á sporið, niður langar tröppur, fyrir horn og að borðinu okkar sem hafði verið pantað. Þar spruttu upp sígaunar spilandi, sem héldu uppi stuðinu á meðan við borðuðum, milli rétta og á eftir, allveg rosalega gaman. Maturinn var FRÁBÆR.

Við náðum að skoða Zagreb svolítið daginn eftir og prófa ýmsa þarlenda skyndibita rétti, sem komust hvergi nærri matnum kvöldið áður. Síðan brunuðum við aftur fram hjá Ljubliana, gegnum Slóveníu og bremsuðum harkalega hjá Dodda og Þurí í Skihotel Speiereck. Þangað er alltaf gott að koma, hvort sem er til vinnu eða matar, ... eða skíða. Við gistum eina nótt og komum okkur svo heim.

Harpa fór síðan í gær (mánudag) í 10 daga masterclass í Lofer, smá þorp hérna rétt hjá, og við Halldóra Björg ætlum að skemmta okkur konunglega á meðan, eða prinsessulega.

P.s. Munið að kaupa Groundfloor plötuna.

Halli.

Komin heim og erum rétt að fara annað...

2008-07-21T21:04:00.003Z

Halló allir. Langar mig að byrja þetta blogg á örlítilli yfirlýsingu frá okkur fjölskyldunni á Linzergasse í Salzburg. Í þessarri stuttu heimsókn okkar til Íslands komst ég að því að það er fullt af fólki, mun fleiri en ég hef hingað til talið, sem les bloggið okkar og vil ég þess vegna segja eftirfarandi. Ástæða þess að við erum að halda þessari síðu úti á netinu þ.e. vikulegum pistlum um líf okkar og gjörðir eru eingöngu til gamans fyrir ættingja og vini og að sjálfsögðu okkur. Við værum ekki að þessu ef við vildum ekki að fólk sem rækist hingað á sínu vafri um netið læsi það sem við skrifum. Mörgum finnst þeir vera hnýsast við lesturinn en svo er alls ekki, við erum bara kát með að fólk sem þekkir okkur ekki eða þekkir okkur lítið eða jafnvel þekkti okkur sem börn nenna að lesa það sem við skrifum hér svo endilega, allir sem þetta finna og vilja lesa, gjörið þið svo vel.

Við fórum í smá frí til Íslands í byrjun Júlí. Harpa fór á Hvammstanga og ég fór að vinna í Reykjavík, þar sem ég einmitt rakst á nokkra, á hinum ýmsustu skyndibitastöðum bæjarins, sem viðurkenndu fyrir mér með skömmustusvip að hafa lesið bloggið okkar á netinu. Vinnan hjá mér gekk vel og á kvöldin æfðum við strákarnir í Groundfloor eins og við gátum fyrir fyrirhugaða tónleikaferð og útgáfutónleika. Harpa og Halldóra Björg léku sér í sundi og slökuðu á hjá ömmu Lillu og afa Valda fyrir norðan. Við strákarnir byrjuðum síðan ferðina okkar á Þorlákshöfn og lékum þar fyrir hálfu húsi en frábærum móttökum og seldum nokkrar plötur. Daginn eftir renndum við á Blönduós til að spila í fyrirtækjum og kynna stóru tónleikana okkar í kirkjunni daginn eftir. Við spiluðum í Kaupþingi við góðar undirtektir og ætluðum síðan í kaupfélagið (Samkaup/Úrval) en enduðum upp á þaki eldhússins á Árbakkanum og spiluðum þar fönk og spuna í nokkra stund. Síðan voru tónleikarnir í kirkjunni á laugardeginum og Harpa kom að syngja með okkur, ásamt því að hamra á píanóið í laginu Remember sem yfirleitt er fyllt lúðrablæstri í lokin. Við spiluðum síðan á Hvammstanga á sunnudeginum fyriur tómu húsi, því miður, en við renndum í prógrammið og það gekk fínt. Útgáfutónleikarnir voru síðan á Organ á miðvikudeginum 16. og gengu mjög vel og var mikill léttir yfir öllum að þetta hafi loksins tekið enda, platan komin út og komin í búðir. Á fimmtudag brunaði ég norður til að knúsa stelpurnar mínar og hanga með mömmu og pabba, það var kærkomin stund, búinn að hanga á íslandi í tvær vikur og varla séð neinn. En við áttum æðislega stund með foreldrum okkar og fjölskyldum og náðum við að skíra nýjasta fjölskyldumeðliminn, hana Erlu Rán Hauksdóttir, á laugardaginn áður en við kvöddum. Við sváfum síðan hjá Lillu og Valda og Valdi var svo frábær að keyra okkur til Keflavíkur um nóttina (lögðum af stað kl hálf 3 frá Hv.t.) þó hann þyrfti að vera mættur aftur heim klukkan 10 um morguninn !! Hvað fólk leggur á sig til að koma manni örugglega úr landi !! Váh, ...

En öllu gríni slepptu þökkum við öllum rosalega vel fyrir móttökurnar; mömmu og pabba fyrir Groundfloor reddingarnar, matinn og allt, og Lillu og Valda fyrir að hýsa stelpurnar og keyra okkur um nóttina í flugið, og Höllu fyrir að hýsa mig (ó nei... þessi gæi er nú búinn að skrifa einum of marga kredit lista...)

Núna erum við hins vegar að pakka aftur ofan í töskurnar, sem við kláruðum að taka upp úr áðan, fyrir ferðina okkar til Króatíu. Við förum líklega á morgun á bílaleigubíl sem er greiddur fyrir okkur og gistum á Sheraton 5 star hotel "saaaaíll" í miðborg Sagreb, sem er líka inn í dílnum. Við erum að fara að spila á tónlistarhátíð í Sagreb á fimmtudaginn með Rósu og Peter og erum að deyja úr spenningi. Sagreb er víst mjög falleg og skemmtileg borg en við verðum með nánari pistil um það eftir viku, stay tunes for next week.

Halli, Harpa og hljómsveitarbarnið.

Útgáfutónleikar Groundfloor í Reykjavík !!

2008-07-13T23:01:00.002Z

Hæ allir sem lesa þetta blogg. Við Harpa og hinir gauranir í Groundfloor erum með opinbera útgáfutónleika á tónlistarklúbbnum Organ í tilefni útkomu plötunnar BONES með Groundinu. Við höfum verið að spila undanfarið út á landi og ætlum að taka loka sessjonið á þessu ári á miðvikudagskvöldið á Organ. Við viljum endilega sjá sem flesta, og hafa sem flesta með okkur og fagna með okkur þessum stóra áfanga. Fyrsta plata Groundfloor, Bones komin út og við höldum upp á það á miðvikudaginn 16 Júlí klukkan 9.
Óli Tómas Guðbjartsson gítar og söngur Halli Kontrabassi og raddir
Þorbjörn Þór Emilsson trommur raddir Jón Óskar Guðlaugsson trompet/flugelhorn
Harpa Þorvaldsdóttir söngur

Halldóra Björg gerði teikningarnar sem skreyta forsíðuna og myndirnar sem eru innan í bæklingnum
með plötunni. Endilega ef þið hafið tíma látið sjá ykkur, frítt inn og platan seld ódýrt á staðnum.

Kv. Halli, Harpa og Halldóra Björg.

hæ hó

2008-07-04T08:22:00.003Z

Erum komin heim í blíðuna.

Símanúmerið hans Halla er 8975489 en mitt er ennþá í vinnslu. Er að fara norður með ma, pa og HBH og verð þar nær allan tímann.

Heyrumst við tækifæri mín kæru

Harpa

Skólinn búin, platan klár og við á leið til Íslands.

2008-06-29T15:27:00.004Z

Júní er búinn að vera skemmtilegur, Harpa söng og söng og kláraði önnina með allskonar verkefnum og prófum. Ég hamaðist við að klára plötuna Bones með Groundfloor fyrir heimferð og við fengum góða gesti í heimsókn.

Þorri og Árdís komu til Salzburgar í þeim erindagjörðum að Þorri ætlaði að syngja inntökupróf fyir óperudeild Mozarteum þann 26 Júní. Þau komu sér haganlega fyrir í íbúðinni hans Ásgeirs Páls við Ed.Baumgartnerstrasse. Við áttum frábæra daga saman jafn fyrir og eftir prófið, við fórum í "erlebnispark strasswalchen" öll saman og skemmtum okkur mjög vel, síðan söng Þorri eins vel og hann gat og fékk prófessora skólans bókstaflega til að borða úr lófanum á sér eins og einn hliðhollur njósnari íslenska hópsins komst svo skemmtilega að orði. Síðan var haldin Matskák með rúmlega helmings meðlima mætingu og gert súsjhí og pitzur, kvöldið kom vel út og verndari hópsins Herr Fisher Fiskspiel, brosti sínu breiðasta yfir endurnýjuðum krafti samtakanna. Eftir mataveislu mikla undanfarna daga sáum við okkur knúin til að eiga einn afslöppunar dag og hjóluðum út í Hellbrun. Þar slökuðum við á í grasinu, með nesti og fínt og chekkuðum síðan á gosbrunnunum með tilheyrandi vatnssulli og fjöri.

Nú eru Þorri og Árdís farin heim, eftir frábæra heimsókn til Salzburgar, Harpa komin í frí úr skólanum og ég búinn að senda 300 eintök af nýjustu plötu hljómsveitarinnar Groundfloor til landsins. Á fimmtudaginn flúgum við síðan heim til að vera í tvær vikur. Harpa ætlar að nýta tímann til afslöppunar en ég ætla aðeins að vinna og verð að spila tónleika til kynningar á plötunni.

Þeir sem hafa áhuga á að sjá okkur spila eða styðja við okkur félaganna á virkan hátt með plötu kaupum er bent á myspace.com/groundfloortheband þar sem upplýsingar um Júlí tónleikana okkar eru og hvar er hægt að kaupa plötuna.

Sjáumst í Júli og verið dugleg að kommenta, Kv. Halli.

Grrruuus Gott !!

2008-06-11T10:55:00.002Z

Grrruus Gott segjum við við alla fótboltamennina sem hanga hér á öllum börum og veitingastöðum sveittir, fullir og í stuði. EM er sem sagt hafið í hinni annars hljóðlátu og snyrtilega snobbuðu borg okkar. Nú er tíðin önnur. Hér eru blindfullar fótboltabullur syndandi í Salzach, fánalitamálaðir sendiferðabílar og fólksbílar fullir af sofandi fólki í einni hrúgu. Það er að segja þeir sem voru ekki svo snjallir að taka með sér svona "spring" tjöld sem maður kastar bara upp í loftið og þau tjalda sér sjálf áður en þau lenda. Við Halldóra Björg sáum nokkra unga menn vera að flýta sér að taka saman tjaldið sitt í morgun áður en löggan kæmi af því þeir tjölduðu hér um bil á umferðareyju, smá gras bala á miðju bílaplani niðrí bæ. Eftir að hafa upplifað þessa skemmtilegu gesti skil ég enn betur hvers vegna tónlist og íþróttir fara yfirleitt ekki saman í einni persónu, að örfáum undantekningum töldum, en það er vegna þess að til að "geta" sungið með stuðningsmannalögunum má maður ALLS EKKI geta sungið, og flesti tónlistarmenn geta nú nokkurn veginn haldið lagi. Sem er nokkuð, sem sýnist mér vera, algerlega ómögulegt hjá nokkrum þessara gæja hér. En þetta nú heldur ekki tónlistahátíð, svo þetta er bara í lagi, stemmingin er allavega góð.

Það er mikið líf í kringum þetta allt, upp hefur risið eitt það alstærsta svið sem ég hef séð í Salzburg og er það notað, jú, til tónlistaflutnings, sem mér finnst afar skemmtilegt, og til að sýna skemmtiatriði í hálfleik. Því sitt hvoru megin við sviðið eru tveir gríðarstórir sjónvarpsskjáir sem sýna leikina. þarna situr fólk allann daginn, drekkur bjór, hlustar á tónlist og hofir á knattspyrnu, og hefur það alveg rosalega skemmtilegt. Ég sjálfur hef farið tvisvar... Já ÉG HEF FARIÐ Á SJÁ TVO HEILA LEIKI Í KNATTSPYRNU.

Í upphafi... Í upphafi var ljósið og svo kom Hollenskur vinur minn (blokkflautuleikari) og bauð mér með sér að sjá Holland spila. Ég ákvað að chekka á stemmningunni. Þar sem ég stóð í miðjum 40 manna hóp blindfullra Hollendinga, er þeir skoruðu hvert markið á fætur öðru á móti Ítölum, upplifði ég allt það besta við fótbolta og eftri leikinn skildi ég ekki hvað ég hafi verið fordómafullur öll þessi ár, svo aftur ég fór. Í þetta skiptið að fylgja hinum þúsundunum að styðja þá gulu svía gegn Grikkjum. Ég hélt með Svíjum, þar sem ég er eiginlega norskur og þeir því frændur mínir. þeir unnu, fullt af blindfullum svíum með mér að hvetja ... en ... en ... hm ... mér fannst eiginlega ekkert gaman ...? .. Sem kom mér algerlega í opna skjöldu því ég hafði í einlægni minni algerlega trúað að ég hefði fengið hina margum töluðu knattspyrnu-bakteríu og væri um það bil að fara að æfa aftur eftir um það bil 20 ára hlé. En nei, ég er bara einlægur aðdáandi Hollenska liðsins í knattspyrnu ... eða allavega þar til þeir tapa næst, og því held ég kannski að eitthvað vanti upp á fótbolta áhugann minn en bara það að geta sungið falst með strákunum, mér tekst það nebblega ágætlega. Geri bara hring á munninn, tala neðan úr hálsi, hás eins og jólasveinn og syng bara eitthvað, reyni samt að halda atkvæðunum svipuðum eins og þeir syngja, þá smellur þetta fínt. En ég læknaðist algerlega af "fóboltasjúkdómnum" í gær en er ákveðinn í að fara aftur á föstudag, þegar hollendingarnir spila, sjáum hvað gerist þá.

Allt gengur annars bara vel og hér eru allir glaðir og hressir, nema það að BJARTUR ER ENN TÝNDUR.

Við sjáum hvað setur í því máli seinna en þetta er allt í bili. þar til næst.

Fótbolta kveðjur til allra sem unna þeirri göfugu íþrótt.. og hinna sem eru í mússík... og bara allra sem við þekkjum.

"Kenner du Gudjonsen?... Nicht? Warum nicht, er ist unsere beste fussballer... Ich komme von Ísland... nein, ÍÍÍsland nicht Eistland...

Was? Nah, er komt nicht von Ísland... "

Ups and downs eins og alltaf.

2008-05-31T19:55:00.003Z

Af ups-um og dáns-um er af nógu af taka, en ég ætla mér að láta nægja að minnast á nokkra þeirra. Hitinn hér er búinn að vera rosalegur undanfarna daga sem gerir alla fjölskyldumeðlimi þunga í skapi og snarpa í tilsvörum, ekkert endilega svo gott skap sem fylgir svona rosalegri veðurblíðu. Ég er hins vegar búin að snúa ástandinu mér í hag og hangi inni kaldri íbúðinni að æfa mig, lengur en ella og er því að ná alveg öskrandi framförum, ásamt því að vera að búa til meiri lög og nú er stefnan að reyna að klára tónleika prógram fyrir næsta sumar (2009). Harpa er búin að vera í marathon Töfraflautu æfingum ásamt öðru í skólanum og hefur stundum verið á barmi taugaáfalls við komuna heim að Linzer, svoleiðis eru lætin. En hún er hörð og þegar á móti blæs þá ýtir hún harðar og bítur fastar og mylur niður andstöðuna sem hún mætir og klárar sín verkefni.

Núna í dag var General prufa fyrir fullu húsi í Mozarteum. En við byrjuðum daginn á að fara í pikknikk í Volksgarden. Sátum í svalandi skugganum við vatnið horfðum á endurnar dilla rassinum meðan við mauluðum nestið okkar. Við ímynduðum okkur hvað það væri skemmtilegt að taka þetta upp á video vélina sem ég tók með... en hún var batteríslaus og myndavélin okkar hvergi nærri. Við borðuðum smurt úr bakaríinu á horninu og lékum okkur en það var ekki fyrr en við tókum upp crossantið að stokkandapar, sem við höfðum verið að fylgjast með, tók land við teppið okkar og vaggaði rólega í áttina að okkur. Þau voru um það bil 10 cm frá okkur þegar ég fór að banda þeim frá mér. Maður veit ekkert hvað þessar austurrísku háfjalla endur geta gert bláeygri íslenskri fjölskyldu. En þó ég hafi margt hugsað um endurnar datt mér þetta ekki í hug sem á eftir fór. Ég hafði greinilega gefið í skyn að yfir mig yrði ekki vaðið og færðu þær þá sóknarsvæðið að veikasta meðliminum, hinni fjögurra ára Halldóru Björgu. Hún sat á milli okkar með pínulitla brauðmola sem hún kastaði til þeirra öðru hvoru, en eins og það væri nóg? Ó nei, ó nei, svona fæðubóta endur vilja helst ekkert nema frankfurther pullsur, djúpsteikta kjúklinganagga og smjordeigs crossant. Þær réðust nú til atlögu að teppinu hægramegin við mig, þar sem Harpa sat og baksaði við nestispokann. Við höfðum öll augun á stokkandarsteggnum sem dillaði rassinum og kvaggaði sér, snéri upp á gogginn og dansaði á línu... Á augabragði, þegar við vorum sem dýpst sokkin í dáleiðandi sýningu steggsins, stökk andamamma upp í fang Hörpu, tók fiðurlétt spor, rétt til að teygja og lengja mjúkan hálsinn og festa flötum gogginum í risastórt crossantið sem Halldóra Björg hélt á og hafði rétt tekið einn aggalítinn bita af. Áður en við vissum var parið flúið á haf út og reif á milli sín crossantið. Hann reyndar fékk eiginlega ekki neitt þar sem hún var búin að lofa honum að bera börnin hans og fæða (þið vitið hvað matarlistin eykst og breytist á meðgöngu og karlarnir verða undirgefnir og meirir...) og þurfti þess vegna að borða það allt. Þarna var þetta ljóslifandi, hún hakkaði krossantið í sig meðan svangt barni grét söltum tárum. Eftir að við lentum í þessu fylgdumst við af og til með sakborningunum... (þau átu sönnunargagnið) og sáum að hún var alltaf með rassgatið upp í loft og andlitið á bólakafi að ná í sand á botninn til að éta, vegna greynilegra ofsafenginna meltingatruflana, sem kennir okkur eitt, ... eins og Harpa sagði svo skemmtilega þegar hún skellihló að sandætunni... Þér skulið ekki stela.

Harpa söng "dritte dame" með þvílíkum krafti og offorsi í dag að á tímabili leit út fyrir að verki hefði verið skrifað um þriðju þjónustu stúlku næturdrottningarinnar, sem missti barn sitt í hendur ræningja sem prinsinn Tamino ætti að bjarga frá vondum mönnum, drekum og díflissum. Hún stóð sig mjög vel, gerði það sem gera þurfti eftir miklar æfingar og ves, og söng eins og engill. Ég tók Halldóru Björgu með mér í fyrsta skipti til að sjá mömmu á sviðinu, á óperu, í 3 og hálfan tíma... Ég var alveg viðbúinn því að ég þyrfti kannski að fara heim eftir hlé en hún krafðist þess að fá að sjá alla sýninguna. Sem var í alla staði einstaklega vel heppnuð og skemmtileg, frábær leikstjórn, búningar, tækni trix og söngur, mér fannst eins og allt gengi bara upp... en hvað veit ég svo sem?...

Bestu kveðjur og munið útgáfutónleika Groundfloor á Organ 16 Júlí, frítt inn.

Halli.

Atburðir síðustu daga

2008-05-17T09:20:00.003Z

Síðustu dagar hafa verið langir og vel bókaðir. Eftir að við komum heim frá Ísl. slöppuðum við af saman í nokkra daga eða þangað til Harpa fór til Þýskalands að tala inn á heimildamynd um ísland. Þarlend kvikmyndagerðar kona er að gera stutta heimildamynd um álfatrú, goðafræði og náttúru vitund íslendinga og hvern annan er þá betra að tala við en okkar helsta sérfræðing í þessum málum, hana Hörpu Þorvaldsdóttur, álfasérfræðing. Hún hafði aflað sér upplýsinga um allt sem að þessum málum snéri og gat svarað öllum spurningum og talað af öryggi þegar dauðarokkari með loðinn míkrafón og Daniella Baumgartner spurðu hana í þaula. Hún kláraði þetta með miklum glæsibrag og kom heim með fullar hendur fjár. Ég skrapp síðan til fjalla að mála á Skihotel Speiereck og drekka smá bjór í leiðinni. Harpa og Halldóra Björg komu svo í smá heimsókn um helgina þegar Harpa var í æfingafríi frá Zauberflute. Ég tók mér smá frí og við nutum veðurblíðunnar og gengum um St.Martin og St.Michael í mikilli ró og næði. Það var æðislegt.

Ég kom síðan heim í gær, á sjálfum afmælisdegi konunnar minnar, og við Halldóra Björg settum allt á fullt í að útbúa og pakka inn gjöfunum fyrir mömmu. Hún að sjálfsögðu kom að okkur þegar við vorum í miðju kafi við að pakka inn og stress, spenna, hróp og köll fylltu annars rólega stemmninguna yfir deginum. Halldóra Björg var svo brjálæðislega stressuð yfir því að mamma kæmi inn í stofuna, "Þú mátt alls ekki koma hér inn, við erum að pakka inn gjöfinni !!!!" öskraði barnið meðan hún lá á hurðinni eins og mamman væri að reyna að ýta henni upp. Þegar ég var svo búinn þá reif hún af mér pakkann náði í Hörpu og tók utan af gjöfinni sjálf, hoppandi af spenningi. Við fengum Öbbu Maríu til að passa og fórum síðan út að borða, á vín kynningu og aðeins út á lífið með íslendingum sem við hittum á vínkynningunni, Perlu og Frey. Þau voru hinn skemmtilegasti félagskapur og nutum við Harpa kvöldsins afar vel. Okkur fannst líka svo gaman að sýna ferðamönnunum borgina okkar sem þau virtust alveg heilluð af.

Núna er laugardagur og sólin skín... Harpa er farin á óperu æfingu og við Halldóra Björg að plana daginn. Ætli við förum ekki bara með nesti á skuggsælan leikvöll og njótum lífsins þar í dag, eða kannski sundlaugargarðinn, hver veit.

Ekki gleyma að kvitta, Bestu kveðjur Halli, Harpa og Halldóra Björg (sem er orðin svo stór...)

Örstutt Íslandsför og eitthvað meira...

2008-05-01T16:36:00.002Z

Hæ allir saman.

Frá því við blogguðum síðast höfum við ferðast víða. Ég fór upp í Lungau til Dodda og Þurý í Skihotel Speiereck að mála og var það kærkomið verkefni, það er alltaf gaman að vinna fyrir þau, þetta er svona "gæluverkefni" mitt hérna úti. Áður en ég náði að klára það sem ég fór til að gera, féll afi Einar frá eftir löng og erfið veikindi, og við fjölskyldan pökkuðum í töskur og drifum okkur til Íslands. Við vorum varla búin að átta okkur á öllu saman þegar við vorum bara lent og komin á Hvammstanga í mat hjá ömmu Lillu. Þaðan héldum við síðan rakleitt á Blönduós til ömmu Erlu og afa Mumma. Þar var allt í ró og spekúleringum eins og fylgir aðstæðum sem þessum, og margt hið skemmtilegasta rifjað upp af lífshlaupi gamla mannsins yfir gömlum myndum sem hann hafði tekið á leiðinni. Við Halldóra Björg ræddum þetta allt saman á leiðinni til Íslands, hver ástæða fararinnar væri, og hún var alveg búin að ákveða að hún vildi hitta hann rétt aðeins áður en hann yrði jarðsettur og kveðja hann með söng. Okkur leist nú ekkert á það en þegar hún vaknaði á laugardagsmorguninn, jarðarfaradaginn og endurtók þetta og spurði hvort hún gæti gert þetta í dag þá ákváðum við að fara til fundar við gamla manninn upp í kirkju. Við fórum þrjú og settumst á fremsta bekk, þar sem kistan stóð og ræddum um þetta allt saman, hversu vel honum liði núna eftir veikindin og hversu vænt um honum þætti nú örugglega að hafa okkur þarna. Á leiðinni út úr kirkjunni tók sú stutta að söngla frumsamið prinsessulag í lágum og mjúkum rómi. Ástæðan fyrir því að talað er svona lágt í kirkjum er að sálir heyra svo rosalega vel og því er hvísl og lágvær söngur nóg. Í jarðarförinni flutti ég mitt fyrsta frumsamda jazzlag honum til heiðurs og gagngert skrifað til hans. Ópusinn "Portait" var fluttur af trompet og flugelhorn leikaranum Ara Braga Kárasyni og mér á kontrabassa. Flutningurinn tókst afar vel og er ég þess viss um að þetta hefði hann viljað heyra sjálfur. Afi studdi mig ávallt í tónlistar brasinu og ræddum við oft um tónlist og hann sagði einnig oft við mig að bassinn væri aðal málið, þyrfti að vera hár og góður. Stundum söng hann líka með bassanum "bomm, bomm," þegar hann var að leyfa mér að heyra eitthvað sem hinum fannst æðislegt. Hann var kátur karl.

Tíminn var naumur sem við höfðum í þessari ferð og engar heimsóknir eða hittingur planaður. Við rétt náðum að hitta Skúla frænda og Höllu og fjölskyldurnar rétt áður en við þustum upp í vél áleiðis til Salzburgar aftur. Við komumst að lokum, eftir 7 kl.tíma bið á Stansted eftir flugi, áfram til Salzburg. Þegar við komum tók svo vorið hlýja og sæta á móti okkur. Ylmandi nýbrums lyktin út um allt og unglingar sötrandi bjór við árbakkann. Unglingar drekka á fleiri bökkum bjór en í bláa húsinu "Við Árbakkann" á Blönduósi og þegar ég sé þessa krakka með kassagítarinn og kassa af bjór í grasinu við iðandi ána get ég ekki annað en hugsað heim í bláa húsið hennar mömmu.

Nú er allt komið aftur í réttan farveg og ég á leið upp í Speiereck aftur eftir viku, þessum pistli fylgja nýjar myndir á myndasíðunni.

Þar til næst, chao. H.

Hallo allir saman.

2008-04-13T09:13:00.002Z

Hér hefur ekkert markvert eða almennilega frásagnavert undanfarna daga. Við erum búin að vera að hanga og hafa það gott eins og svo auðvelt er hér í Salzburginni. Ég fór á tónleika með Fred Frith, frönskum gítarista og tónskáldi, og skemmti mér rosalega vel. Ég mæli endilega með að þeir sem hafi áhuga á ferskri og frumlegri instumental tónlist chekki á nýja projectinu hans, Cosa Brava. En annars er þetta bara svona venjulegt hjá okkur núna, Harpa á fullu skólanum og gengur vel, ég að spila í ýmsum verkefnum gömlum og nýjum og svo að mála.

Já, við í Groundfloor erum að berja saman plötu með eigin efni sem kemur út í vor/sumar með stuðningi nauðsynlegum stuðningi fólks á íslandi og ætla ég að koma heim í Júlí til að spila útgáfutónleika á Organ 16 Júlí en "for útgáfutónleika" á Húnavöku hátíðinni helgina 12 Júlí. Harpa og Halldóra Björg koma til Íslands með mér þá.
Síðan förum við Harpa til Zagreb í Króatíu strax eftir að við komum heim aftur, í tæpa viku að spila með Ensamble Úngút. Í byrjun Ágúst koma svo ANNA OG HRAFN (!!) til okkar og Harpa fer á masterklass í Lofer.
Síðan kem ég aftur til Íslands í september með pólska stúlkna bandinu og svo videre... þannig að þó rólegt sé í búi um þessar mundir lýtur allt út fyrir að stuðið og stemningin skríði af stað aftur með sumrinu.

Ég er að taka upp plötu með country/folk bandi sem er mjög gaman og er líklega að byrja að spila með jazzdúett sem gæti gefið mer smá gigg vinnu ásamt pólsku og nýja Mozarteum jazz bandinu sem ég er að spila í, er nóg að gera hjá mér.

Næstu helgi fer ég síðan í langþráða vinnu ferð til Dodda og Þuríðar í Skihotel Speiereck og verð í viku að mála.
Ég tek fullt af myndum uppfrá og kannski skelli ég mér smá á skíði úr því það er enn opið í Obertauern.

Nú skín sólin inn u gluggann okkar við göngugötuna og við ætlum að skreppa aðeins út.
en áður en ég kveð ein lokaskilaboð frá okkur öllum.

FARIÐ VARLEGA Í UMFERÐINNI OG SPENNIÐI BELTIN í ljósi síðustu fregna frá Íslandi.

Halli, Harpa og Halldóra Björg.

Vorið er komið og grund...

2008-04-01T16:39:00.002Z

Vorið kom um daginn, skömmu fyrir páska var hér allt í ilmandi vorlykt, óvenjulega snemmt þó eins og kom á daginn. Eða öllu heldur fór daginn eftir og páskarnir hófu innreið sína. Það var eins og árstíðirnar hefðu einungis verið að prófa sig áfram, athuga hvort öll kerfin væru örugglega í lagi eftir vetrarhvíldina. Sumarhitinn, sólin, lyktin og hlýja golan, allt var prófað, kerfin virkuðu og var þeim því pakkað niður aftur til nokkurra daga og veturinn kom. Eiginlega fyrstu og einu merki almennilegs vetrar komu í páskavikunni. Það snjóaði í Salzburg í tvo daga og við Halldóra Björg fórum og prófuðum jólagjöfina hennar. Trésleðinn með strigasætinu virkaði vel og við náðum 10 ferðum í Mirabell garðinum áður en við þurftum að flýja inn vegna hlýinda. Núna er svo komið að veðurkerfin hafa verið sett í fullan gang, engin prufukeyrsla. Fuglarnir stökkva syngjandi milli greina og brumknapparnir grænu lykta sætum ilmi meðan myndavélum skreyttir ferðamennirnir rölta í rólegheitum milli gosbrunna. Japanarnir setja upp "pís" merki á hverri mynd, hvort sem það er á veitngastaðnum með hausinn hangandi yfir djúpsteiktri Vínarsnitzel, við ljósum prýdda göngubrúna í myrkrinu eða við Gröf Leopolds Mozarts í St.Sebastian. Alls staðar "pís".

Á föstudaginn fór ég í fyrsta "session" giggið á ferlinum. Ég hef tekið að mér að spila inn á plötu hjá hljómsveit héðan úr Salzburg. Þau spila svona austurrískt jazz/popp. Ekkert flókin músík nema að því leyti að gíarleikarinn veit aldrei hvaða hljóma hann er að spila og ég verð að heyra það eða kryfja á gítarinn, eða komast að því á annan hátt. En þetta er bransinn og svona er vinnan. Það er samt alltaf skemmtilegt að spila tónlist og enn skemmtilegra ef maður fær að taka það upp á plötu og fær laun fyrir.

Harpa er komin á fullt skrið í skólanum aftur og það gengur mjög vel eftir smá ládeiðu undanfarið. Martha og hún vinna vel saman og Hún er að syngja "dritte dame" í Töfraflautunni í vetur. Töluvert minna hlutverk en aðalhlutverkið í síðustu uppsetningu sem hún gerði.

Við fjölskyldan fórum í rosalega góða gönguferð á sunnudaginn upp á Mönchbergið og myndavélin var tekin með. Engin písmerki samt heldur einungis fátækir námsmenn að leyta að gleðinni í gönguferð um Salzburg. En eins og við komumst að þá er hún auðfundin í slíkum ferðum.

Myndir á síðunni, kv. Linzerliðið.

Gleðilega páska !

2008-03-22T16:07:00.001Z

Af okkur er lítið að frétta, lífið gengur hér sinn vanagang nema að því undanskildu, að á vordaginn fyrsta kom mesta snjókoma hér í Salzburg sem við höfum séð frá því við fluttum hingað fyrir næstum tveimur árum. Halldóra Björg stækkar og stækkar og verður alltaf óþægari og óþægari en það held ég að sé bara eðlileg þróun fram að og eftir unglingsár, en þau eru nú ekki allveg strax. Hún hefur líka lært mikið og breyst töluvert undanfarið, í átt að verða austurrískari en við hin í fjölskyldunni. Hún tekur til dæmis knödel og knockerl fram yfir það sem við bjóðum upp á heima í mat og drykk. Hún er líka farin að nota þýsk orð á okkur í ríkari mæli þegar hún veit ekki hvaða orð hún á að nota og raðar íslensku orðunum upp eins og í þýskri málfræði... Við leggjum okkur öll fram um að leiðrétta og laga en krakkarnir í leikskólanum eru miklu betri kennara en við, því miður. "Ég kann ekki svona að vera" heyrum við stundum, en þetta er bara svona... við reynum að taka á því jafn óðum.

Núna er páskahátíðin í fullum gangi en ekki er hér samt frí á föstudaginn langa ! ? Það er undarlegt að þramma um bæinn og allt er opið og í fullum gír, það er eins og þetta fólk viti ekkert um föstudaginn langa, samt heldur það getnaðardag Maríu meyjar hátíðlegan og enginn má vinna þann dag, eiga bara að vera heima og æfa sig eða eitthvað, ég veit það ekki. En það má líka koma því að að sá dagur er í Nóvember sem hlýtur að þíða að Jesús hafi verið fæddur löngu, löngu, löngu fyrir tímann, hugsanlega útaf öllum þessum asna hossingi, hver veit...

Við ætlum að baka páskahéra á sunnudagsmorgunn með góðum gestum og myndasýning næstu viku mun leiða í ljós hverjir þessir leynigestir eru.

Þar til þá, páskakveðjur, Halli og fjölskylda.

Puchheim tónleikarnir búnir.

2008-03-09T15:57:00.004Z

Við fjölskyldan gerðum góðan túr til Puchheim í Þýskalandi um helgina. Harpa söng sig ínn í hug og hjörtu þýsku þjóðarinnar með glæsilegri frammistöðu í hlutverki sínu sem feimna króatíska ræstingakonan, Írina. Við rifum okkur eldsnemma upp og fórum með lestinni klukkan 8 og generalprobe hófst klukkan 11. Kraftinn og einbeitninguna vantaði aðeins á æfingunni sem var gott því eftir smá tiltal þá voru allir þáttakendur uppfullir af orku og einbeitningu fyrir kvöldið. Eftir æfinguna fórum við og hvíldum okkur aðeins heima hjá Theresu (hinni ræstingarkonunni í leikritinu) og kíktum í plötubúðir. Sýningin hófst klukkan 8 og tókst mjög vel í alla staði. Sýningin var fyndin, vel flutt og vel leikin og við Halldóra Björg skemmtum okkur alveg rosalega vel. Eftir sýninguna fórum við síðan beinustu leið í lestina til Munchen, hoppuðum síðan í lestina til Freilassing, hoppuðum síðan í lestina til Salzburgar og hoppuðum síðan í leigubílinn og vorum komin heim á Linzergasse um 1 leytið.

Síðan sváfum við út og slöppuðum af eftir erfiðan dag í gær. Myndirnar eru ekki svo góðar sem ég tók en ég ætla að setja inn nokkrar myndir næst þegar við setjum inn myndir.

Allt það besta, chao. H.

Skihotel Speiereck

2008-02-23T19:32:00.002Z

Við fjölskyldan, Halli, Harpa og Halldóra Björg, fórum í skíðafrí til Dodda og Þuríðar í Skihotel Speiereck um síðustu helgi og komum aftur í dag. Vikan var fljót að líða þar sem veðrið og allar aðstæður voru frábærar. Við mættum upp á flugvöll og stálumst upp í Heimsferða rútuna sem stefndi til fjalla. Við komum okkur fyrir á hotelinu, sem töluvert hefur verið endurnýjað og tekist mjög vel til, íslenskir jarðlitir í sambland við austurísku tréinnréttingarnar koma einstaklega vel út saman og myndar sérstaklega flotta stemmningu í húsinu. Við Fjölskyldan fengum sæti við borð hjá þeim Dodda litla (frænda Þuríðar), Gunnar Ólafsyni og ástalanum Brownie, og nutum við þess félagskapar vel. Við skíðuðum frá sunnudagsmorgninum, þar sem Harpa og Halldóra Björg fóru í skíðakennslu, í Katschberg/Aineck, fram til fimmtudags, þegar við fórum í kynnisferð í Fanningberg með Dodda eldri. Færið var frábært í Katschberg/Aineck og brekkurnar rosalega skemmtilegar. Frábær aðstaða fyrir litlu grísina, eins og Halldóru Björgu og þá sem voru að byrja á skíðum, í Katchberg. Og eins fyrir þá sem lengra voru komnir og vildu meiri hraða og brattari brekkur. Aðallyfturnar afköstuðu vel og hrifnastur var ég af yfirleitt stuttum biðtíma í lyfturnar. Aineck hefur ekki jafngóðan lyftukost að mín mati en brekkurnar þar fannst mér skemmtilegri en í Katchberg. Stendur þar upp úr nýja brautin á svæðinu sem skýrð er A1 eins og aðalþjóðbrutin í gegnum Austurríki. Þessi leið á líka marg sameiginlegt með þeim mæta vegi. Hún er rosalega löng, hæfilega brött fyrir byrjendur sem lengra komna og mjög breið, svo að allir hafa nóg pláss. Á þessum fjórum fyrstu dögum skíðaði ég mig alveg upp að eyrum, þannig að þegar stelpurnar mínar kláruðu námskeiðin sín var ég alveg til í dunda mér í plóg í bláu brekkunum. En þess ber að nefna að í bláubrekkunni er 4 sæta stólalyfta og mjög góð aðstoð fyrir börn og byrjendur til að fara í hana og úr. Á fimmtudeginum fórum við í Fanningberg sem er innan Lungau passans sem maður kaupir en þó aðeins úr leið og þarf að fara þangað með rútu (fríum ski bus) eða safna í hóp og leigja bíl eins og við gerðum. Þegar á fimmtudaginn var komið var snjórinn farinn að finna fyrir vorhitanum og færið orðið svolítið þungt, en við nutum dagsins vel og upplifðum við öll Fanningberg skíðasvæðið mjög vel. Halldóra Björg skíðaði með norsku frænku sinni Unu sem kom ásamt Böðvari og Högna á miðvikudaginn til að skemmta sér með okkur. Þær náðu rosalega vel saman og á föstudaginn skíðuðum við öll saman í afar blautu og þungu færi í Katschberg. En það dugði þó ekki til að eiðileggja stemminguna því við fórum bara í sólbað meðan grísirnir skíðuðu. Þau stóðu sig öll rosalega vel og Halldóra Björg var farin að skíða ein niður brekkurnar á eftir okkur eins og ekkert væri. Hún keppti einnig í öðru skíða"móti" sínu á erlendri grundu á föstudaginn, lenti í 8unda sæti, sem var ágætt miðað við að hafa stoppað í miðri brautinni til þess að taka af sér skíðin... en þetta var rosalega gaman. Hún fékk svo viðurkenninga skjal og medalíju á verðlauna afhendingunni. Hún er orðin stór.

Það er gott að vera komin heim aftur og byrja venjulegt líf aftur með æfingum og námi.

Vikan var alveg æðislega skemmtileg, hótelið frábært, brekkurnar æði og veðrið snilld.
Við eigum örugglega eftir að fara þangað aftur.

Myndir af fríinu á myndasíðunni...

Pucheim æfingabúðirnar búnar, tónleikarnir að baki og Skúli kominn með gengið sitt.

2008-02-15T10:28:00.002Z

Harpa söng og söng í Pucheim í eina viku, meðan Halldóra Björg var á skíðanámskeiði í Flachau með leikskólanum og ég æfði mig. Ásamt því að æfa mig var ég að brasa í promo demó diskagerð fyrir Groundfloor sem ég sendi á útgáfufyrirtæki í Evrópu, engin svör enn. Á Laugardaginn spilaði ég síðan frábæra tónleika í Kleines Studio í Mozarteum með Miriams acoustic group sem tókust alveg frábærlega. Við spiluðum í rúman klukkutíma fyrir smekkfullum sal og fengum mjög góðar móttökur. Þegar ég kom heim voru svo Skúli, Íris, Baldur og Ari litli búin að koma sér fyrir á Linzergasse ásamt Hörpu sem var nýkomin heim aftur. Sunnudagurinn fór í afslöppun og skoðunarferð um bæinn, Á Mánudaginn fórum við í æðislegu veðri upp á Untersberg með kláfnum og nutum stórkostlegs útsýnis og veðurblíðu. Á Þriðjudaginn leigðum við síðan bíl og rútuðum um sveitir Austurríkis með smá viðkomu í Þýskalandi. Stoppuðum við Königsee á leið okkar til Zell am See áður en við brunuðum fram hjá Alpendorf, St.Johann, Flachau og Tennengebirge á leið okkar til Salzburgar á ný. Á miðvikudaginn skiptum við síðan liði. Stelpurnar fóru í EUROPARK hina yndislegu og gemutlichheit-uðu verslunarmiðstöð okkar Salzburginga, og við pabbarnir og börnin fórum í göngu á Kaputzinerberg a.k.a. Plómuberg (þangað eru alltaf teknar með plómur og borðaðar í nesti) og klifruðum og njósnuðum í skóginum. Fimmtudagurinn var skíðadagurinn og við rifum okkur eldsnemma upp og fórum með rútu í átt Dachsteinscæðisins þar sem við ætluðum að eyða deginum. Við skíðuðum í Rohrmooz, rétt ofan við Schladming í Steiermark, í heilan dag og gríslingarnir renndu sér á sleða. Nema auðvitað Baldur sem er orðinn svo stór að hann stóð á skíðum allan daginn og skemmti sér vel. Í dag er föstudagur og sér fyrir endann á þessari frábæru heimsókn, gestirnir okkar fljúga heim á morgun og við höldum enn á ný til fjalla þar sem okkur líður best. Nú ætlum við að eyða vikunni í skíðanámskeið og gleði hjá Dodda og Þurý í Skihotel Speiereck í St.Martin. Nú er skólafrí hjá Hörpu og hún að skíða úr sér andlegu þreytuna fyrir líkamlega þreytu í heila viku. í Mars byrjar síðan hasarinn aftur og Pucheim tónleikarnir eru aðra helgina í Mars.

Myndir af gleði undangenginna vikna eru að finna á myndasíðunni, skemmtið ykkur vel og verið dugleg að kommenta, það eru einu höfundalaun okkar, og eru þau alltaf vel þegin.

jæja until next time. HHH.

póstur um einmanaleik... og söknuð ... og depurð...

2008-02-05T15:52:00.000Z

Hæ !! Þorri er farinn frá okkur, hann er farinn til Íslands að taka til heima hjá sér áður en Árdís kemur heim. Hann ætlar samt koma aftur til okkar í vor i inntökupróf fyrir skólann og síðan vonandi ef allt gengur upp koma til frambúðar til Salzburgar næsta haust. Harpa er líka farin frá okkur..., hún er farin til Munchen að æfa fyrir Mars tónleikana í Pucheim (rétt utan Munchen). Æfingaferlið fór ekki sem best af stað þar sem veikindin, sem herjuðu á alla sem hún þekkti meðan hún var að syngja Dido, náðu í hana loksins og felldu. Hún er sem sagt búin að vera veik en er að ná sér og er á fullu í margra klukkutíma æfingum á dag. Hún kemur á laugardagskvöldið næsta, það verðu fínt að fá hana aftur heim.

Á mánudaginn byrjaði Halldóra Björg á skíðanámskeiði með leikskólanum. Hún fer eldsnemma á morgnana alla vikuna með nesti til Flachau að skíða. Hún skíðar fram á hádegi og kemur síðan aftur í bæinn með öllum hópnum og í leikskólann. í dag var meira að segja grímuball eftir hádegi. Halldóra Björg kom okkur mjög á óvart þegar hún lýsti því yfir að hún vildi vera "schreklich hexe", sem útlegst á íslensku "ljót norn", á grímuballinu. Við keyptum einhvern nornabúning, bjuggum til hárkollu úr gömlum svörtum bol af mér og stálum hálmkústi úr geymslunni sem hún gat flogið á á milli veggja í leikskólanum. Hún var afar ánægð með sópinn og vildi ekki fyrir nokkurn mun skila honum í geymsluna aftur. Við sögðum öllum að við hefðum hitt fyrir "alvöru" ljóta gamla norn á leiðinni í leikskólann í morgun og keypt af henni sópinn fyrir þrjár hænur...

Ég er á fullu að æfa með pólsku stelpunum fyrir fyrstu full length tónleikana okkar, þeir verða í einum af tónleikasölum Mozarteum og er spennan mikil. Prógrammið er klárt en allt verður að vera vel smurt því við ætlum að taka þetta allt saman upp á videjó og audio og gera kynningardisk. Við spilum á laugardagskvöldið næsta en þá verða þau Skúli, Íris og strákarnir líka komin til okkar. Þau ætla að vera hjá okkur í eina viku í afslöppun og leik. Það verður gaman. Ég var nú að vonast til að það yrði smá snjór fyrir strákana að renna í hér í borginni en það er ekkert útlit fyrir það eins og stendur, bara hiti og bjart. Það er kominn vor fílingur í mig.

Jæja eldamennskan bíður, soðinn lax með kartöflum og smjöri... uppáhald nornarinnar sem er ennþá í búningnum með svarta hárið, oj...

aftur að koma frí...

2008-01-28T17:00:00.000Z

Jæja ... við erum nú nýkomin úr helgaferð til Prag. Þorri vinur okkar og meðleigjandi var þegar búinn að skipuleggja þessa óperuferð áður en hann flutti hér inn og ákvað að bjóða okkur með. Hann var búinn að græja sjóför (þ.e.einkabílstjóra og kemur sjóferðum ekkert við) sem keyrði okkur til Prag, búinn að græja fjölmiðlamann, upptökumann sem dokúmennteraði og skemmtikraft. Þannig að við fórum öll saman í bílnum hans Ásgeirs Páls sem kom líka með. Við brunuðum til Tékklands og eiginlega lögðum í andyrinu á óperunni og hlupum inn. Við vorum enn að ná andanum og varla sest þegar tjaldið var dregið frá og sýningin byrjaði. Óperan Carmen var á fjölum Praha Státní Opera og var ekki eins góð og við höfðum búist við en við skemmtum okkur samt. Enda með atvinnuskemmtikraft í hópnum sem lék á alls oddi. Eftir kvöldmat fórum við síðan í bæinn á Fiddlerí á skallanum á Coyote Státní dance bar og án þess að bjóða upp á frekari skýringar vil ég samt segja að næturstemmningin í Prag höfuðborgar Tékklands stendur fyllilega fyrir sínu... fyllilega og kvöddum við collega okkar dansarana með sárum trega þegar við fórum heim á hótelið snemma morguns. Laugardagurinn leið síðan allur eðlilega með matartímum, kaffitímum, skoðunarferðum og Karlsbrúnni. Strákarnir fóru síðan að finna jazz tónlist og dansæfingar svæði um kvöldið og skemmtu sér vel. Þeir hittu fyrir ræningja hópa og ribbalda, læknanema og lúsera og geðjuðust að og glöddust með öllum þeim sem tóku þátt í gleðidansi laugardagsnæturinnar, en ekki var hægt að hanga úti alla nóttina og gleyma sér. Eftir hádegi var svo ópera tvö, Cosi Fan Tutte eftir landa okkar, austurríkismanninn Mozart og þótti okkur afar vænt um það. Sýningin var miklu betri, betri söngur, leikur, leikstjórn sánd og sýning. Strax eftir óperuna flýttum við okkur út í bíl og keyrðum rakleitt til Þýskalands ... Já Þýskalands... það er nágrannaland Austurríkis og er einmitt ekki á milli Austurríkis og Tékklands en sjóförinn hafði heyrt af svo æðislegri sjoppu með svo frábærum frönskum að hann bara varð að koma þar við. Þessi "litli" krókur lengdi aðeins förina en var hinn skemmtilegasti, sérstaklega fyrir þær sakir að fjölmiðlamaðurinn var alltaf að segja okkur frá lífi og starfi Gulla Helga þarna í Þýskalandi þar sem þeir þekkjast víst mjög vel. Kómíkerinn, fjölmiðlamaðurinn og sjóförinn skemmtu sér mjög vel og við Harpa, Þorri og Ásgeir Páll líka, en... þegar heim var komið voru söngvararnir Þorri og Harpa orðin veik, Harpa slappnú með minni háttar hæsi en Þorri sem er hér gagngert til að syngja er orðinn alveg skítlasinn og er það fúlt. En hann ber sig vel og bara chillar með okkur hérna upp í sófa í slopp og undir sæng að horfa á vídjeó, ... af Salzburg þar sem hann getur ekki séð hana svona lasinn.

Við njótum návistar hvers annars og látum ekki svona smotterí skemma neitt, við hugsum bara til baka til alveg frábærrar ferðar til Prag um helgina, þá er allt í lagi að vera veikur restina af fríinu, þægi? ... Harpa er farin á fullt aftur eftir sýninguna sem gekk mjög vel og þökkum við öllum sem hugsuðu vel til hennar og þeirra sem sendu okkur orð. Næst eru vikuæfingabúðir í Pucheim Þýskalandi fyrir tónleika í Mars og skólafrí en samt meiri söngur.

Allt í besta héðan og bestu kveðjur Harald Von Salzach und groß familie.

Dido og Aeneas !!

2008-01-18T11:50:00.000Z

Hæ allir, undanfarna daga hefur hér allt verið í axjón. Halldóra Björg er búin að vera skítveik með Skarlat sótt og mikinn hita því fylgjandi, útbrot og leiðindi, í næstum eina viku. Vikuna fyrir frumsýningu Hörpu á Dido þar sem hún syngur aðalhlutverkið. Undirbúningurinn er búinn að taka langan tíma og loksins er verkefnið að klárast. Amma Lilla og afi Valdi komu bara í hvelli á þriðjudaginn til þess að sjá sýninguna hjá Hörpu. Halldóra Björg er búin að njóta þess mjög að hafa afa og ömmu hjá sér að leika við í veikindunum og við höfum notið þess líka alveg í botn. Við Valdi fórum á general æfingu og sáum síðan aðra söngkonu syngja sama hlutverk til að fá samanburð, það var mjög gaman. Síðan höfum bara verið að spássera um staðinn og upplifa hitann og rigninguna sem okkur er boðið uppá og fylgst með því að aðalsöngkonan taki engar pestir, hér er nóg af þeim. Ég er núna (á frumsýningardegi) með mökkstíflað nef, beinverki og hausverk, Halldóra Björg að ná sér og amma hnerrandi. Afi Valdi stendur eins og klettur upp úr mannhafinu heilbrigðið uppmálað og heldur verndarhendi yfir söngkonunni, sem hefur enn engan verk að kvarta yfir, ég hreinlega held hún sleppi. Hún má verða fársjúk á morgun þess vegna.

ég segi tu, tu við Hörpu í dag og óska henni til hamingju með fyrsta "stóra, hálfprófessíónal, erfiða" sviðshlutverkið sitt á erlendri grund.

Chao allir.

Afmæli, pakkarnir, rjupurnar, skiðin, solin og goða skapið.

2007-12-31T14:40:00.000Z

Gleðilegt nýtt ár allir saman, hér kemur "örlítil" samantekt á atburðum síðastliðna daga. Afmæli Halldóru Bjargar var stórfögnuður sem okkur fannst engann enda taka. Byrjaði viku fyrir settan afmælisdag með afmælisveislu fyrir íslensku vinina sem voru á leðinni heim, síðan tóku afmælispakkar að detta inn allstaðar að úr heiminum og héldu áfram að berast fram á Þorláksmessu. Alltaf þegar ég kom og sótti Halldóru Björgu í leikskólann spurði hún hvort hún ætti ekki líka afmæli í dag og hvort hún fengi ekki líka pakka í dag? Við þökkum öllum fyrir sem sendu henni pakka í afmælisgjöf. Við feðginin fórum síðan tvö til að kaupa jólatré fyrir fjölskylduna... þekkir einhver Grisvold familíjuna? Nei þetta var nebblega svoldið svipað. Við stóðum þarna hönd í hönd feðginin í jólatrésölunni og skoðuðum. Hér vantar sko ekki velvaxin jólatré, það er hægt að fá feit, stutt, mjó, löng, þétt, gisin, gleið og breið. Við settum fram kröfu um hátt, mjótt og jafnvaxið (með jöfnubili milli greina). Rétt áður en ég hafði sleppt orðinu var gæinn horfinn inn í "skóginn" og kominn út aftur með fullkomið og netpakkað tré... Við höfðum einmitt rekið augun í það og talið það hentugast ínn í innréttinguna í stofunni og í fullkomnu samræmi við stemmninguna sem við Harpa vorum að reyna að mynda, jólastemmninguna. það er nebblega hátt til lofts hjá okkur og þetta var bara svona einhver meðalhæð miðað við hin tréin. Ég greiddi uppsett verð fyrir rósmarínkvistinn og gerði mig líklegan til að taka´nn undir hendina... En HÚFFFH ! Þvílík þyngd á einu blómi... Nú sá ég að þetta yrði hugsanlega seinleg heimganga með jólatréð, Halldóru Björgu og "litla" jólatréið hennar. Við gengum af stað með áhyggjuhjartslátt og svitann lekandi niður hálsmálið. Hún með sitt einkatré og var ekki að valda því og ég með okkar stofustáss ... og var ekki að valda því heldur. Við komum, eftir dágóða stund og um 100 metra, að þéttpakkaðri göngugötunni, sjitt hér fær maður engann séns með jólatré, síminn hringdi. Ég svaraði og þá var Harpa og fílhraustur vinur okkar í næsta nágrenni. Ég kallaði neyðarkall. Harpa kom og tók litla tréið og leiddi litlu Björg og við Arnþór héldum á JÓLATRÉNU heim. Þegar heim kom reistum við það upp í stofunni og það passaði ekki inn..., toppurinn bognaði allur og ég varð að skera af honum. Ég notaði tækifærið og setti jólatoppinn á það því annars hefði ég ekki náð úr stól. Síðan mældi ég það og reisti. Nú er það komð upp og stendur í 3,08 metrum, ég skar þó af því u.þ.b. 40 cm !! Við Halldóra Björg skreyttum það saman með góðri hjálp frá mömmu en bara öðrumegin, því við áttum ekki nóg skraut, þó við hefðum keypt meira auka...
3.40m hátt jólatré er jafnstórt og venjulega stóð í horninu á kaupfélagsplaninu nóta bene !!

Síðan komu amma og afi með jólin með sér. Afi Valdi sendi jólin hingað út með afa Mumma, svo allt hér myndi bera hinn hátíðlega blæ íslenskra jóla og var þetta hin besta sending. Þegar svo mamma og pabbi opnuðu töskurnar lyktaði hér allt saman eins og inn í búri hjá ömmu Lillu, harðfiskfíla, parta og hangikjötsylmur, lykt af nýslátruðum rjúpum og laufabrauði, og örlítill nikkelkeimur af dósunum sem geymdu grænubaunirnar. Íslensku jólin voru komin til okkar. Mamma steikti rjúpurnar meðan pabbi reif niður harðfiskinn og chekkaði á pökkunum. Allir hressir. Eftir jólapakkaflóðið sem kemur okkur altaf jafnmikið á óvart þá var lagst í Gaur langt fram á nótt við undirleik Baggalúts, engin eru jólin án þeirra.

Á annan í jólum keyrðum við í smekkfullum BMW bílaleigubíl til Dodda og Þuríðar í Skihotel Speiereck til að spila okkar árlegu jólatónleika og fara á skíði. Við kíktum við í Obertauern og nutum lífsins. Við vorum dugleg að tæta á skíði í alveg hreint frábæru veðri og færi... það var hvoru tveggja æðislegt allann tímann. Maturinn hjá nýja kokkinum hennar Þuríðar var alveg frábær, svo/og hestaferðin í pritzhutte var líka meiriháttar skemmtileg, svo öll ferðin gekk alveg mjög vel upp.

Nú er að nálgast áramót og ég er á minni reglulegu "kálkúnavakt" því ég bað fólkið mitt að gefa mér stund einum með kalkúninum augnablik. Það er vegna þessa að kálkúnavaktina hef ég staðið frá unga aldri á heimili mínu, en það er sökum afmælis Möggu Einars og kann ég henni góðar þakkir fyrir að gefa mér mikilvægi gamlársdagseldamennskunnar með tímasetningunni á afmælisdegi sínum.

Við erum hér öll í glymrandi góðu ármótaskapi og ætlum að reyna að ná áramótaskaupinu á netinu í kvöld, kalkúnninn mallar í smjörinu inn í ofni á meðan salzburg kemur sér í stríðsbúninginn... (sjá færslu frá síðustu áramótum til útskýringa) og unglíngarnir klæðast camóflash. Gleðilegt ár allir og farið varlega.

NÝJAR MYNDIR Á MYNDASÍÐUNNI. CHAO. HALLI.

Vegna anna...

2007-12-15T10:58:00.000Z

Nei, maður segir ekki vegna Önnu í þeirri setningu sem ég vil hér skrifa. Vinsamlegast kallið fjölskylduna saman og lesið í jólastemmningu.

Vegna anna höfum við ekki séð okkur fært að skrifa jólakort í ár.
Okkur finnst það mjög miður þar sem við skemmtum okkur yfirleitt svo vel við þessar árlegu skriftir. Höfum við oftar en ekki skrifað hjartahlýjar jóla kveðjur eins og "gleðileg jól", "hafið það gott yfir hátíðirnar", "verið hress og ekkert stress" og fleira í þessum dúr. En núna, þar sem Harpa er á þrotlausum æfingum í skólanum og ég svona... að gera eitt og annað (venjuleg heimilisstörf) með námi og æfingum, þá höfum við ekki fundið tíma til að setja þessar stuttu, skemmtilegu jólakveðjur í kort og í póst.

Þannig að við höfum ákveðið að hlýja fjölskyldum okkar, vinum og öðrum þeim sem hér reka inn nefið til lesturs á þessum pistlum, um hjartaræturnar með óskum um

GLEÐILEG JÓL OG GOTT OG FARSÆLT KOMANDI NÝTT ÁR.
KÆRAR ÞAKKIR FYRIR SKEMMTILEGAR STUNDIR SEM VIÐ ÁTTUM SAMAN Á ÁRINU,
HÉR ÚTI OG HEIMA. ÞÖKKUM ÖLLUM ÞEIM FRÁBÆRU GESTUM SEM VÖLDU AÐ EYÐA HÉR FRÍINU SÍNU MEÐ OKKUR, OG ÖLLUM SEM SENDU OKKUR JÓLAKORT SÍÐASTA ÁR.

MEGA DÚNDUR STUÐKVEÐJUR (JÓLA AUÐVITAÐ) TIL ALLRA SEM UNNU MEÐ OKKUR MÚSÍK Á ÁRINU OG TIL ÞEIRRA SEM HAFA STUTT OKKUR Í NÁMINU OG RISA MEGA KLIKK JÓLAKVEÐJUR TIL ÞEIRRA SEM LEIFÐU OKKUR AÐ GISTA, LÁNUÐU OKKUR BÍLANA SÍNA OG GÁFU OKKUR AÐ BORÐA Í SUMAR ÞEGAR VIÐ KOMUM HEIM.

í lokin er hér stutt jóla vídejó af stelpunni okkar sem varð 4 ára í dag. Tíminn er fljótur að líða þegar maður er hress.
Vinsamlegast ýtið á hnappinn.

Adventupostur..

2007-12-02T20:06:00.000Z

Hin hátíðlega aðventa er byrjuð með sínum ógeðslegu skrímslum, hræðslu og ótta ! Já svoleiðis er það hér í Salzburg, borginni sem býður venjulega upp á leðurhósur, Heidi kjóla (Dirndl), klassíska tónlist og tísku áttunda áratugarins. Þá byrjar aðventan á því að Nikulás kemur í bæinn. Hann kemur með sinn stóra gilta staf og góða skapið, því hann er boðberi afls kaþólskrar trúar, góðmennsku og gylliboða, til að hrekja hin vondu öfl til síns heima yfir hátíðarnar. Hann er stór karl í bænum, með svaka hatt og yfirmáta rólegur, ákveðinn í að hópa saman þessum ófreskjum (yfirleitt í portinu fyrir aftan íbúðina okkar í miðbænum) og reka þær burt úr bænum. En eins og af vondum öflum má vænta eru þær alls ekki ánægðar með það og verða árásarfullar, hávaðasamar og hrikalegar saman komnar, þessar verur heita KRAMPÚSH !!! Og eru viðurstyggileg kvikindi ... Í dag fórum við á fund þessara óvætta.

Einhver undarleg löngun greip okkur Halldóru Björgu í vikunni til að hitta þessi svokölluðu illmenni. Við sem höfum margra ára reynslu af Grílu og Leppalúða (sem eru samanborið við þessi dýr óttalegir lúðar bæði tvö) töldum við okkur alveg nógu sjóuð til að heilsa upp á kvikindin. Ég spurði Halldóru Björgu oft hvað hún ætlaði að gera ef þær kæmu til okkar og byrjuðu að hræða okkur, öskra, svipa okkur og brjálast. Hún sagðist þá bara ætla að galdra þá burt með töfrastafnum sínum sem (orðrétt) TUFFAR glimmeri... En ég komst að því í dag að hann þurfti víst að kaupa dýrum dómi í dótabúðinni áður en við færum til fundar... svo ekki var hægt að tuffa neinu glimmeri á þessi óargardýr í dag, bara bíta á jaxlinn. Við fórum niður í port og biðum.... ætli þeir þori nokkuð að koma, sagði ég við Halldóru Björgu... hún sagði örugglega ekki, ég ætla að öskra á þá, síðan sagði hún með litlu, björtu, brothættu þriggja ára röddini sinni ... "vvvrrrruuuuu" .... Við biðum spennt .... þeir voru orðnir seinir, klukkan langt gengin sex, eru þessir menn ekki með klukku, hugsaði ég. En þá gerðist það... við heyrðum ógeðslega djúpan kúabjöllu hljóm, baunk, baunk og síðan sagði mamma "þeir eru að koma héðan líka" og gæsahúðin spratt út. Með dimma kúabjöllu hljómnum bárust skerandi vein kvikindanna, WWWRRRÖÖÖÖGGGRRRHHH, WWRRRAAMFFF, HRRRRÖÖGGHH, og þegar þeir birtust úr myrkrinu voru allar leiðir lokaðar heim. Hornin voru það fyrsta sem augað greindi, síðan loðinn og ógeðslegur feldurinn, síðan brennandi augun og þá fyrst greindu eyrun eitthvað sem skarst inn um æðaveggina. Þeir öskruðu, þeir hoppuðu, þeir slógu fólk með hölum sínum, þeir urruðu á lítil börn !!! Þeir voru ekki glaðir. Á eftir þeim rölti hinn hvíti maður, boðberi góðmennsku og gjafmildi. En helvítið rölti bara, og ég var búinn að reikna með að hann kæmi bara strax og bjargaði mér (sem hélt skíthræddur á stjörfu barninu í fanginu) og barninu úr þessum hroðalegu aðstæðum. Hann var bara eitthvað staulast með stafinn, bla, bla bla og við að skíta á okkur af hræðslu ! Komdu þér úr sporunum gamli durgur ! Komdu þessum helvítum í gröfina ! Síðan horfðum við á þá lemja fólk með svipum, öskra og hrista sig, en þegar þeir komu að okkur að skoða barnið í fanginu á mér var mér ekki sama og ekki HBH. En eftir nokkrar æfingar fékk ég Halldóru Björgu til að urra með mér á helvítið sem rak sitt skítuga tríni framan í okkar. Við sögðum saman UUURRRHHH þegar þeir komu. Eftir nokkra stund ákváðum við að nóg væri komið. Mamma var eftir og myndaði á fullu. Þegar við vorum komin inn í lyftuna heima sagði Halldóra Björg að hún vildi aldrei fara út aftur. Síðan varð það "ekki út á morgun" og rétt áður en hún sofnaði var hún farin að tala um það þegar hún urraði á krampússinn og hann fór í burtu rosa hræddur. Þetta var mjög skemmtilegur dagur, en það eru engar ýkjur að þessi kvikindi eru hrikalega ófrínileg og mjög hræðandi. Aðventan er byrjuð með sínum yndislegu kaþólsku hefðum, við reynum að læra og meta hefðir þess lands sem við búum í samt því að taka þátt í "helgiathöfnum" þeirra sem þessum.

Nú erum við að verða búin að skreyta og héðan í frá verða mjög mikið kristilegri hefðir uppi við. Kertljós, jólalög, kossar og hverabrauð ... (mér fannst bara hverabrauð passa en hér eru nottla engir hverir). Það kemur stöku sinnum fyrir að hér finnist smá hveralykt en þá er yfirleitt hægt að reka það til mín.

Með KRAMPÚSH kveðjum, Familien Von Salzach

Nýjar Krampusmyndir á myndasíðunni
!!

Sma frettir

2007-11-25T14:15:00.000Z

oh, það er gott að vera kominn heim. Ég var að vinna fyrir Dodda og Þurý í Skihotel Speiereck sem er að verða alveg rosalega flott íslenskt hótel í austurrískum stíl, í rólegu og fallegu fjalla þorpi. Þetta var síðasta vinnuferð mín fyrir "seasonið" og var það vel við hæfi að ég notaði sénsinn og fór á skíði í Obertauern á fimmtudag og síðan í Katsberg/Aineck á laugardaginn. Fimmtudagurinn var rosa fínn og þokkalegt færi en síðan kom föstudagurinn með rigningu og hita sem hélt síðan áfram á laugardaginn. Við familíjan drifum okkur samt á nýju skíðunum í fjallið til að prufa. Stelpurnar fóru sitthvora ferðina og ég fór fjórar... skíðin voru algerlega meiriháttar en færið algerlega ömurlegt... við komum okkur fyrir á bar og biðum eftir skutlinu. Síðan chilluðum við um kvöldið og drifum okkur til borgarinnar í dag. Það er gott að vera kominn heim. Snjórinn er samt farinn og allt blautt og leiðinlegt en það á að snjóa í byrjun vikunnar.

Vikan sem nú er að byrja er líka fyrsta vikan í nýju og breyttu fjölskyldu mynstri. Ég verð heimavinnandi. Ég verð sem sagt hálf húsmóðir þ.e. fer með Halldóru Björgu í leikskólann, sæki hana, tek til og geri mat. Og hálfur nemi, þ.e. á milli 9 og 3 stunda ég þýskunámið og æfi mig á kontrabassann, ásamt að taka tíma í hvoru tveggja.

Harpa er farin að þurfa að vera töluvert lengur í skólanum vegna æfinga á óperunni Dido & Eneas og því er þetta besta tilhögunin fyrir okkur. Jólamarkaðurinn er byrjaður í miðbænum og allt að detta í jólagírinn. Við verðum hér yfir jólin en mamma og pabbi ætla að koma til okkar og njóta þeirra með okkur hér, það verður mjög skemmtilegt og ætlum við að fara aðeins á skíði og allskonar vesin, en meira af því seinna.

Kv. Halli og H-fjölskyldan.

Konan farin og allt i volli.

2007-11-09T16:55:00.000Z

Harpa er farin frá mér, .. okkur, ... hún er í Frankfurt í mæðgnaferð og við rolumst hér tvo ein feðginin. Stólpi fjölskyldunnar hruninn í bili, regla og ýmsar venjur fjölskyldunnar eru gleymdar og allt á rúi og stúi ... Hún kemur heim á mánudaginn, örugglega hlaðin gjöfum og gleði. Hún sagði mér ekkert að hún vildi að ég tæki svolítið til, ætti ég að gera það? ... oh, afsakið mig, svona eru hugleiðingar einmanna fjölskylduföðurs í Salzburg...

Við Halldóra Björg ætlum að sofa út á morgun og fara síðan til fjalla í heita sundlaug, síðan ætlum við að reyna að hitta Önnu Birnu á sunnudaginn síðan bara ætlum við að hanga. Gönguferð uppá kappútzíner berg með plómu er líka í umræðunni.

Nýjar myndir á myndasíðunni, ég lenti í smá óhappi...

Sjáumst. HH-H.

Nog að brasa.

2007-11-03T10:23:00.000Z

Halldóra Björg hefur náð sér að mestu, aðeins smá hósti af og til, og farin aftur að stunda sitt nám í leikskólanum. Það var óneytanlega skrítið að heyra svona lítið sætt barn, með sitt síða ljósa hár hósta eins og 60 stórreykingamaður ... wwffrrrööhhh ... huu, huggghhrökk, hwrrrrrroccch ! En núna er það allt að baki. Guðrún Ása stórvinkona okkar og guðmóðir er hérna núna í heimsókn og höfum við notið þess mjög að hafa hana hjá okkur, en eins og oft finnst okkur tíminn of fljótur að líða, hún fer aftur á þríðjudaginn.

Ég er búinn að vera mjög iðinn við að fara á jazztónleika á árlegu jazzfestivali sem haldið er hér í borg. En í gær kom svolítið skondið fyrir. Ég keypti fullt af miðum á þessa hátíð fyrir löngu síðan og festi vel allar upplýsingar vel í minni og hef beðið spenntur síðan þá. í gær áttu sem sagt síðustu tónleikarnir að vera sem ég ætlaði á af þessum fyrirfram keyptu miðum, bassagúrúið Miroslav Vitous. Ég var buinn að bíða föstudagskvöldsins með óþreyju alla vikuna, enda einn af stóru gæjunum á hátíðinni og plataði með mér nokkra unga menn til að upplifa snilldina. í gærkveldi rauk ég út af hálfri jazzæfingu til að vera kominn á góðum tíma fyrir almennileg sæti, náði í strákana í leigubílnum og brunaði upp eftir í Stiegl Brauwelt þar sem tónleikarnir voru. Við komum snemma keyptum okkur bjór, SÝNDUM MIÐANA, gengum inn og fengum okkur sæti ... á besta stað. Mér fannst nú strax eitthvað bogið við þetta allt saman, engin sérstök bassastæða eða nokkur annar bassagír sjáanlegur, ég fór að hugsa hvort það væri bakvið píanóið eða hvort hann notaði bara staight line í kerfið og síðan mónitor á sviðinu ... Síðan kom kynnirinn og bauð alla velkomna, eftir langa tölu um hátíðina, fráhvarf listamanna, reddingar og styrktaraðila, mynnti hann sérstaklega á Miroslav tónleikana daginn eftir á þessu samam sviði !! Ég vissi ekkert hvað við vorum komnir að sjá eða hvað hefði oldið þessu svakalega skammhlaupi í höfði mínu. Þarna var ég kominn með afrifinn/notaðann miða á vitlaua tónleika og með þrjá unga menn með mér í eftirdragi að sjá bara eitthvað. Á sviði gengu síðan þrír rosknir menn, um leið og ég sá að þeir voru svartir léttir mér mjög því þeir spila oftast nær góðan jazz, en endalaust klarínett sóló með píanó og trommu undirleik var ekki að falla þægilega í okkar eyru. Ábyggilega hinn vænsti maður hann Don Byron og mikill snillingur á klarinettið en ekki fyrir okkur, hipp og kúl íslenska tónlistarstráka, við fórum í miðju setti. Á morgun er sem sagt Miroslav Vitous quartettinn og ég fer einn og fer héðan í frá alltaf einn á jazz tónleika á þessarri hátíð, því mér tókst það líka í fyrra að draga menn með mér á drepleiðinlega tónleika. Fyrirgefið allir saman.

Harpa, Guðrún Ása og bumban fóru í hellpark í dag og við Halldóra Björg erum á leið á hljómstrængu með pólsk/íslenska ríkjasambandinu a.k.a. Miriams acoustic quartett á eftir, síðan íslendinga partý í kvöld.

Bestu kveðjur Familien Von Salzach, Harald.

Lazarus bloggar

2007-10-28T18:04:00.000Z

Eða allavega talsmaður Lazarusar þar sem hún kann ekki að skrifa. Halldóra Björg er sem sagt búin að vera með töluverðan næturhita í fimm daga og heldur áfram.. Við fórum til læknis í dag og vorum við þar frá 11 til 3, hann skoðaði Halldóru Björgu hátt og lágt, hlustaði, pissupróf og síðan blóðprufa ... Hún stóð sig eins og hetja, eða alveg þar til það leið yfir hana ... (just like daddy) Við eigum að fara aftur í skoðun á morgun ... Hann segir að hún gæti verið með berkju eða lungnabólgu greyið. Hún fékk fullt af allskyns meðulum til að snæða. Læknirinn spurði okkur hvort hún hefði verið með einhvern hita á daginn og við héldum svo ekki vera, því hún væri alltaf svo hress á daginn, hann bað okkur að þess vegna að mæla hana í dag. Strax eftir kvöldæfingarnar sínar, danz, hopp, kitl og hlaup, ákváðum við að mæla hana, þó greinilegt væri að hún væri ekki með hita, bara fyrir lækninn. Í sínu allra hressasta formi var Halldóra Björg með rúmlega 38° hita ! Þannig að ég hugsa að hún hafi örugglega verið með hita líka á daginn, þrátt fyrir hressleikann.

Við ætlum að fara aftur með hana til læknis kl 8 í fyrramálið og þá finna þeir ábyggilega eitthvað út úr þessu og allt verður í lagi stuttu seinna.

Bestu kveðjur Lazarus.

Huggulegheit...

2007-10-21T10:05:00.001Z

Það er óhætt að segja að það sé huggulegt í Salzburg núna, snjókoma og milt veður. Við mæðgur erum einar heima og búnar að vera yfir helgina. Við höfum haft það ofsalega gott, bakað súkkulaðiköku og tekið á móti gestum.
Það er rosa mikið að gera í skólanum núna og ekkert gefið eftir. Ég er að komast inn í þetta allt saman en þetta er óneytanlega mikil breyting frá hinu rólega lífi í einkanáminu. Þetta er allt rosalega spennandi og skemmtilegt og helgarnar notaðar í rólegheit og æfingar. Það er gaman frá því að segja að einmitt í þessu augnabliki á meðan ég skrifa þetta horfir Halldóra Björg dolfallin á sjónvarpið og syngur og dansar við "bayerische folkmusik diskoremix" eitthvað... Þetta er algerlega hræðilegt sjónvarpsefni þar sem hinir ýmsu tónlistarmenn stíga á svið og syngja og dansa fyrir fullum sal af fólki sem klappar í takt. Það besta við þetta er að þetta er ekki grín... Þetta finnst dóttur minni algerlega meiriháttar en hún er samt frekar leið á köllunum sem eru oftast komnir vel yfir miðjan aldur og vel brúnir, sem er gott. Hún er hrifnari af konunum í fallegu kjólunum, með varalitinn og fallega breiða brosið. Þess ber að geta að auðvitað er þetta allt mæmað ! Ég hugsa stundum "á ég að slökkva á þessu???" en hey komm on, hvort er betra, þetta eða Söngvaborg ! Ég veit hvað mér finnst, þetta er þó allavega ekta !
Við mæðgur erum að spá í að fara út í snjóinn núna og dúlla okkur meira.
Við kveðjum í bili

Harpa og HBH

litlar frettir eru frasagnarverðari en engar.

2007-10-19T17:02:00.000Z

Af okkur eru engar fréttir nema þær helstar að allt gengur okkur í haginn, fyrir utan einstaka skakkaföll í matargerð eða öðrum einföldum athöfnum hins venjulega lífs. Halldóra Björg þýddi fyrir okkur fyrstu þýsku setninguna á matsölustað um daginn, þegar þjónninn sagði eitthvað í löngu máli um matinn, sem hvorugt okkar skildi. Ég spurði Hörpu hvort hún skildi það sem þjónninn hafði sagt og þegar Harpa hafði svarað að það hefði nú verið alger ógerningur að skilja nokkuð vegna slælegs framburðar eða framadi mállísku sagði Halldóra Björg okkur hvað þjónninn hefði sagt meðan hún horfði ofan í borðið og hélt áfram að dunda sér. Okkur fannst það að sjálfsögðu alveg ótrúlega mikil tilviljun að barnið hefði rambað á mjög líklega tilgátu að því sem þjónninn hefði sagt.
Ég byrja í nýrri hljómsveit á mánudaginn með þýskum "lyriker" sem hefur samið tónlist við nokkra texta sína og er að mynda band til að flytja það efni. Síðan er hugsanlegt spunasamstarf milli mín og harpsicord (sembal) leikara sem býr í næstu íbúð, það er mjög spennandi en er algerlega á frumstigi enn og ætti því ekki að taka sem einhverju sem örugglega verður. Harpa er að læra á fullu núna því mikið er að gera í skólanum, læra tvö full hlutverk ásamt að sitja hina ýmsustu kúrsa, mikið stuð.

Ég er að fra núna til Dodda og Þuríðar í skihotel speiereck að vinna og skoða skíðabrekkurnar fyrir komandi vetur.

Sem sagt engar féttir nema þær að það eru nýjar myndir á myndó.

Vonandi gerist eitthvað fyrir næstu skrif, gúdd bæ!!!

Hæ ho, við erum her enn og hvergi nærri hætt !

2007-10-08T17:24:00.000Z

Við tókum á móti Hauki bróðir og Rannveigu unnustu hans daginn eftir að við komum úr óperunni í Vín. Sú ferð var algerlega, gjörsamlega frábær upplifun (fyrsta ferð greinarhöfundar í óperuhús). Við sáum hina frönsku óperu Werther með æðisgengnum söngvurum og rosalega góðri hljómsveit, allt undir frábærri stjórn, í ótrúlega vel hönnuðu tónlistarhúsi. Við sátum í bestu fáanlegu sætunum úr næst ódýrasta verðflokknum af fimm, á fjórðu hæð, beint framan við sviðið. Hljómurinn skilaði sér svo ótrúlega vel að ég á ekki enn til orð til að lýsa því, má ekki gleymast að hljómsveitin spilar úr gryfju framan við sviðið svo aðeins helmingur áhorfenda sér alla hljómsveitina, en þaðan sem við sátum gátum við greint einstaka hljóðfæri úr bandinu og líka þegar einstaka selló spilaði pí,pí,pí, píanó veikt í dramatískustu köflunum og leikararnir hvísluðu hvor að öðrum ástarorð á dauðastundu, þá var eins og við værum bara á sviðinu. Mér fannst þetta stórkostleg stund og er alveg öruggt að ég mun fara aftur.

Sorry, Harpa var að segja mér að ég var víst búinn að blogga um óperuferðina.... mér fannst þetta líka eitthvað kunnulegt.

næsta mál. Haukur og Rannveig komu og við höfðum það rosalega næs. Ég var því miður að vinna alla vikuna sem þau voru en náði þó oftast að borða með þeim og dreypa á guðaveigum á kvöldin. Þau versluðu hellíng í uppáhalds verslunarmiðstöðinni okkar, HELLPARK, og HogM og gerðu hér marga svaka góða díla. Haukur kom uppklæddur á hverjum degi innan úr stofunni og tók á móti mér í forstofunni alveg glimrandi i fínn. Á föstudeginum bauð ég þeim í ævintýrareisu upp á Untersberg sem var rosalega gaman og spennandi og á laugardeginum fórum við í húsaskoðunarferð og rúnt um sveitahéruð hér í kring, lentum í lúðrasveitar-partýi í Abtenau og enduðum í heimsókn hjá Dodda og Þurý og fórum út að borða með þeim hjá Dönunum í St.Michael og brenndum síðan í bæinn. Daginn eftir fórum við öll saman út að borða á Stiftskeller st.Peter sem getið er fyrst í rituðum gögnum árið 802, nei, nei ... ekki 1802 heldur er fyrsta færslan hárrétt 802. Og hefur þessi klaustursmatsstaður verið rekin síðan þá. Og eru ótal þjóðsögur um merkismenn sem komu og átu þar og tóku veigamiklar ákvarðanir fyrir heimsbyggðina, einnig eiga margar merkar sögur, frægra rithöfunda, að hafa að megninu til verið skrifaðar þar og flestar bestu hugmynda Leonardos Da Vinci að hafa fæðst þar, yfir soðnu súrkáli og brauðknödel eða hinum eldgamla ilmjúka nockerl haug. Það er auðvelt að ljúga upp þjóðsögur sem eiga að vera sannar og hafa gerst fyrir 1200 árum. Morguninn eftir flugu þau á braut.

Daginn eftir komu þær mæðgur Júlía og Elísabet í viku heimsókn og eins og áður var ég einhverstaðar á flandri með pensil í hönd fram á kvöld. En áttum við þó saman þægilegar, rólegar stundir í stofunni eftir að vinnu lauk. Júlía og Elísabet notuðu tímann hér eins og fyrirrennarar þeirra í Hellpark og HogM, en bættu þó nokkuð um betur og ferðuðust til Þýskalands til innkaupa. Halldóru Björgu fannst rosa skemmtilegt að fá stóra frænku í heimsókn til að leika við og sýna staðinn sinn. Hún naut þess vel að hafa þær mæðgur hér hjá sér. Stelpurnar áttu sérstaklega skemmtilegan dag í Munchen á meðan ég var í miðbæ Vínarborgar að sparsla og splæsa, hinn besti dagur hjá stelpunum. Síðan fórum við í sund til Golling og í dýragarðinn ásamt því að nota helgina vel til afslappelsis og yndislegheita. Tíminn leið hratt og nutum við gestana vel þó þreyta og stress hafi verið farin að hrjá okkur og vonum við að allir hafi notið stundarinnar.

Nú eftir að gestirnir hurfu á brott byrjaði skólinn á fullu hjá Hörpu þó undir nokkuð skrítnum formerkjum og nám hjá mér líka. Nú er sem sagt allt komið á bullandi ferð hér í námi og vinnu og stuði. Þess má geta að ég verð hugsanlega sendur til London í 8 daga um miðjan næsta mánuð til gólfgerðar fyrir Swarofskí og jafnvel til Barselóna í jafnmarga daga fljótlega eftir áramót til sömu erindagjörða. Jamm vinnan er öll að koma til eftir að ég byrjaði að tala smá þýsku og ég er farinn að fá mjög skemmtileg verkefni og smá ábyrgð. Það gæti einnig verið að detta inn eitt og eitt borgað jazzgigg hjá mér, eftir læknagigg sem ég tók með Peter og Peter um daginn í húsi Salzburger Nachrichten.

Meiri fréttir seinna þegar eitthvað er að frétta.
P.s. Harpa kemur mjög vel undan sumri þó lítið hafi hún sungið klassískt í sumar. Kennararnir segja hana í góðu formi og hún er jákvæð, bjartsýn og full tilhlökkunar fyrir vetrinum.

Servús, grus dich, Halli og fjölsk.

Gestir fra Herlev og operuferð til Vinar.

2007-09-18T16:07:00.000Z

Við fengum mjög skemmtilega heimsókn frá Danmörku í síðustu viku. Doddi, Valgerður og Sylvía komu með góða skapið og gubbuna. Ég var að vinna á daginn sem var pínu fúlt en hitti þau svo á kvöldin í góðu yfirlæti Hörpu minnar og var það rosa næs, alltaf heitur ylmandi matur, allir kátir. Stelpurnar litlu náðu rosalega vel saman og áttu mörg frábær móment. Við Doddi notuðum kvöldin saman til drykkju eins og gengur (soleiðis gera strákar sko) og röltum í regninu. Eitt kvöldið enduðum við uppá fjalli, hérna beint fyrir ofan Linzergasse og annað kvöldið á Jazzklúbbnum mínum þar sem við heyrðum eiginlega ekki neitt fyrir skvaldri og glasa glamri og enduðum bara á hinu margrómaða "Shakespeare" listakaffi. En það var einmitt þar sem hinn þaulreyndi atvinnumálari fékk hreinlega gubbupest af litavali staðarhaldara og náði sér ekki fyrr en nokkrum dögum seinna, ældi alla nóttina. Ég hins vegar er orðinn ónæmari fyrir þessum hörmulega innanhúslita stíl og slapp við veikina. Á fimmtudegi voru frídagar þeirra taldir hér í Salzburg og þurftu þau frá að hverfa til vinnu og venjulegs lífs í Herlev. Á sama degi mætti ég til vinnu um morguninn í Hallein, (hálftíma fyrir utan Salzburg) og var rakleiðis sendur til Vínar að vinna í einn dag, en þangað eru 4 klukkutímar í keyrslu frá Hallein. Skemmtileg tilviljun því við Harpa vorum einmitt á leiðinni þangað um helgina að endurnýja góð kynni okkar af borginni frá 2002, til að á fara á óperusýningu.
Óperuferðin
Sunnudagurinn vakti okkur snemma, kirkjuklukkurnar lömdu bjölluhljómnum ákveðið í hlustir okkar, við spruttum á fætur og Guðrún vinkona kom til að taka við Halldóru Björgu í tvo daga. Við fórum í lest til Vínar og á ágætt hótel í úthverfi Vínar, síðan fórum við á Japanskan veitingastað klukkan fimm og tókum svona "wild ride" á matseðlinum sem var rosalega skemmtilegt. Við smellhittum á veitingastað rétt við torgið kringum Staatsoper, þjónustan var frábær og maturinn líka. Við fengum Miso súpur, skrítinn fisk, andakjöt, steiktan þara, sushi og tofu. Ég get mælt með öllu sem við fengum nema ... Ígulkerja súshjí... það er svona brún búðíngsleðja sem vafið er inn í nori blað, þjónninn sagði að japanir trúðu því að það hjálpaði til við kynlífið... Allt svona skrítið á að hjálpa til við kynlífið í japan, það er ekki eins og þessir japanir þurfi neina hjálp í því, rosa fjölgun alltaf þar. Ekki mælum við heldur með rauðu risahrognunum sem voru líka vafin í Nori blöð og eitt hrogn var eins og ein lýsis perla og nákvæmlega eins á bragðið, allt annað frábært. Við að sjálfsögðu þurftum að hlaupa á óperuna alveg við það að verða of sein. Við höfðum 8 mínútur að finna sætið sem er fínn tími fyrir sætisleit í bíóinu á Blönduósi en í Staatsoper í Vín í fyrsta skipti telst það stuttur tími eiginlega ógjörningur. En með okkar einstöku lagni, hlaupum og stressi tókst okkur að komast í frábæru sætin okkar á fjórðu hæð, fremst á svölum, beint gegnt sviðinu. Sýningin byrjaði þegar við settumst, keyptum ekki litla gullna óperu kíkinn fyrr en í fyrsta hléi. Sýningin var "Werther" eftir Jules Massenet og var mín fyrsta óperusýning, Þetta var STÓRKOSTLEGT, algerlega frábær upplifun og segi ég það núna að ég er opinberlega orðinn áhugamaður um óperur og óperusýningar. Þetta er algerlega ólýsanleg upplifun líkt og þegar maður fer á Napalm death í stuttbuxum og gleymir sér. Ólýsanlegt.
Núna erum við að fá nýja gesti, Haukur og Rannveig koma í kvöld og við hlökkum mikið til, alveg brjálað plan framundan...

Nyjar myndir á myndasíðunni.

Bæjó.

enn rignir og rett að koma gestir.

2007-09-08T17:36:00.000Z

Já, hér er allt að flæða yfir og Salzach rennur hér í gegn á fullum krafti, rífur með sér tré og gras og alls kyns drasl og fleytir niður til sjávar. Það er óneytanlega mikilfengleg sjón að sjá svo vatnsmikið fljót, allt mórautt og grátt þjóta framhjá með skvettum, öldugangi og hávaða, sem venjulega hríslast framhjá með þægilegu gutlandi hljóði, blágrænt og rólegt. Hér eru vatnskaða fréttir í útvarpinu og vegum lokað hingað og þangað um Austurríki. Vonandi fer þessu vatnsveðri að linna þar sem Sylvía, Doddi og Valgerður ætla að koma á mánudaginn, það verður stuð.

Við fórum í Europark eða HELLpark eins og við köllum það í dag. Ég fór að reyna að finna einhverja skjíðajakka á "inventurabverkauf" lagerútsölu sem ég gæti keypt mér fyrir allann peninginn sem ég fékk í þrítugsammælisgjöf frá fólkinu mínu á ísl. Ég fann ekkert, síðan fórum við í IKEA að kaupa stóla fyrir gestina og eitthvað meira drasl, þið vitið öll hvernig þessar IKEA ferðir enda. Á að kaupa eitthvað eitt (sem yfirleitt er ekki til en væntanlegt) og endað á að kaupa allskonar dót sem er algerlega nauðsynlegt og á alveg ótrúlega góðu sænsku verði, sjitt hvað maður lætur alltaf plata sig. Eftir þetta ákváðum við að dröslast aftur í HELLpark til að fá okkur að borða, ég valdi hinn austurríska Rashhofer´s eða eitthvað svoleiðis. Dauðsvöng og pirruð fórum við og fengum okkur sæti innan um sísvælandi, sítt að aftan, yfirvaraskeggs almúgafólk og ég pantaði mér BJÓR og NAUTASTEIK. Steikin kemur á borðið eftir 1-2 mínútur (tímann sem það tekur að ganga frá borðinu, inn í eldhús og til baka) þó það væri brjálað að gera, sneitt, grátt, rennblautt og bragðlaust. Sem sagt soðið í potti í sneiðum og veitt upp úr við hverja pöntun með gataausu.
Þó diskurinn flyti í vatni þvældi ég mér í gegnum matinn (þetta var nú steik) með fullt af salti og pipar, því það var bara soðið, ekkert bragð. Þegar ég var spurður hvernig smakkaðist, sagði ég að það hafi ekki verið neitt sérstaklega gott og afþakkaði boð um eitthvað annað af matseðlinum og nennti engu veseni, enda búinn með megnið af matnum. Eftir um hálfan bjór, tók ég að stara ofan í hann eins og einmana róni á Manhattan í mynd eftir Woddy Allen og hvað er þetta? .... eridda .. ? ... ha? .. Dsjíses, Harpa sjáðudda ! ... þetta er ótrúlegt. Harpa leit ofan í brjórglasið mitt og starði lengi ... hvað ... dsjíses er þetta eldspíta? "já" sagði ég "brunnin eldspíta" Glæsilegt! nú var hungrið farið fyrir ógleði af soðnu nautakjöti og bjórþorstinn farinn fyrir lífrænt ræktaðan eplasafa eða bara kranavatnslöngun, mikill djöfulsins bömmer. Ég kallaði á þjóninn og sagði að þetta væri í fyrsta skipti sem ég sæji bjórinn borinn svona fram og spurði hvort þetta væri venjan og heimtaði "angebot" (tilboð, kannski ekki nógu gott orð). Hann sagði þetta ekki venju og baðst ofboðslega afsökunar og þegar við gerðum upp sá ég að ég fékk bjórinn OG eldspítuna fría. Mér fannst í raun eins og mér hefði verið misþyrmt eða niðurlægður og vildi bara komast út. Því borgaði ég bara og rauk út í rigninguna meðan stelpurnar fóru aðeins meira að versla.

Eftir þetta gat ég bara ekki verið neinsstaðar inni, mér leið eins og soðið nautakjöt og eldspíta í bjór, svo ég ákvað að fara til Þýskalands í innkaupaferð. Við fórum til Freilassing (15-20 mín í strætó) og gerðum innkaup. Þar komumst við að því að í Þýskalandi kostar allt um það bil eina evru og oftast verðsett í sentum !! kippan kostar meira að segja svipað og bjórinn hér. (Alltaf er maður að græða) Við keyptum rosalega inn fyrir vikuna og ákváðum að þetta þyrfti að vera gert tvisvar í mánuði, allavega, þvílíkur var sparnaðurinn.

Nú erum við komin heim og vorum að spæna í okkur bestu fiskisúpu sem hvort okkar hefur smakkað, hún var æði. Ég hef bæði náð bragðinu, og lyktinni úr vitum mínum af þessari soðnu nautasteik sem jafnvel SuðuSigfús hefði fúlsað við og er allur að komast í rétt lag. Takk fyrir lesturinn og látið vita hver þið erum, okkur finnst það svo gaman. Sí ja.

Soðin nautalund með koltvíoxíðs brunabragðs, nýbrugguðum bjór í reykmettuðu, röku og svitafýlu andrúmslofti.

Rigning, rigning og svo meiri rigning...

2007-09-05T05:40:00.001Z

Já það er óhætt að segja að það sé blautt í Salzburg þessa dagana. Það rignir stöðugt og það ekkert smá. Ég held svei mér þá að það sé komið haust því að ég sá fyrsta snjóinn í fjöllunum í gær. Já já maður stjórnar þessu víst ekki þó svo ég væri alveg til í að hafa sumarið aðeins lengur...
Nóg um veðrið þó að ég sé góð í þeirri umræðu... :)
Nú er Halli kominn heim frá Lungau og er farinn að vinna fyrir fyrirtækið hér í Salzburg. Hann varð nú bara frekar hissa fyrsta vinnudaginn sinn eftir dágott hlé ( tveggja mánaða hlé ). Fólkið var svo ánægt að sjá hann að þau flissuðu bara og töluðu ekki um annað en hvað væri frábært að hann væri kominn aftur. Ég held að hann hafi bara farið hjá sér :) Annars er hann að vinna ansi mikið núna en er búinn að semja um fjögurra daga vinnuviku þ.e.a.s frí á mánudögum þar sem hann getur tekið bassatíma og þýskutíma. Hann er kominn með bassakennara sem er einn besti jazz bassaleikarinn á þessu svæði þannig að þetta lítur allt saman vel út fyrir minn mann. Það ískrar í honum af tilhlökkun... :)
Giggið mitt 1. september gekk bara alveg ágætlega. Þeir sem þekkja mig geta ímyndað sér að ég var ferlega nervus að hitta þetta lið sem var að spila og syngja með mér því að það var einungis æft klukkutíma fyrir flutning og rennt einu sinni fyrir hvert verk. Auðvitað varð þetta svo allt í lagi og alveg hreint hrikalega gaman að syngja með svo góðu fólki. Hljóðfæraleikararnir voru meðlimir úr Mozarteum Orchestra þannig að þetta var ekkert slor. Núna er ég bara að undirbúa komu gestanna hingað í rigninguna ( vona reyndar að hlé verði gert á rigningu ). Hlakka til að fá alla hingað en það verður margt um manninn í september á Linzergasse. Doddi, Valgerður og Sylvía ríða á vaðið og koma 10. sept og verða í fjóra daga. Eftir það skellum við hjónakornin okkur á óperusýningu í Vín og þegar við komum aftur mæta Haukur og Rannveig og svo þegar þau fara koma mæðgurnar Júlía og Elísabet. Okkur finnst gott að hafa gesti :)
Eftir gestatörn byrja ég svo í skólanum og þá er víst ekkert gefið eftir því að ég er svo heppin að hafa verið valin í að syngja aðalhlutverkið, í óperunni Dido og Aeneas eftir Purcell, í óperudeildinni í skólanum í vetur. Mér skilst að æfingar hefjist strax í október þannig að þá þýðir ekkert slór.
Halldóra Björg er alltaf bara eins og prinsessa blessað barnið :) Það gengur allt mjög vel hjá henni í leikskólanum, farin að skrifa nokkra stafi og svo stefni ég á að setja hana í barnakór núna þegar starfið byrjar aftur :) Það verður nú að segjast eins og er að blessað barnið hefur ekki mikið lag en það vonandi kemur... :)

Jæja þetta er nóg raus í bili frá húsfreyjunni
Bið að heilsa

Harpa

Rett kominn og er að fara aftur

2007-08-27T08:11:00.000Z

Jamm, ég fór að hitta Gönza í Danskalandinu í síðustu viku. Ætlaði nú að vera hjá honum í nokkrar nætur, skoða grísinn og fara á þrassmetaltónleika en skipulagið breyttist aðeins og ég hékk aðallega bara í hamburg, sem er frábær borg. Ég var búinn að kaupa miða til Hamburgar á mánudag og til baka á föstudag (það var svo ódýrt að fljúga þangað, og ég vissi ekki nákvæmlega hvar borgin er miðað við Kolding þangað sem ég var að fara) og þar sem upprunalegi transportinn á milli Hamburgar og Kolding breyttist varð ég að gista tvær nætur í Hamburg. Ég ákvað þá að kippa Peter píanista með mér þangað og við bættum við einni nótt í gistingu, þannig að ég gisti bara eina nótt í Horsens. Mér til mikillar vonbrigða var nýi grísinn, hann Viktor Davíð Guðmundsson, ekki heima og ekki til sýningar alla vikuna.
Við Peter krúsuðum um Hamburg og komum okkur haganlega fyrir á mjög ódýru hóteli, við minnst spennandi götu borgarinnar. Ég geri ráð fyrir að rónum, dópsölum, dópistum og gleðikonum hafi verið úthlutuð þessi gata til athafna sinna, það er SÖLU af ýmsu tagi. Búðirnar við götuna buðu ANNAÐ HVORT upp á stolna hluti, gebraught heimilistæki, gebraught síma, gebraught saumvélar eða annað sem gebraught var (gebraught=notað) eða kynlífstengda afþreyingu af öllu tagi (dvd, dvd sýningar, lifandi sýningar án þáttöku og lifandi með þáttöku) sem sagt alger horror gata og ég með mitt stóra hjarta (á leiðinni á metal tónleika í Danmörku) gekk götuna endilanga í miðju með hjartað í buxunum og fullur meðaumkvunnar og ógeðis. Hótelið var augljóslega einnig notað af kaupakonum götunnar við vinnu sína, ásamt venjulegu fólki sem horfði í aurinn, eins og við. Herbergin voru afar smá, löng og mjó, rétt svo að einfalt 90 cm rúm kæmist þar fyrir, og 30 cm betur á breiddina. En herbergið, rúmfötin og klósettið var allt hið snyrtilegasta og vel þrifið, annars hefðum við farið á annað hótel, þar sem maður þurfti að borga í reiðufé fyrir hverja nótt sem maður gisti hvort eð var. Við enda götunnar fundum við algerlega frábæran Íranskan stað, þar sem allt var eftir hefðinni. Fólk sat á teppalögðum trépöllum á gólfinu með matinn fyrir framan sig og einungis var einn matseðill á þýsku á móti örugglega 50 á írönsku, einnig voru veggir skreyttir með tilvitnunum á Írönsku og bara borð fyrir um það bil 10 manns. Staðurinn er á stærð við alla íbúðina okkar í Bugðulæk, fólk bara situr ekki við borð og drekkur ekki vín. Það vara bara hægt að fá íranska drykki úr rjóma, jógúrti og mjólk ásamt kranavatni að drekka. -Maturinn var ROSALEGA GÓÐUR og frekar ódýr.
Daginn eftir hélt ég til Kolding í Danmörku, hvar sem það nú er, til að fara að sjá metalsveitina TESTAMENT með Gönza. Ég hlunkaðist í fimm klukkutíma til Kolding frá Hamburg, aðeins lengra en mínar upplýsingar gáfu uppi, en skítt með það. Kom til Kolding og fékk mér Pizzu ásamt hinum 10-12 íslendingunum sem þar sátu og átu. Hvar er eiginlega Kolding og hvað er það? Hvað dregur ykkur hingað segi ég. "Jú þetta er Danmörk með alla sína fínu skóla og við búm hér!, í öllum dönskum þorpum búa rosamargir íslendinga sko..." Key, sagði ég og hélt áfram að borða. Gönzi og strákarnir komu og við fórum á tónleikana sem voru frábærir. Við G ætluðum að starta Moshpitt á tónleikunum en enginn var til í það.. "hér er aldrei neinn pittur" sagði G. Við fórum til Horsens eftir tónleikana og ég hlunkaðist í aðra 5 tíma aftur til Hamm daginn eftir. Við Peter sigldum um Hamm og röltum um allt, borðuðum helling af góðum mat, fórum á flugeldafestival og drukkum Mojito.
Það var gott að koma heim til stelpnanna minna eftir vinnutörn í Lungau og þessa Hammburgarferð, við nutum helgarinnar saman, æfðum okkur á hjólið, lágum í leti og chilluðum saman, þar til í gær.
Eftir góðan dag í hjólaæfingabúðum og á leikvellinum ákváðum við fjölskyldan að prófa indverskan veitingastað hér í nágrenninu... Við fengum okkur sæti og skildum lítið sem ekkert í matseðlinum, en völdum okkur eftir uppröðun stafana í nafni réttana sem við fundum og pöntuðum. Þegar Harpa nefndi sinn rétt á nafn greip þjónninn andann á lofti og hvíslaði kurteist en ákveðið á þýsku ... Das ist sharf... (...þetta er sterkt...) og Harpan mín spurði með fallega hvíta, ferska hörundið sitt "er þetta nokkuð svo sterkt?" Hann með sitt yndverska sólbakaða svarta hörund, sín djúpu svörtu augu og sitt eldheita brennandi blóð svaraði "nei kannski ekki" Hún fékk sinn rétt, og ég fékk minn. Hennar kjúklingur á beini, minn lambakjöt eldað á prjóni með múskati og kúmeni. Þegar Harpa leit á réttinn sinn, leit hann alsaklaus út, hún byrjaði að tína af beinunum kjötið og væta það vel í rauðukarrý sósunni sem kjötið kom í. Við fyrsta bita gerðist eitthvað, Hún roðnaði, fölnaði, hóstaði og hló... og sagði að þetta væri soldið sterkt og fékk sér meira. Þar sem ég sat á móti henni sá ég hvernig hörund hennar tók stöðugum litabreytingum, hvítt, rautt, bleikt, grátt... það var eins og líkaminn væri að reyna öll sín ensím og tæki og tól til að kæla þessa skyndilegu hitaaukningu. Ég sá líka þegar svitaperlurnar spruttu fram á enninu á henni, undir augunum, hálsinum og á brjóstinu. Eftir um hálfan skammt þá byrjaði hún að dofna í munninum og hætti að tala skýrt, en ég náði því þó þegar hún sagði að henni væri líka farið að verkja í tennurnar af sterkju. Minn réttur var líka sterkur en fyrir hana var það bara svalandi að fá einn og einn bita hjá mér. Til sönnunarfærslu á máli mínu má taka það fram að Harpa sem drekkur yfirleitt ekki bjór mað mat drakk sem nemur 2 stórum bjórum með þessum annars afar smá kjúklingarétti. Hún kláraði og við fórum heim, hún hélt áfram að drekka þar svalandi og það er rétt núna sem líkaminn er að taka á sig hinn rétta fölbleika, íslenska húðlit aftur.
Ég ætla ekki að hafa þetta lengra í bili en ég er að fara aftur til Dodda og Þuríðar í lungau að vinna í eina viku, nýjar myndir á myndasíðunni, CHAO !

P.s ef inderji í matsölu segir að eitthvað sé sterkt að fyrra bragði, hlustið á manninn og takið ábendingunni, og ef þið skiljið ekki matseðilinn, leitið ráða.)

Afslappað i Salz...

2007-08-22T07:39:00.001Z

Jæja það verður nú að segjast eins og er að það er eitthvað sorglega lítið að gera hjá okkur í augnablikinu. Ég (húsfrúin) er að reyna að ná úr mér fjandans kvefpest sem ætlar samt engan endi að taka. Þetta væri í lagi ef ég væri ekki að syngja ansi strembið verk þann 1. sept... :/ Þetta fer vonandi að molna úr mér :)
Heyrðu það er náttúrulega smá frétt.... Stórsöngkonan og ofurskvísan Renée Fleming heiðraði okkur Salzborgara með nærveru sinni um síðustu helgi. Við fjölskyldan fórum og hittum hana í geilsadiskabúinni hér niðri í bæ og fengum hana til að árita nokkra diska fyrir okkur. Húsfrúin stóð sem frosin mest allan tímann á meðan HBH heillaði drottninguna upp úr skónum, að sjálfsögðu. Þetta var mjög skemmtilegt og ekki á hverjum degi sem maður hittir svona dívu.... Allavega þá ætlaði ég að tékka á miðum á konsertinn sem átti að vera á mánudaginn... jú jú það voru til nokkrir miðar Á TUTTUGU ÞÚSUND !!! Ég þakkaði pent fyrir og bölvaði í hljóði, ákvað að hlusta bara á diskinn og horfa á myndina sem við tókum af henni í búðinni. Þetta er alveg fáránlegt verð... Allavega, ég var alveg búin að sætta mig við þetta og var að hjálpa ástkærum eiginmanni mínum að pakka niður fyrir tónleikaferðalag á dauðarokksveitina Testament þegar dauðarokkarinn minn dregur upp miða á tónleika með Miss Fleming, handa MÉR, ALVEG ÓVÆNT :) Vil taka það fram að hann fékk mun ódýrari miða með krókaleiðum. Ég pissaði næstum í mig af gleði. Þetta endaði sem sagt þannig að ég fór á tónleika með Vínarfíharmóníunni og Renée Fleming þar sem hún söng Vier Letzte Lieder eftir R. Strauss og Halli smellti sér á dauðarokk í Danmörku :) Frábært Par !!!
PS. Tónleikarnir voru æði !!!

Bestu kveðjur

Harpan

Hæ, hæ her erum við a ny !!

2007-08-12T19:07:00.000Z

Við erum búin að vera heima í Linzergasse í eina viku núna. Við tókum með okkur frænku úr Garðabænum okkur til skemmtunar og yndisauka, einnig til reynslu sem au pair hérna úti. Eydís er búin að standa sig mjög vel og hefur þrammað hérna með okkur um bæinn endilangan og notið rigningarinnar. Ég fór fljótlega til Lungau að vinna við Skihotel Speiereck eftir að ég kom og til markaðsfræðilegrar aðstoðar yfir sumartímann. Allstaðar hægt að koma sér í eitthvað spennandi og uppbyggilegt. Eftir að ég kom aftur til salzburgar á föstudag höfum við haft það mjög gott, við fórum meðal annars í sundferð til Golling og chilluðum á mörkuðum í dag (sunnudag). í kvöld fer ég síðan aftur til Dodda og Þuríðar að huga betur að markaðsherferð næsta sumars og eru margar spennandi hugmyndir komnar upp um hvernig eigi að koma Skihotel speiereck og svæðinu í kring á toppinn í sumarafþreyingu og skemmtilegu, ógleymanlegu fríi, en nánar um það seinna. Ég verð núna til miðvikudags og kem þá aftur, til undurbúnings á íslandstónleikunum sem ég spila á með Rósu og Peter á föstudaginn 17. Shjallí og Eydís fara svo heim til íslands á fimmtudaginn eftir að hafa borðað með okkur á pasta e vino, við það sleppur nottla enginn sem hingað kemur. Mánudaginn 20. flýg ég svo til Hamborgar til móts við minn gamla vin Guðmund Rey, við ætlum daginn eftir á langþráða tónleika með Floridabay thrössurunum TESTAMENT. Síðan chilla ég og skoða nýja metalhausinn Viktor Davíð Guðmundsson í nokkra daga áður en ég flýg aftur heim. Talandi um tonleika, Við frænka gerðum okkur lítið fyrir og kíktum á house/teknó tónleika hjá íslenska dansbandinu Gus Gus á laugardagskvöldið. Það var rosa skemmtilegt, þau eru bara mjög skemmtileg og eru með gott sjó, allavega fíluðu salzburgararnir þetta alveg í botn og þekktu nærri allt sem þau spiluðu. Við þekktum ekki neitt.
Hey gleymdi því næstum því... Amma og Afi gáfu mér Úgúlele í afmælisgjöf og takk kærlega fyrir það :)
Jæja þá nóg í bili...

Fullt af nýjum myndum úr íslendsferðinni á myndasíðunni.

(P.s. náttúru myndirnar á síðunni eru aðallega fyrir íslendinga erlendis og útlendinga hérlendis)

Rosa merkilegur dagur !!

2007-07-30T16:32:00.000Z

Hann Halli minn.

Minn heittelskaði, undurfagri og skemmtilegi eiginmaður á afmæli í dag... Hann er nú orðinn þrítugur maðurinn og ber aldurinn svo vel að það er eins og hann bara yngist. Það skín úr augum hans lífsgleði og fegurð og ....

... Ó.K .. ég er að skrifa þetta sjálfur..